“ฉันเอง เพื่อนบ้านชั้นล่าง หยางหยวน!”
“จริง ๆ ไม่อยากพูดหรอก แต่พวกเธอนี่เกินไปจริง ๆ! วันเว้นวันก็เขวี้ยงก้นบุหรี่ลงมา ผ้าห่มใหม่ฉันยังถูกเผาเป็นรูเลย! เมื่อคืนยิ่งเกินไปใหญ่ เอากับแฟนสาวพลิกเตียงเสียแทบพังทั้งคืน คนอื่นไม่ต้องนอนไม่ต้องทำงานกันบ้างหรือไง!”
“ทำอีกสิ เชื่อไหมฉันฟ้องเจ้าของห้องจัดการพวกเธอ!”
ข้อความเสียงรัวยาว ทำให้เฉินจวินปวดหัวจนรู้สึกหึ่ง
เขาขยี้ขอบตาดำคล้ำ หาวหวอด แล้วตอบกลับไปว่า “คุณคนสวย จำผิดรึเปล่า?”
“ผมแทบไม่สูบบุหรี่ แล้วก็ไม่มีทางโยนลงไปแน่!”
“อีกอย่าง เมื่อคืนผมทำงานล่วงเวลาถึงเช้า ไม่ได้กลับห้องเลยด้วยซ้ำ!”
พอส่งข้อความออกไป ปลายสายเงียบกริบ
ผ่านไปหนึ่งนาทีเต็ม ๆ หยางหยวนส่งเครื่องหมายคำถามสามตัวมาให้
เฉินจวินก็ส่งเครื่องหมายคำถามสามตัวตามไปเช่นกัน
วินาทีต่อมา
“บัดซบ!”
เฉินจวินพลันตะหนักถึงอะไรบางอย่าง โทสะพุ่งตรงขึ้นไปถึงกระหม่อม!
นี่มันโดนสวมเขาให้แล้วไอ้ห่า!
เขาส่งอั่งเปาสองร้อยหยวนไปให้ทันที “คุณคนสวย ช่วยจับตาดูให้หน่อย ผมจะกลับเดี๋ยวนี้!”
หยางหยวนรับเงินปุ๊บ ก็กลายเป็นท่าทางเห็นเรื่องชาวบ้านถึงชั้นบนบ้านตน “วางใจเถอะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปคุมเชิงให้เอง!”
ตลอดทาง เฉินจวินไม่เคยเชื่อเลยว่าแฟนสาวจะทรยศตน!
แฟนสาว จินลี่ลี่ เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเขา แถมยังเป็นสาวสวยประจำคณะ หน้าตาดี รูปร่างอ้อนแอ้น
ตอนนั้นใช้ความพยายามตั้งมาก กว่าจะจีบจินลี่ลี่ติด
ทะนุถนอมดูแลไม่ให้บกพร่องแม้สักนิด เกือบจะยกขึ้นหิ้งบูชาเป็นบรรพบุรุษแล้ว
แล้วเธอจะ… หรือว่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง?
กลับมาถึงห้องเช่าในตึกพักอาศัย เฉินจวินสาวเท้าขึ้นสามขั้นเป็นสองขั้น เหลือบมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งแอบฟังอยู่หน้าประตู
ไม่ต้องบอกก็รู้ คือเพื่อนบ้านชั้นล่าง หยางหยวนนั่นเอง!
เฉินจวินไม่เคยเจอเธอมาก่อน ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนสวยด้วย!
“สวัสดีครับ ผมเฉินจวิน!”
“มาแล้ว!” หยางหยวนเห็นเขา ตาเป็นประกาย กดเสียงต่ำ โบกมือด้วยตื่นเต้น “เบา ๆ หน่อย ต้องอยู่ข้างในแน่!”
“คุณไม่รู้หรอก เมื่อคืนฝ้าเพดานดังเอี๊ยดอ๊าด เหมือนออกรบยังไงยังงั้น ร้อนระอุตลอด กระทั่งรุ่งเช้าถึงเงียบ… ฉันว่าสองคนนั้นคงกำลังนอนพักต่ออีกยก เข้าไปจับได้ไม่พลาดแน่!”
สีหน้าเฉินจวินดำทะมึน
หยางหยวนถึงได้นึกขึ้นว่าตนตื่นเต้นเกินเหตุไปหน่อย กระแอมไอ “เอ่อ… อยากให้ช่วยอะไรไหม? แบบอัดคลิปอะไรน่ะ?”
“ไม่ต้องครับ ขอบคุณนะ คุณหยาง!” เฉินจวินเค้นคำพูดออกจากไรฟัน “ผมจัดการเอง!”
“ก็ได้!” หยางหยวนเดินลงบันไดอย่างเซ็ง ๆ เห็นชัดว่ายังติดใจไม่หาย
เฉินจวินสูดหายใจลึก หยิบกุญแจออกมา เปิดประตู
ปัตตะ!
แวบแรก ก็เห็นบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ร่างสองร่างพันเกี่ยวโยงใย เสื้อผ้าเกลื่อนพื้น
“ที่รัก หอมจังเลย อีกรอบนะ!”
“อี๋ อย่ามายุ่ง เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือ ขายังอ่อนเลย!”
“ฮี่ฮี่ ก็ใครใช้ให้เธอมีเสน่ห์นักล่ะ…”
“น่ารำคาญ… อืม…”
น้ำเสียงออดอ้อนหยาดเยิ้มเย้าจนถึงแก่นนั่น เฉินจวินคุ้นเสียยิ่งกว่าคุ้น
ความหวังสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ในใจ พังทลายลง ณ บัดนี้!
“จินลี่ลี่ มึงนี่มันแรดเสียจริง!”
เฉินจวินกำหมัดแน่น ตวาดเสียงดังลั่น
สองคนที่กำลังจะสานต่อ ตกใจสะดุ้งโหยง
โดยเฉพาะจินลี่ลี่ พอเห็นเฉินจวิน ก็หน้าถอดสี รีบกระชากผ้าปูมาปิดตัว “เฉิน… เฉินจวิน ทำไมจู่ ๆ กลับมา?”
“นี่ห้องที่ผมเช่า ผมกลับไม่ได้หรือ?” เฉินจวินกัดฟันกรอด “ถ้าไม่กลับ จะไปดูความแรดของเธอได้ถึงที่ไหน!”
“จินลี่ลี่ ผมไม่ดีกับเธอหรือ?”
“สมัยเรียนมหา’ลัย เพื่อให้เธอกินดีอยู่ดีแต่งตัวดีใช้ของดี ผมทำงานพิเศษ หนึ่งคนรับหลายงาน!”
“เรียนจบ เธอไม่อยากหางาน ผมก็โดนเจ้านายใช้งานเหมือนลา ไม่กล้าเปลี่ยนงาน ต้องเลี้ยงเธอ!”
“ผมผิดอะไรต่อเธอ ถึงทำกับผมแบบนี้?!”
“แล้วเธอไม่ได้ผิดต่อฉันหรือ? คบมากี่ปีแล้ว จนบัดนี้ก็ยังไร้อนาคต เสียเวลาเปลืองวัยสาวของฉัน!” จินลี่ลี่ค่อย ๆ ตั้งสติได้ จากนั้นน้ำเสียงก็เย็นชา “เธอมันไม่คู่ควรกับฉันเลยต่างหาก!”
“ไม่คู่ควร?” เฉินจวินโกรธจนหัวเราะ “ไม่คู่ควรก็ไม่พูดแต่แรก ดูดเลือดผมเป็นถุงเลือดอยู่นี่!”
“เหอะ ๆ ก็เศษเงินกระจิดริดนั่นน่ะนะ เรียกว่าถุงเลือด? ให้ขอทานยังจะใกล้เคียงกว่า!” จินลี่ลี่สวนกลับ “สรุปว่า ในเมื่อเธอเห็นแล้ว ฉันก็จะพูดให้ชัด ๆ!”
“เราสองคนเลิกกัน หลังจากนี้ อย่ามารบกวนฉันอีก!”
“เธอ…” เฉินจวินอยากพูดต่อ แต่ชู้รักข้าง ๆ แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ค่อย ๆ คาบบุหรี่ “อาหยา เอาเถอะน่า มาเล่นละครเวทีน้ำเน่าอยู่ได้!”
“เฉินจวินใช่ไหม แนะนำตัวก่อน ผมหวังเฮ่า ทางบ้านเปิดโรงงาน เป็นซัพพลายเออร์หินดิบ!”
“ได้ยินลี่ลี่ว่า เธอทำงานเป็นเด็กตีนแมวในร้านหยกง่อย ๆ เงินเดือนสี่พัน?”
“งั้นจะบอกให้นะ พนักงานแบบเธอ ในโรงงานผมมีเป็นร้อย ๆ ตัว เหมือนหมาข้างถนน เรียกใช้เมื่อไหร่ก็มาทันที!”
“อย่าว่าแต่ลี่ลี่ที่สวยหยาดเยิ้มเลย หมาตัวเมียสักตัว ยังไม่มีทางชอบเธอด้วยซ้ำ!”
“รีบไสหัวไป อย่ามากีดขวาง!”
“ไอ้สัตว์!” เฉินจวินอัดอั้นโทสะอยู่ก่อนแล้ว แถมยังถูกชู้รักเหยียดหยามซ้ำเติมอีก
จึงเดือดดาลสุดขีด กระโจนเข้าไปต่อยหนึ่งหมัด
“อ๊ะ!” หวังเฮ่าตั้งตัวไม่ติด “มึงกล้าตีกูเรอะ?!”
“กูก็จะต่อยมึงนั่นแหละ!” เฉินจวินต่อยอีกหมัด
“เฉินจวิน หยุดเดี๋ยวนี้นะ ใครใช้ให้ตีคน!” จินลี่ลี่เห็นดังนั้น รีบเข้าไปยุดดึงขัดขวาง
หวังเฮ่าถือโอกาสฉวยที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลบนโต๊ะน้ำชา ฟาดใส่หัวเฉินจวินทีหนึ่ง
ผัวะ!
เลือดกระเซ็น
เฉินจวินรู้สึกเพียงว่าท้องฟ้าหมุนติ้ว ล้มลงกับพื้น
“ชิ อะไรวะ กล้าลงไม้ลงมือกับกู สะสางเอ็งในพริบตา!” หวังเฮ่าถ่มน้ำลายใส่พื้นอย่างแรง แล้วควงจินลี่ลี่ “ที่รัก เราเปลี่ยนที่เล่นกันเถอะ!”
“ไอ้ชู้ เมียน้อย เลวที่สุด…” เฉินจวินเต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่กลับคลานไม่ขึ้นเลย
เลือดหยดจากใบหน้าลงมาเปื้อนลูกปัดเม็ดหนึ่งที่คล้องคออยู่
แสงสีขาววาบหนึ่ง เปล่งประกาย แล้วพุ่งเข้าร่างเขา
เฉินจวินหัวเอียงล้ม สลบไปในที่สุด
“เฉินจวิน ตื่นสิ รีบตื่นเถอะ…”
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด เสียงเรียกดังมาจากข้างหู
แต่ศีรษะเหมือนหนุนอยู่บนปุยนุ่น นุ่มนิ่ม แถมยังหอมกรุ่น สบายเป็นพิเศษ
เขาพยายามลืมตา
“คุณ... คุณหยาง?”
“เอ้อ... ตื่นแล้ว! ตายจริง ตกใจแทบตาย ฉันนึกว่าจะถึงตายเสียแล้ว เกือบจะกดโทรศัพท์เรียกฉุกเฉินแล้วนะ!” หยางหยวนเห็นแล้วก็โล่งอกทันที เก็บโทรศัพท์กลับ “คุณรู้สึกยังไงบ้าง เป็นอะไรมากไหม?”
“ผมไม่เป็นไร!” เฉินจวินไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติตรงไหน
“งั้นรีบลุกเถอะ ฉันขาชาไปหมดแล้ว!” หยางหยวนเร่ง
เฉินจวินถึงได้พบว่า ตอนนี้หัวตนหนุนอยู่บนตักเธอ
บวกกับหยางหยวนไม่เพียงแต่หน้าตาสวย รูปร่างยังเยี่ยมยอดสุด ๆ
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่ง คู่กับกางเกงยีนส์รัดรูป โอบรับส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน
พอมองดูเช่นนี้ ถึงได้ไม่ธรรมดา!
เฉินจวินพบว่า สายตาตนเองกลับทะลุผ่านเสื้อผ้าชั้นนั้น มองเห็นสิ่งด้านใน!