“โฮก...”
เสียงคำรามของพยัคฆ์สะเทือนไปทั่วเนินเขา
พยัคฆ์ดุร้ายตัวหนึ่งมีดวงตาห้อยต่ำและหน้าผากขาว พุ่งทะยานออกมาจากส่วนลึกของป่า อุ้งเท้าขนาดมหึมาของมันตะกุยหิมะจนฟุ้งกระจายไปทั่ว
ร่างของมันใหญ่กว่าพยัคฆ์ทั่วไปอยู่เต็มหนึ่งช่วงตัว ยามวิ่งทะยานรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้า ราวกับแรงสั่นสะเทือนจากมันทำให้ทั้งป่าเริ่มสั่นไหว
แต่สิ่งที่ทำให้หลี่เหลียงตกตะลึงยังไม่ใช่เรื่องนั้น
ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ เบื้องหน้าเจ้าขุนเขาตัวนั้นกลับมีเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับเขากำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ในมือกำกระบี่ยาวที่ประกบขึ้นจากแผ่นไม้ไผ่ คอยแทงสวนไปด้านหลังเป็นระยะ หมายต้านทานการจู่โจมของเจ้าขุนเขา
ภาพตรงหน้าทำให้หลี่เหลียงตะลึงงันอยู่กับที่
ที่ทำให้เขาพูดไม่ออกคือ สิ่งแรกที่เขาคิดกลับไม่ใช่การหนีเอาชีวิตรอด แต่เป็นห่วงว่าหนังจิ้งจอกชั้นเลิศที่กำลังจะได้มาจะถูกทำให้ตกใจหนีไปเสียก่อน
พอตั้งสติได้ เขาก็รีบกวาดตามองไปรอบด้าน
ด้วยความเร็วของเขา ต่อให้วิ่งก็หนีไม่พ้น
คิดได้ดังนั้นจึงรีบกอดลำต้นไม้แล้วปีนขึ้นไป
ระหว่างทางเขาเหลือบมองไปทางจิ้งจอกขาวตัวนั้น แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเจ้าตัวน้อยหมดสติไปแล้วเพราะความตกใจ
เมื่อขึ้นไปนั่งยอง ๆ บนกิ่งไม้และรู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง เขาก็คิดจะรอให้เด็กหนุ่มคนนั้นล่อเจ้าขุนเขาไปก่อน แล้วค่อยหนีตามไป
เขาเพ่งมองลงไปด้านล่าง
แล้วก็พบว่าเด็กหนุ่มถือกระบี่กับเจ้าขุนเขากำลังเผชิญหน้ากันอยู่ตรงใต้ต้นไม้ที่เขาเกาะอยู่พอดี
เจ้าขุนเขาคงสัมผัสได้ว่าเด็กหนุ่มมนุษย์ตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา จึงไม่รีบร้อนบุกจู่โจม แต่เดินวนเวียนรอบตัวอีกฝ่ายไม่หยุด ราวกับกำลังหาโอกาสลงมือสังหารให้ได้ในคราเดียว
“บัดซบ รีบไสหัวไปสักทีสิ”
หลี่เหลียงที่นั่งยองอยู่บนยอดไม้ร้อนใจดั่งไฟเผา โตมาจนป่านนี้เขายังไม่เคยเห็นพยัคฆ์ตัวไหนร่างใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน เมื่อเทียบกับเจ้าขุนเขาตรงหน้า พยัคฆ์ในสวนสัตว์ชาติที่แล้วก็น่ารักราวกับลูกแมว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือเด็กหนุ่มถือกระบี่คนนั้น
“เขาเป็นใครกัน? ฝีมือไม่ธรรมดาเลย ถึงกับต่อกรกับเจ้าขุนเขาได้สูสี?”
คนธรรมดาอยู่ต่อหน้าเจ้าขุนเขาไม่ทันไรก็คงถูกจัดการจนสิ้นท่า
ทว่าเด็กหนุ่มถือกระบี่กลับสงบนิ่งแม้ตกอยู่ในอันตราย ท่วงท่าดูราวกับพร้อมออกกระบวนท่าสังหารพยัคฆ์ได้ทุกเมื่อ
แม้แต่หลี่เหลียงก็ยังอดนับถือในความกล้าหาญของเขาไม่ได้
การต่อสู้เบื้องล่างเริ่มขึ้นแล้ว
ผู้ลงมือก่อนคือเด็กหนุ่มถือกระบี่ กระบี่ยาวเล่มเรียบง่ายในมือทำจากแผ่นเหล็กประกบอยู่ระหว่างไม้ไผ่ แม้ไม่คม แต่กระบี่ที่แทงออกไปกลับเฉียบคมยิ่ง
กระบี่นี้รวดเร็วประหนึ่งสายฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่หัวใจพยัคฆ์
“กระบี่ดี!” หลี่เหลียงลอบอุทาน “เขาไม่ใช่คนธรรมดาหรือ? คนธรรมดาไม่มีทางชักกระบี่ได้เร็วขนาดนี้” ความอยากรู้อยากเห็นในใจเขายิ่งเพิ่มพูน
เมื่อต้องเผชิญกับกระบี่ที่ทะลวงเข้ามาประหนึ่งผ่าไม้ไผ่ เจ้าขุนเขากลับไม่หลบเลี่ยง อาศัยร่างกายอันใหญ่โตของตนพุ่งเข้าใส่ตรง ๆ
“แย่แล้ว!” หลี่เหลียงอดบีบเหงื่อแทนเด็กหนุ่มถือกระบี่ไม่ได้
แต่ภาพต่อจากนั้นกลับทำให้เขาอ้าปากค้าง
ขณะที่เจ้าขุนเขาเผยเขี้ยวพุ่งเข้าใส่ เด็กหนุ่มพลันใช้มือข้างหนึ่งยันพื้น ร่างกลับทะยานขึ้นกลางอากาศ หลบการจู่โจมได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นกระบี่ยาวก็แทงต่อเนื่อง พุ่งตรงเข้าใส่หัวพยัคฆ์
คาดว่ากระบี่ไม่คมพอ แม้จะแทงถูก แต่ก็ไม่สร้างบาดแผลร้ายแรง ทิ้งไว้เพียงแผลเลือดซิบบนหัวพยัคฆ์ ไม่ถึงกับคร่าชีวิต
เจ้าขุนเขาที่ถูกแทงเห็นได้ชัดว่าเดือดดาล มันคำรามด้วยความโกรธ ดวงตาสัตว์ร้ายแทบจะพ่นไฟออกมา
ปากพยัคฆ์อ้ากว้าง เผยเขี้ยวคมกริบ ก่อนพุ่งเข้าโจมตีต่อ
เกล็ดหิมะปลิวว่อน ใบไม้แห้งกระจาย คนหนึ่งกับพยัคฆ์หนึ่งตัวเข้าห้ำหั่นกันเอาชีวิตในป่า
เด็กหนุ่มถือกระบี่พลาดท่าไปชั่วขณะ เกือบถูกอุ้งเท้าพยัคฆ์ตะปบเข้า โชคดีที่หลบทัน แม้จะเป็นเช่นนั้น แขนของเขาก็ยังถูกข่วนเป็นแผล เลือดไหลซึมไม่หยุด
“ยังไม่ลงมาช่วยอีกหรือ? ถ้าข้าตาย เจ้าเองก็ไม่มีทางรอด”
คำพูดของเด็กหนุ่มถือกระบี่ทำให้หลี่เหลียงที่นั่งดูการต่อสู้อยู่บนยอดไม้ได้สติ
“เขารู้ตั้งนานแล้วว่าข้าอยู่ที่นี่”
หลี่เหลียงเข้าใจดีว่าหากริมฝีปากถูกทำลาย ฟันย่อมหนาวสั่นตามไปด้วย
ประสาทรับกลิ่นของพยัคฆ์ไวกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์หลายสิบเท่า คาดว่ามันคงได้กลิ่นตัวเขามานานแล้ว
หากเด็กหนุ่มถูกกัดตาย คนต่อไปที่มันจัดการย่อมเป็นเขาแน่นอน
“สู้ก็สู้!”
หลี่เหลียงกัดฟัน ชักมีดบินสองเล่มออกมากำไว้ในมือ
เขาประเมินระยะห่างจากเจ้าขุนเขา คร่าว ๆ ไม่เกิน 20 ก้าว อยู่ในระยะที่เขายิงได้แม่นยำ
เขาไม่ลังเล รวบรวมสมาธิแล้วซัดมีดบินออกไป พุ่งตรงเข้าใส่ดวงตาพยัคฆ์
เจ้าขุนเขามีหนังหนาเนื้อเหนียว ด้วยความสามารถในตอนนี้ของเขา หากยิงใส่ส่วนอื่นก็ไม่อาจสร้างบาดแผลถึงตายได้
“ทำให้ไอ้เดรัจฉานนี่ตาบอดก่อนค่อยว่ากัน”
“ฟิ้ว ฟิ้ว...”
แสงเย็นสองสายพุ่งทะลวงผ่านอากาศตรงเข้าหาดวงตาพยัคฆ์
เจ้าขุนเขาที่ถูกยิงจนตาบอดทั้งสองข้างส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด เสียงคำรามสะเทือนฟ้าสะท้านดินดังก้องไปทั่วป่าไม่ขาดสาย ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน
“ฝีมือมีดดี!” เด็กหนุ่มถือกระบี่เอ่ยชม ก่อนกำกระบี่ยาวแน่นแล้วแทงเข้าใส่
หลี่เหลียงที่ยังยืนอยู่บนยอดไม้ไม่ชักช้า ชักมีดบินอีกเล่มออกมา เล็งหว่างคิ้วเจ้าขุนเขาแล้วยิงออกไป
ในระยะ 20 ก้าว ไม่เคยพลาดเป้า
มีดเล่มนี้ปักเข้ากลางหว่างคิ้วของเจ้าขุนเขา เหลือเพียงด้ามมีดโผล่ออกมา
“ถ้าแรงกว่านี้อีกหน่อย จะทะลุกะโหลกไอ้เดรัจฉานตัวนี้ได้เลยหรือไม่?” หลี่เหลียงคิดในใจ
เขาซัดมีดออกไปสามเล่ม สองเล่มทำให้เจ้าขุนเขาตาบอด อีกเล่มปักเข้าเป้ากลางหว่างคิ้ว เมื่อบาดเจ็บสาหัส เจ้าขุนเขาก็เห็นได้ชัดว่าเริ่มคิดล่าถอย
แต่เด็กหนุ่มถือกระบี่กลับไม่คิดจะปล่อยมันไปง่าย ๆ
เขาถือกระบี่วิ่งเข้าไป แทงออกไปหลายกระบี่ ทุกกระบวนท่ามุ่งตรงไปยังหัวใจพยัคฆ์
เจ้าขุนเขาที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเห็นได้ชัดว่าไม่ยอมตายง่าย ๆ การถูกมนุษย์ตัวเล็กทำร้ายจนเป็นเช่นนี้ สำหรับมันแล้วนับเป็นความอัปยศอย่างยิ่ง
“โฮก...”
ความโกรธราวกับทำให้เดรัจฉานตัวนี้สูญเสียสติ
มันส่งเสียงคำรามกึกก้อง ร่างมหึมาพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง ราวกับคิดจะต้านทานเป็นครั้งสุดท้าย
หลี่เหลียงถือมีดไว้ในมือ สายตาจับจ้องบาดแผลตรงหัวใจพยัคฆ์ไม่วาง
เขากำลังรอโอกาส ด้วยกำลังของเขาในตอนนี้ไม่มีทางแทงทะลุหนังพยัคฆ์ที่แข็งแกร่งได้ หากเด็กหนุ่มถือกระบี่ฉีกแผลตรงหัวใจพยัคฆ์ให้กว้างขึ้นอีก เขาก็จะมีโอกาสปลิดชีพมันด้วยมีดเพียงเล่มเดียว
ขณะที่หลี่เหลียงเฝ้ารอโอกาสอยู่นั้น กองกำลังในชุดเกราะกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลนัก
มีคนราว 20 คน ในกลุ่มนั้นมีหงต้าจื้อ นายพรานอันดับหนึ่งแห่งเมืองวั่งกุย ซึ่งก่อนหน้านี้หลบหนีไปอย่างเห็นได้ชัด
ชายร่างกำยำใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อที่เป็นผู้นำอยู่หน้าสุด คือเจิ้งหู่ ผู้บัญชาการร้อยแห่งเมืองวั่งกุย
วันนี้เขานำคนออกตรวจตรา ระหว่างทางได้พบกับหงต้าจื้อ
เมื่อได้ยินว่าเจ้าขุนเขาลงจากเขามาหาอาหาร อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของท่านผู้บัญชาการรักษาการณ์ เขาจึงคิดจะล่าเจ้าขุนเขาเพื่อนำไปเป็นของขวัญอวยพร
เมื่อเห็นคนกำลังต่อสู้เอาชีวิตกับเจ้าขุนเขาอยู่ไกล ๆ เจิ้งหู่กับพวกต่างตกใจ ก่อนหยุดยืนมองดู
“นั่น...นั่นใครกัน? ถึงกับทำให้เจ้าขุนเขาบาดเจ็บสาหัสได้?” มีคนเอ่ยอย่างประหลาดใจ
“หรือจะเป็นผู้บำเพ็ญ?” อีกคนคาดเดา
จังหวะนั้นเอง เจิ้งหู่แค่นเสียงเบา ๆ แววเย้ยหยันพาดผ่านหว่างคิ้ว ก่อนเอ่ยอย่างเนิบช้าว่า
“ที่แท้ก็เป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ระดับสาม มิน่าเล่าถึงทำให้เจ้าขุนเขาบาดเจ็บสาหัสได้ น่าสนใจอยู่บ้าง”
“เรียนใต้เท้า ดูเหมือนเด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็นรองประมุขที่สองของค่ายชิงเฟิงขอรับ” มีคนกล่าวเสียงเบา
“รองประมุขที่สองของค่ายชิงเฟิง?” เจิ้งหู่ชะงักไป “รองประมุขที่สองของค่ายชิงเฟิงไม่ใช่คนที่ชื่อหลูอะไรสักอย่างหรือ?”
“เรียนใต้เท้า นั่นเป็นเรื่องเมื่อครึ่งปีก่อน เด็กหนุ่มข้างหน้าเพิ่งเข้าค่ายชิงเฟิงเมื่อครึ่งปีก่อน และรับตำแหน่งต่อจากหลูจ่าน เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาติดตามต้วนหมิง ประมุขใหญ่ของค่ายชิงเฟิง ไปมอบของขวัญให้ท่านผู้บัญชาการรักษาการณ์ ข้าจำหน้าตาเขาได้ขอรับ”
“อ้อ” เจิ้งหู่ขานรับอย่างไม่ใส่ใจ
จังหวะนั้นเอง หงต้าจื้อก็เอ่ยขึ้นว่า
“ใต้เท้าผู้บัญชาการร้อย ตอนนี้เจ้าขุนเขาบาดเจ็บสาหัส เป็นโอกาสดีที่จะลงมือขอรับ”
“เจ้ากำลังสอนข้าทำงานหรือ?”
เจิ้งหู่แค่นหัวเราะ สายตาจ้องการต่อสู้อยู่ไกล ๆ ไม่กะพริบ
ช่วงนี้ค่ายชิงเฟิงส่งเงินบรรณาการให้เขาน้อยลงเรื่อย ๆ เขารู้สึกว่าเรื่องนี้คงเกี่ยวข้องกับรองประมุขคนใหม่ถึงแปดส่วน
เหงื่อเย็นไหลพรากจากหน้าผากหงต้าจื้อ เขาไม่กล้าพูดอีก ก้มหน้าถอยไปยืนด้านข้าง
เจิ้งหู่มีนิสัยโหดเหี้ยม เพียงพูดไม่เข้าหูก็ฆ่าคนได้
เขากลัวจริง ๆ ว่าจะทำให้ยมราชผู้นี้เดือดดาลจนต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่
สาเหตุที่เขาพูดเช่นนั้นก็เพราะเห็นหลี่เหลียงอยู่บนยอดไม้
หลี่เหลียงเป็นคนไม่ได้เรื่อง แต่ถึงอย่างไรเขาก็มีมิตรไมตรีกับบิดาของหลี่เหลียงอยู่บ้าง เกรงว่าอีกฝ่ายจะตายคาปากพยัคฆ์ จึงอดรู้สึกทนไม่ได้
“ไม่มีคำสั่งข้า ห้ามผู้ใดเคลื่อนไหวโดยพลการ” เจิ้งหู่โบกมือ
เหล่าทหารต่างถอยไปอยู่ด้านหลังเขา
คนกลุ่มหนึ่งยืนดูการต่อสู้เป็นตายเบื้องหน้าอยู่ไกล ๆ อย่างเงียบงัน
อีกด้านหนึ่ง
หลี่เหลียงเหลือบเห็นทหารในชุดเกราะที่อยู่ไกล ๆ แอบยินดีในใจ คิดว่ากำลังเสริมมาถึงแล้ว เดรัจฉานตัวนี้คงหนีไม่พ้นความตาย
แต่ไม่นานเขาก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
คนกลุ่มนั้นหยุดยืนอยู่ที่เดิม พูดคุยหัวเราะกันราวกับกำลังดูละคร ท่าทางเหมือนไม่คิดจะเข้ามาช่วยเลยสักนิด
บัดซบเอ๊ย พวกเดรัจฉานทั้งนั้น...หลี่เหลียงสบถในใจ ไม่วอกแวกอีก มือกำมีดบินแน่นแล้วก้มมองลงไป
เมื่อเด็กหนุ่มถือกระบี่แทงเข้าใส่หัวใจพยัคฆ์อีกครั้ง บาดแผลก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกเล็กน้อย
“โอกาสมาแล้ว ตอนนี้แหละ”
หลี่เหลียงไม่ลังเล รวบรวมพลังจิตแล้วซัดมีดบินออกไปสุดแรง
“ฟิ้ว...”
แสงเย็นวาบขึ้น พุ่งตรงเข้าไปในหัวใจพยัคฆ์
เมื่อหัวใจถูกยิงทะลุ เจ้าขุนเขาที่บาดเจ็บสาหัสต่อเนื่องก็ไม่อาจทนไหวอีก ร่างมหึมาล้มโครมลงกับพื้น สะเก็ดหิมะฟุ้งกระจายไปทั่ว
“ฝีมือมีดดี” เด็กหนุ่มถือกระบี่หันกลับมา เงยหน้ามองยอดไม้ แววชื่นชมเต็มเปี่ยมในดวงตา
เกรงว่าเจ้าขุนเขาจะฟื้นคืนชีพ หลี่เหลียงจึงไม่รีบกระโดดลงจากยอดไม้ แต่เฝ้าสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่ามันตายสนิทแล้วจึงค่อยกระโดดลงมา เรียกได้ว่ารอบคอบเป็นที่หนึ่ง
เอาเดรัจฉานตัวนี้ไปขายแลกเงินได้สักหลายสิบตำลึง คงไม่เกินไปกระมัง?
เมื่อคิดว่าเงินภาษีกับหนี้พนันมีทางชำระแล้ว หลี่เหลียงก็อดดีใจอย่างยิ่งไม่ได้
แต่เจ้าขุนเขาไม่ได้ถูกเขาสังหารเพียงคนเดียว เขาแค่ช่วยโจมตี ส่วนคนที่ลงมือหลักคือเด็กหนุ่มถือกระบี่
หลี่เหลียงกำลังจะเอ่ยปรึกษาเรื่องสิทธิ์ครอบครองเจ้าขุนเขากับเด็กหนุ่มถือกระบี่
แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ที่แท้เจิ้งหู่พาทหารเดินเข้ามา
เมื่อมาถึง เจิ้งหู่ไม่แม้แต่จะมองหลี่เหลียงกับเด็กหนุ่มถือกระบี่ เพียงโบกมืออย่างเกียจคร้าน
“ขนเดรัจฉานตัวนี้ไป”
หลี่เหลียงได้ยินแล้วถึงกับมึนงง
ปล้นกันซึ่ง ๆ หน้าเลยหรือ?
เขายังหนุ่มเลือดร้อน เห็นของดีที่อยู่ในมือถูกแย่งไปเช่นนี้ก็กล้ำกลืนไม่ลง จึงเอ่ยขึ้นว่า
“ใต้เท้า ทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
เจิ้งหู่นั่งยอง ๆ ตรวจดูซากเจ้าขุนเขา เขี่ยหัวพยัคฆ์ไปมา ก่อนดึงมีดบินออกจากลูกตาแล้วโยนลงพื้นราวกับขยะ
เขาทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหลี่เหลียง ล้วงเงินเศษครึ่งตำลึงจากถุงเสื้อแล้วโยนออกไป
“เอาเงินไป แล้วไสหัวไป”
“เจ้า...” หลี่เหลียงเดือดดาลจนแทบควันออกหู
“เจ้าหนุ่ม ไม่พอใจมากหรือ?” เจิ้งหู่หัวเราะเบา ๆ พลางปัดมือแล้วลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับสายตาโกรธเกรี้ยวของหลี่เหลียง “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจ แต่เดรัจฉานตัวนี้ข้าต้องการ เจ้าก็อดทนเอาไว้”
“ถ้าไม่อยากอดทนก็ได้ ข้าจะฟันเจ้าทิ้ง ให้ไปเป็นเพื่อนเดรัจฉานตัวนี้บนทางสู่น้ำพุเหลืองดีหรือไม่?”
“ฮ่า ๆ ๆ...”
ทหารที่อยู่ข้าง ๆ พากันหัวเราะครืน เสียงหัวเราะแสบแก้วหูยิ่งนัก
ข่มเหงกันเกินไปแล้ว บัดซบเอ๊ย แบบนี้ต่างอะไรกับปล้นกันซึ่ง ๆ หน้า?
ไฟโทสะลุกโชนในใจหลี่เหลียง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้
อีกฝ่ายมีคนมากมาย แถมยังเป็นคนของทางการทั้งหมด
เขาเป็นเพียงชาวบ้านคนหนึ่ง ต่อให้มีวิชามีดบินติดตัว จะฆ่าได้สักกี่คน? ไม่แน่ว่าชีวิตของเขาเองก็ต้องมาทิ้งไว้ที่นี่
เขาทำได้เพียงมองเจิ้งหู่กับพวกลากซากเจ้าขุนเขาตัวมหึมาไป
สิ่งที่ทำให้หลี่เหลียงประหลาดใจคือ เด็กหนุ่มถือกระบี่ที่อยู่ข้าง ๆ กลับไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว ทั้งยังยิ้มมองภาพตรงหน้า ราวกับพบเห็นเรื่องเช่นนี้จนชินชาแล้ว
“รองประมุขที่สอง ข้าจะเอาเดรัจฉานตัวนี้ไป เจ้าคงไม่มีความเห็นใช่หรือไม่?” เจิ้งหู่ยิ้มถาม
“ใต้เท้าผู้บัญชาการร้อย เชิญตามสบาย” เด็กหนุ่มถือกระบี่ตอบอย่างเรียบเฉย
“รู้ความดี ฮ่า ๆ ๆ...” เจิ้งหู่หัวเราะเสียงดัง “กลับไปบอกประมุขใหญ่ของพวกเจ้า ช่วงนี้ถุงเงินของข้าเริ่มว่างแล้ว ควรทำอย่างไรคงไม่ต้องให้ข้าเตือนเขากระมัง?”
เด็กหนุ่มถือกระบี่ยิ้มตอบว่า “ไม่ต้องขอรับ”
เจิ้งหู่พยักหน้าพอใจ เขาชอบคนที่รู้ความ และรองประมุขคนใหม่ของค่ายชิงเฟิงผู้นี้ก็เห็นได้ชัดว่ารู้ความดี
เขาหันสายตาไปทางหลี่เหลียงแล้วยิ้มกล่าวว่า
“เจ้าหนุ่ม หุบปากให้สนิท เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่วันนี้ ข้าไม่อยากให้แพร่งพรายออกไป มิฉะนั้น ข้าจำหน้าตาเจ้าไว้แล้ว!”
“เจ้าขุนเขาตัวนี้ ข้าเป็นคนสังหารด้วยตนเอง”
“ไปกันเถอะ”
กล่าวจบ เจิ้งหู่ก็พาคนจากไป