จี้อวิ๋นซั่วรู้เรื่องที่เผยเหวินตู้จดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงตรงหน้าดีอยู่แล้ว
เพราะบ้านเดิมทางฝั่งแม่ของจี้อวิ๋นซั่วกับตระกูลเผยเป็นครอบครัวที่คบหากันมาหลายชั่วอายุคน
เพียงแต่จี้อวิ๋นซั่วเติบโตที่เกาะฮ่องกง เขาจึงจะเจอเผยเหวินตู้ในเขตบ้านพักบ้างเป็นครั้งคราว เฉพาะตอนกลับไปบ้านตาที่ต่างจังหวัดช่วงปิดเทอม
“ไม่อยากจับเหรอ?”
ยามก้มหน้า ปอยผมสีเทาขาวที่ย้อมไฮไลต์ไว้ก็ทิ้งตัวลงมา
สายตาของหมิงอี๋กวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอแทบมองไม่หวาดไม่ไหวแล้ว
ที่จริงเธออยากถามอยู่เหมือนกันว่าเจาะสะดือเจ็บไหม
แล้วยังมีกางเกงในจีสตริงนี่อีก
ไม่รู้สึกระคายเหรอ?
“ไม่อยากจริง ๆ เหรอ?”
“...ไม่อยาก” หมิงอี๋หม่นหมองกะพริบตา มองเขาอย่างแน่วแน่ “คุณเป็นคู่แข่งที่ไม่คู่ควรกับตำแหน่ง ไม่มีอะไรน่าจับสักหน่อย”
จี้อวิ๋นซั่วไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกปฏิเสธ?
แถมยังบอกว่าไม่มีอะไรน่าจับอีก?
ร่างกายอันสมบูรณ์แบบของเขาน่าจับจะตาย สื่อฮ่องกงยังจัดให้เขาเป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อผู้ชายที่บรรดาเศรษฐินีอยากเลี้ยงดูมากที่สุด
ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนคลับเผยเหวินตู้สินะ
บอกว่าเขาไม่คู่ควรกับตำแหน่งงั้นเหรอ?
แล้วใครคู่ควรล่ะ?
เผยเหวินตู้งั้นหรือ? อคติในใจหนาเตอะขนาดนี้เชียว
“คุณนี่ตาถั่วจริง ๆ” จี้อวิ๋นซั่วนึกถึงคนในเขตบ้านพัก รวมถึงคนบนอินเทอร์เน็ตที่ชอบเอาพวกเขาสองคนมาเปรียบเทียบกัน
ไม่ได้การ เขาต้องพิสูจน์ตัวเอง
“ตอนนี้ฉันจะช่วยกู้สายตาคุณเอง” พูดจบ เขาก็คว้ามือของหมิงอี๋ไว้
มือเล็กนุ่มนิ่มแนบลงบนกล้ามเนื้อที่อุ่นร้อน
พอนิ้วของเธอขยับ กล้ามเนื้อก็เกร็งตัวตาม
“เป็นไงบ้าง รู้สึกได้ไหม ฉันมีซิกซ์แพ็กนะ”
หมิงอี๋นึกถึงเพลงเพลงหนึ่งขึ้นมา ‘ช่วยอย่าคอยแอบหยิกไปทั่ว ออกแรงแล้วหยิกให้ทั่วเลย’