ทันใดนั้นก็เห็นร่างเปลือยเปล่าขาวผุดผาดของหยางหยวนล้มก้นกระแทกบนพื้นห้องน้ำ
แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างค้ำพื้นด้านหลังไว้ ท่อนบนเชิดขึ้น เอวคอดกิ่ว ทรวดทรงเย้ายวนจนเลือดแทบเดือดพล่าน!
“เจ็บจัง...”
หยางหยวนเจ็บจนคิ้วขมวดแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ยังไม่ทันได้สติจากการหกล้มแบบไม่ทันตั้งตัว
พอเงยหน้าก็เห็นเฉินจวินกำลังรุ่มร่ามเปิดประตูห้องน้ำเข้ามา แล้วยังจ้องเขม็งมาที่หน้าอกของเธอ
สายตานั้นร้อนแรงเกินไป ทำให้หยางหยวนทั้งอายทั้งโกรธ จึงคำรามลั่น
“เฉินจวิน! ไอ้ลามกมองไหนน่ะ? ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!”
เฉินจวินได้สติ ยิ้มแหยๆ แล้วหันหลังให้ทันที
“เอ่อคือว่า ฉันก็แค่เป็นห่วงเลยวิ่งมาดู เธอไม่เป็นไรนะ?”
เพราะไอ้เสี่ยวหวงจอมขูดนั่นสั่งให้เขาทำงานล่วงเวลา หลายวันมานี้ไม่ได้สังวาสกับจินลี่ลี่เลย พอเห็นร่างเปลือยของหยางหยวน เฉินจวินก็อดใจไม่ไหวอยากเปรียบเทียบหยางหยวนกับจินลี่ลี่ในใจ
หุ่น หน้าตา หยางหยวนชนะขาด!
“ฉันจะเป็นอะไรได้ ยังกับหกล้มแล้วจะตายห่าได้งั้น?!”
หยางหยวนขึงตาใส่แผ่นหลังของเขา ยื่นแขนเรียวไปปิดฝักบัว อยากจะลุกขึ้น แต่บั้นท้ายก็ปวดหนึบราวเสียบด้วยตะปูจนร้องลั่น
“อี๊... เจ็บชะมัด ล้มแทบตาย!”
ฟังที่เธอพูดกลับไปกลับมา เฉินจวินก็อดขำไม่ได้ หลับตาหันกลับมา
“เฮ้ อยากให้ฉันพยุงไหม?”
“บอกก่อนนะ ฉันหลับตาอยู่ สุภาพบุรุษเบอร์นี้ เธอจะว่าฉันรุ่มร่ามอีก ฉันก็ไม่สนแล้วล่ะ ปล่อยให้คลานออกมาเอง!”
เห็นว่าเฉินจวินหลับตาจริงๆ หยางหยวนก็กัดริมฝีปาก
“งั้นนายก็มาพยุงฉันสิ ถ้ามือกล้าเปะปะขึ้นมา ฉันจะบิดขาที่สามนายทิ้ง!”
“โหดจัง?”
เฉินจวินเสียวสันหลังวาบ แม่นี่ดุไม่เบาเลยนะ!