พอรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ
เขาก็กระตุกตัว
แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงเผยเหวินตู้กระโดดจริง ๆ
“หมิงอี๋…”
“ฉันหากุญแจเจอแล้ว”
มือถอนออกจากใต้หมอน บนนิ้วมีกุญแจดอกหนึ่งซึ่ง…
“คุณอย่าเพิ่งขยับ”
“ห้ามขยับไปไหนทั้งนั้น”
หมิงอี๋ปลดตัวล็อกที่ยึดกับหัวเตียง แล้วล็อกเข้ากับมืออีกข้างของเขา
“คุณขยับอีกแล้วนะ”
“ฉันจะลงโทษคุณ”
เห็ดน้อยหม่นหมองหยั่งรากลงในดิน ส่วนหมิงน้อยหม่นหมองหยั่งรากอยู่แค่*
“ทำไมทุกคนถึงคิดว่าพวกคุณเหมาะสมกันที่สุด?”
“ทำไมคุณไม่ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าฉันต่างหากคือภรรยาของคุณ?”
“ทำไมก่อนหน้านี้ถึงชอบซีหย่า?”
เผยเหวินตู้มองไม่เห็นสีหน้าของหมิงอี๋ในตอนนี้ แต่ฟังออกว่าเธอกำลังเจ็บปวดมาก
เขาแหงนคอขึ้น กำหมัดแน่น
“ผมกลัวว่าถ้าคุณถูกเปิดเผย คุณจะเจ็บปวด”
“ฉันไม่กลัวเจ็บ” หมิงอี๋ไม่ชอบเหตุผลนี้
ลูกกระเดือกของเผยเหวินตู้ขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง เมื่อมองไม่เห็น ประสาทสัมผัสอื่นของเขากลับยิ่งชัดเจน
เธอกำลังสะอื้น
สะอื้นแล้วก็สะอื้น
เผยเหวินตู้ไม่คิดเลยว่าการลงโทษครั้งนี้จะเป็นแบบนี้ เธอกลับหยอกล้อเขาได้ตามใจชอบ
“รอจัดงานแต่งงานเสร็จก่อน”
เขาคว้ามือเธอกลับมาอย่างฉับพลัน แต่กลับคว้าผิด เป็นมืออวบ ๆ
กลายเป็นก้อนเนื้อนุ่มนิ่ม
“คุณพูดจริงหรือเปล่า? พอจัดงานแต่งเสร็จแล้วจะบอกทุกคนว่าฉันเป็นภรรยาของคุณใช่ไหม?” หมิงอี๋คลายนิ้วออก ท่าทางยังไม่ปักใจเชื่อ
เผยเหวินตู้สูดหายใจ “จริงสิ เราจดทะเบียนกันแล้ว ผมไม่มีวันทรยศต่อชีวิตแต่งงาน”