กองบัญชาการกองพันทาเกะตะของกองทัพญี่ปุ่น เมืองเหวินสุ่ย
“ท่านผู้บังคับกองพัน รอบนอกฐานที่มั่นของกองทัพสานฉือ มีทหารของกองทัพหลวงออกไปข้างนอกแล้วถูกฆ่าอีกแล้วครับ”
“เดือนนี้เกิดเรื่องแบบนี้กี่ครั้งแล้ว มีผู้บาดเจ็บล้มตายรวมกันเท่าไร” ผู้บังคับกองพันทาเกะตะถาม
“ท่านผู้บังคับกองพัน จนถึงตอนนี้เดือนนี้เกิดเหตุขึ้นแล้วกว่าสี่สิบครั้ง ทหารของกองทัพหลวงถูกฆ่าตายไปกว่าหนึ่งร้อยนาย ส่วนทหารหุ่นเชิดกว่าสองร้อยนายก็ถูกฆ่าตายครับ”
“บัดซบ! ฉันจะต้องกำจัดกองทัพสานฉือพวกนี้ให้หมด!” ทาเกะตะเขวี้ยงแจกันแตกแล้วด่า
“ท่านผู้บังคับกองพัน กองโจรของกองทัพสานฉือเคลื่อนไหวราวกับภูตผี พอเราเคลื่อนกำลังพลขนาดใหญ่ พวกมันก็หลบเข้าไปในภูเขาหมดครับ”
“ต้องหาวิธีล่อพวกมันออกมา นายว่าอย่างไรพวกมันถึงจะยกกำลังพลขนาดใหญ่ออกมา” ทาเกะตะถาม
“ท่านผู้บังคับกองพัน กองทัพสานฉือขาดแคลนเสบียง ถ้ามีเสบียงจำนวนมากขนส่งผ่าน พวกมันต้องติดกับแน่ครับ”
“เสบียงจำนวนมากหรือ พูดได้ถูกต้อง ตอนนี้เป็นฤดูหนาว กองทัพสานฉือขาดทั้งเสื้อผ้าและอาหาร ใช้เสบียงล่อพวกมันให้ติดกับก็แล้วกัน” คาเมดะพยักหน้ากล่าว
กองบัญชาการกรมพันธุ์อิสระ
“รายงาน!”
“เข้ามา”
“รายงานท่านผู้บัญชาการ นี่คือข่าวกรองล่าสุดที่ส่งมาจากแนวหน้าครับ”
หลี่เหวินอิงรับข่าวกรองมาแล้วอ่านออกเสียง
“พวกญี่ปุ่นขนเสบียงไปที่จุดยึดครอง เราจะปล้นดีไหม” ข่งเจี๋ยถาม
“ผมว่ามันไม่ง่ายอย่างที่เห็น มองเผิน ๆ เหมือนพวกญี่ปุ่นเพิ่มการรักษาความปลอดภัยในการขนส่งเสบียงเพราะการเคลื่อนไหวของพวกเราในช่วงนี้ แต่ผมว่าพวกมันต้องมีแผนร้ายแน่” หลี่เหวินอิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว
“ตอนนี้ที่เหวินสุ่ยมีกองทัพญี่ปุ่นกับทหารหุ่นเชิดอยู่เท่าไร” จางต้าเปียวถาม
“รายงานท่านผู้บัญชาการ ตอนนี้เหวินสุ่ยมีกองพันญี่ปุ่นที่กำลังพลไม่เต็มอัตราอยู่หนึ่งกองพัน ประมาณห้าร้อยนาย ส่วนทหารหุ่นเชิดมีกองพันหนึ่งกองพัน ประมาณห้าร้อยกว่านายครับ”