“ไม่ได้”
หมิงอี๋ไม่ได้รับสาย เธอเพียงส่งข้อความผ่านแอปสีเหลืองไปยังระบบหลังบ้าน บอกให้พนักงานส่งอาหารวางผ้าอนามัยที่เธอสั่งไว้ในลิฟต์ก็พอ
นอกประตู
มือที่เผยเหวินตู้ยกขึ้นเคาะประตูชะงักไป เขาคงเพิ่งเคยถูกหมิงอี๋ปฏิเสธเสียงดังแบบนี้เป็นครั้งแรก
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
ดูท่าหมิงอี๋จะโกรธจริง ๆ
เผยเหวินตู้รู้สึกแปลก ๆ อยู่ในใจ
คงเป็นเพราะเป็นห่วงเด็กในท้องเธอมากเกินไปกระมัง
อย่างไรเสีย คนท้องก็ไม่ควรตื่นเต้นจนเกินไป
เผยเหวินตู้จึงเคาะประตูอีกครั้ง “หมิงอี๋ ถ้าคุณไม่ให้ผมเข้าไป อย่างน้อยก็บอกหน่อยว่าคุณยังไหวไหม ผมเป็นห่วง...”
“เป็นห่วงเด็กในท้องคุณ”
ด้านในประตูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงอู้อี้ที่พยายามกดกลั้นของเธอจะดังขึ้น
“ฉันไม่ไหว”
“ถ้าเด็กในท้องหายไปคงเป็นอย่างที่คุณต้องการสินะ แบบนั้นคุณก็ไม่ต้องทำเหมือนวันนี้ แล้วคุณกับซีหย่าก็จะได้แสดงความรักกันอย่างเปิดเผย”
หมิงอี๋ตัวน้อยผู้หม่นหมองก้มหน้า ลูบท้องที่ไม่ได้มีเด็กอยู่จริง
ในนี้ไม่มีเด็กอยู่เลย
ในเมื่อเขาเป็นห่วงเธอเพียงเพราะเด็ก ถ้าอย่างนั้นเธอควรทำให้ท้องปลอมกลายเป็นท้องจริงหรือเปล่า
เผยเหวินตู้ที่อยู่นอกประตูได้ยินคำพูดเรื่องเด็กหายไป สีหน้าและแววตาก็หม่นลงเล็กน้อย
“อย่าพูดแบบนั้นเลย ลูกของเราจะต้องปลอดภัยดี”
“อ้อ...ฉันลืมไปเลย ต่อให้ลูกปลอดภัยดี ก็ไม่ได้ขัดขวางคุณกับซีหย่าไม่ให้แสดงความรักกันนี่”
หมิงอี๋พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เธอก้มมองรูปที่พนักงานส่งอาหารส่งมาให้ในโทรศัพท์