“ภาพลักษณ์ของนายในใจฉันพังทลายไปแล้ว” หลังหัวเราะจนพอใจ ถังเถียนก็อดพูดออกมาไม่ได้
มู่เซินมองเธอที่หัวเราะจนเอนซ้ายเอนขวา มุมปากค่อย ๆ ยกสูงขึ้น
เขาไม่ได้รีบพูดอะไร เพียงนั่งมองเธอหัวเราะเงียบ ๆ
รอจนเธอหัวเราะพอแล้ว เขาถึงค่อยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับถูกเสียงหัวเราะของเธอชโลมจนชุ่ม
“อารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยัง? ถ้าจำเป็น ฉันจะใส่หัวล้านปลอมให้เธอขำกว่าเดิมก็ได้นะ”
ถังเถียนรีบโบกมือทันที หางตายังมีน้ำตาจากการหัวเราะเอ่อคลอ “ไม่เอา ฉันชอบนายในแบบตอนนี้อยู่แล้ว”
เธอพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติและไม่ใส่ใจ พอพูดจบก็ไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป
มู่เซินหันมามองเธอ สายตาไล้จากคิ้วและดวงตาของเธอลงมา แล้วหยุดอยู่ชั่วขณะ
จากนั้นเขาก็หันกลับไป วางมือลงบนพวงมาลัย ปลายนิ้วลูบขอบหนังเบา ๆ
“งั้นที่กองถ่ายก็ไม่ได้โดนรังแก แค่ถ่ายฉากร้องไห้สินะ?”
ถังเถียนพิงพนัก มองอาคารผู้โดยสารที่ค่อย ๆ เคลื่อนถอยห่างออกไปนอกหน้าต่าง
“ผู้กำกับจางเป็นพวกเจ้าระเบียบ ฉากร้องไห้ฉากเดียวฉันถ่ายไปสามสิบกว่าเทก ร้องจนตาบวมขนาดนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะรีบซื้อแว่นมาใส่ทำไมล่ะ?”