เมื่อได้ยินเสียง หมิงอี๋ก็ชะงักแล้วหันไปมอง
ซงอายอลสวมชุดพี่เลี้ยงเด็กสีเทาหม่น เดินมาข้างโต๊ะอาหารแล้ววางจานอาหารในมือลงบนโต๊ะ
เธอก้มหน้า เผยให้เห็นผิวขาวเนียนตรงท้ายทอยเพียงเล็กน้อย
หมิงอี๋หรี่ตา ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงบนตักควอนจองโม
น่องเรียวแกว่งไกว รองเท้าแตะเกือบหลุดจากเท้า
“โอปป้า ฉันเจ็บเท้า รองเท้าส้นสูงคู่นั้นไม่พอดีเลย”
“ผมก็อยากนั่งตักคุณพ่อเหมือนกัน” เจ้าตัวเล็กเบียดเข้ามาด้วย
ควอนจองโมโอบทั้งสองคนไว้ มือแตะเอวภรรยาเบา ๆ
สายตาเลื่อนไปหยุดที่เท้าซึ่งยกขึ้น
“รองเท้าไม่พอดี ก็ทิ้งไปแล้วซื้อคู่ใหม่”
“แต่รองเท้าคู่นั้นโอปป้าซื้อให้ฉันนะ” หมิงอี๋โอบคอควอนจองโม เอียงศีรษะซบไหล่เขา พลางเหลือบมองไปด้านหลัง
ซงอายอลรีบเบือนสายตากลับ ก่อนหมุนตัวเดินกลับเข้าครัว
ควอนจองโมไม่ทันสังเกตท่าทีเล็ก ๆ ของภรรยา เพียงขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
“ก็แค่รองเท้าคู่เดียว ไม่ต้องฝืนใส่ให้ลำบากหรอก กินข้าวก่อน”
เขาวางลูกชายลงก่อน “ฮอนอู ไปเตรียมล้างมือกินข้าวได้แล้ว”
“คุณพ่อ ผมล้างมือเองได้ครับ” ควอนฮอนอูวิ่งเตาะแตะออกไปด้วยขาสั้น ๆ
ควอนจองโมละสายตาจากลูก ก้มมองคนที่ยังออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขน
“วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา มีของขวัญ อยากได้ไหม?”
“ของขวัญอะไรเหรอ?” หมิงอี๋ยิ้มหน้าบานขึ้นมาทันที
ควอนจองโมยกมุมปาก อุ้มเธอลุกขึ้นแล้วเดินไปทางโต๊ะอาหาร
“กินข้าวก่อน” เขาวางหมิงอี๋ลงบนเก้าอี้ที่เลื่อนออกไว้
บนโต๊ะมีอาหารวางเรียงรายเต็มไปหมดแล้ว
ตอนนั้นเอง ซงอายอลยกอาหารจานสุดท้ายมาวาง จัดจานพลางก้มหน้าเอ่ยอย่างนอบน้อม “คุณผู้หญิงคะ ทั้งหมดนี้เป็นอาหารที่คุณผู้ชายกำชับเป็นพิเศษ ล้วนเป็นของโปรดของคุณผู้หญิงค่ะ”