หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทุกคนในฐานที่มั่นต่างเริ่มวุ่นวายขึ้นมาแต่เช้า จางต้าเปียวพาหมวดองครักษ์เตรียมออกเดินทางจากฐานที่มั่นเทือกเขาต้าชิง
“คารวะผู้บังคับบัญชา” หม่าเหรินซิงพาลูกชาย หม่าเฉิงเฟิง มาส่งจางต้าเปียว
“เหรินซิง ฉันก็ไม่ได้จะไม่กลับมาเสียหน่อย จำเป็นต้องจัดพิธีส่งอย่างเอิกเกริกขนาดนี้เชียวหรือ” จางต้าเปียวพูดยิ้ม ๆ
“ผู้บังคับบัญชา ผม...”
“เอาละ เรารู้จักกันก็ไม่ใช่แค่วันสองวัน มีอะไรก็พูดมา อ้ำอึ้งแบบนี้ไม่ใช่นิสัยของนายเลย” จางต้าเปียวตบไหล่เขาพลางยิ้ม
“ผู้บังคับบัญชา ตอนแม่ของเฉิงเฟิงคลอดเขา นางคลอดยากจนเสียชีวิต ตั้งแต่เล็กเขาก็อยู่กับผมมาตลอด ผมเป็นคนหยาบกระด้าง ไม่รู้วิธีเลี้ยงเด็ก อีกอย่าง ผมก็ต้องออกรบอยู่ตลอด เลยอยากให้เขาติดตามคุณ จะได้เรียนรู้จากคุณให้มาก ๆ” หม่าเหรินซิงเกาศีรษะพลางพูด
“ได้ ฉันรับปาก ให้นายมาเป็นองครักษ์ของฉันสักระยะก็แล้วกัน ต่อไปถ้ามีโอกาส ฉันจะส่งนายไปเรียนที่โรงเรียน” จางต้าเปียวพยักหน้า
“ขอบคุณผู้บังคับบัญชา” หม่าเหรินซิงตาแดงก่ำ
“เอาละ เฉิงเฟิง ไปกับฉันเถอะ” จางต้าเปียวจูงมือหม่าเฉิงเฟิงพลางพูด
“รับทราบ ผู้บังคับบัญชา” หม่าเฉิงเฟิงวัยเยาว์พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น
ทุกคนพลิกตัวขึ้นม้า แล้วควบมุ่งหน้าไปทางใต้
กองบัญชาการหนานไถเทียน
“หลี่ยวนหลงคนนี้ ขัดคำสั่งในสนามรบอีกแล้ว รีบปลดตำแหน่งมันเดี๋ยวนี้!” ผู้บัญชาการเฒ่าตบโต๊ะพลางด่า
“ผู้บัญชาการเฒ่า ไหวยวนจะไปถึงทางเหนือของแคว้นช่านซีในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว เรื่องนี้ให้ไหวยวนจัดการดีไหมครับ” เสนาธิการเสนอ
ผู้บัญชาการเฒ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “มอบเรื่องนี้ให้ไหวยวนจัดการเถอะ”