บทที่ 1 ข่าวดี เวลาหยุดนิ่ง ข่าวร้าย หนึ่งนาที
ไป่เหย่ตอนนี้อารมณ์ซับซ้อนมาก
มีข่าวดีหนึ่งกับข่าวร้ายหนึ่งอยู่ตรงหน้าเขา
ข่าวดีคือ แม้เขาจะข้ามมิติมาสู่ยุคหายนะในอีกร้อยปีข้างหน้า ที่นี่อารยธรรมแตกสลาย ทรัพยากรขาดแคลน ผู้คนจิตใจหา่ยม โหดจัดการแบบลูกทุ่ง เต็มไปด้วยรังสีและสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ แต่.......
เขามีพลังวิเศษ และพลังวิเศษนั้นแข็งแกร่งมาก——เวลาหยุดนิ่ง!
ข่าวร้ายคือ......หนึ่งนาที
ใช่แล้ว หนึ่งนาที พลังเวลาหยุดนิ่งของเขามีแค่วันละหนึ่งนาที
หนึ่งนาทีทำอะไรได้? ยังไม่ทันให้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสุกเลย.......
ที่โชคดีหน่อยคือ หนึ่งนาทีนี้สะสมได้ คือวันนี้ไม่ใช้ หลังจากเที่ยงคืนไปแล้ว วันรุ่งขึ้นก็จะกลายเป็นสองนาที
ปัง!
เสียงกระสุนปืนดังสนั่นขัดจังหวะความคิดของไป่เหย่
ตามด้วยเสียงฉลองอย่างบ้าคลั่งของกลุ่มคน
เขาเงยหน้ามอง จัตุรัสกลางของเมืองฝุ่นเทาเต็มไปด้วยผู้คน
ตอนนี้เป็นยามราตรี ไฟแสงจ้าบนจัตุรัสสาดส่องเงาผู้คนมากมายที่เคลื่อนไหว ประกอบกับเสียงโห่ร้องบ้าบิ่น ราวกับเหล่ามารเต้นรำ
“เล่นตายไปอีกแล้ว? นี่ก็คนที่สามแล้วนะ ซี้ด พวกคนเถื่อนนี่ดูไม่เบื่อบ้างหรือไง?”
ไป่เหย่ยืดเส้นยืดสาย พลางขยับขาที่ชาทั้งสองข้าง โซ่เหล็กที่ข้อเท้าส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง
อืม เขาคือทาสของพวกคนเถื่อนต่ำช้าพวกนี้
เมืองฝุ่นเทาคือที่อยู่อาศัยของมนุษย์แปดร้อยคน เมืองเล็กแบบนี้บนแผ่นดินรกร้างมีอยู่ทั่วไป
ตอนนี้ ใจกลางจัตุรัสมีโต๊ะวางอยู่ตัวหนึ่ง
ข้างโต๊ะนั่งชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ คาบบุหรี่อยู่ปาก ฝั่งตรงข้ามมีศพหนึ่งนั่งอยู่สมองเปิดหวอ
ในมือศพยังถือปืนพกลูกโม่ประหลาดกระบอกหนึ่ง ทั้งกระบอกสร้างจากกระดูกขาว บนกระดูกมีลายเลือดสีแดงคดเคี้ยวเล็กยาว ราวกับเส้นเลือดที่กำลังดิ้นไปมา
เส้นเลือดประหลาดไม่เพียงปกคลุมทั่วตัวปืน แต่ยังยืดต่อไปยังมือขวาของศพ ฝังรากลึกอย่างแรง
สภาพพิลึกน่าขนลุกนั้น ราวกับคนคนหนึ่งถูกเข็มน้ำเกลือห้าเข็มเสียบที่มือพร้อมกัน ให้ยาห้าขวดในครั้งเดียว
ซี้ดซาด.......
พร้อมกับเสียงดูดที่น่าขนลุก ศพถูกปืนลูกโม่ดูดจนกลายเป็นซากแห้ง
กลุ่มคนที่ยืนอยู่หลังชายเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้โห่ร้องดีใจ
“ชนะอีกแล้ว! เราชนะอีกแล้ว!”
“สมกับเป็นมือมายากลหลี่โย่ว ชนะติดต่อกันสามเกม คาดว่าเอาชนะอีกไม่กี่เกม ก็น่าจะผ่านเงื่อนไขครอบครองของวัตถุต้องห้าม【ลมหายใจแห่งกระดูก】ได้!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า......【ลมหายใจแห่งกระดูก】ตกเป็นของเขตตะวันตกของเราแล้ว!”
เทียบกับความตื่นเต้นของคนกลุ่มนี้ ผู้คนที่ยืนมุงหลังซากศพ นั่นก็คือคนเขตตะวันออก กลับหน้าดำคร่ำเครียด เงียบสนิท
“มีใครจะขึ้นไปบ้าง?” ถานเจี๋ยหัวหน้าเขตตะวันออกกวาดสายตามองลูกน้องตัวเองอย่างเย็นชา
ทุกคนที่ถูกสายตาเขามอง ล้วนรู้สึกผิดแล้วหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตา
เห็นลูกน้องนิ่งเงียบ ในใจถานเจี๋ยยิ่งโมโห แต่ในความโมโหนั้นก็มีความรู้สึกสิ้นหวงอยู่บ้าง ลูกน้องคนสนิทของเขามีแค่ยี่สิบกว่าคน ตอนนี้ตายไปสามคนแล้ว
ถ้าตายต่อไปอีก เขาหัวหน้าเขตตะวันออกก็จะเป็นแม่ทัพไร้พล แล้วจะปกครองชาวบ้านเขตตะวันออกได้ยังไง?
“ไอ้ขยะ! ขยะทุกคน!”
คนเขตตะวันออกก้มหัวงุด กลัวจะโดนหางเลข มีหลายคนแอบด่าในใจ แกเก่งนักแกก็ขึ้นเองสิ กลัวตายถึงให้พวกเราขึ้นนี่!
ความเงียบของเขตตะวันออกทำให้เขตตะวันตกยิ่งยโส คล้ายเสียงด่าทอหยาบคายไม่หยุด
สุดขอบฝูงชน วัยรุ่นคนหนึ่งที่ข้อเท้าถูกมัดด้วยโซ่เหล็ก แต่งกายซอมซ่อ มุมปากแสยะยิ้มเล็กน้อย คนคนนั้นก็คือไป่เหย่นั่นเอง
เขารู้ว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว
โอกาสที่จะสลัดชะตากรรมทาส ครอบครองวัตถุต้องห้าม!
สถานะตอนนี้ของไป่เหย่คือทาสของเขตตะวันออก เมื่อวานเพิ่งข้ามมิติมา ตอนนั้นเขายังเป็นชาวบ้านเขตตะวันออก แล้วได้ใช้พลังเวลาหยุดนิ่งหนึ่งครั้ง เป็นเหตุให้เกิดเรื่องเล็กน้อยนิดหน่อย วันนี้ก็กลายเป็นทาส
เขามองไปที่【ลมหายใจแห่งกระดูก】บนโต๊ะ ในหัวนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุต้องห้าม
ร้อยปีก่อน เกิดหายนะครั้งใหญ่ไปทั่วโลก อารยธรรมแตกสลาย สัตว์ พืช รวมถึงวัตถุบางอย่างทั่วโลกเกิดการกลายพันธุ์ในระดับที่ต่างกัน
วัตถุต้องห้ามจึงถือกำเนิดขึ้น 【ลมหายใจแห่งกระดูก】ก็เป็นหนึ่งในนั้น เกิดจากปืนลูกโม่ธรรมดากลายพันธุ์ มีความสามารถประหลาด
หากต้องการใช้วัตถุต้องห้าม ต้องผ่านเงื่อนไขครอบครองก่อน เพราะวัตถุต้องห้ามไม่ใช่ซากวัตถุ แต่เป็นสิ่งมีชีวิต!
พวกมันมีความคิดของตัวเอง ดังนั้นต้องผ่านเงื่อนไขของพวกมันก่อน ถึงจะได้สิทธิ์ใช้งาน ที่เรียกกันว่าการยอมรับเจ้าของ
เงื่อนไขครอบครองของ【ลมหายใจแห่งกระดูก】ง่ายมาก นั่นก็คือเดิมพันชีวิต!
บนแผ่นดินรกร้างไร้อารยธรรมนี้ มีเกมพนันที่เร้าใจมากชนิดหนึ่ง——วงล้อแห่งโชคชะตา
วงล้อแห่งโชคชะตา คือเกมที่เดิมพันชีวิตโดยเฉพาะ
ปืนลูกโม่หนึ่งกระบอกใส่กระสุนได้หกนัด วิธีเล่นของเกมนี้คือใส่กระสุนหนึ่งนัด แล้วหมุนโม่ กระสุนจะตกตำแหน่งไหนแล้วแต่ดวง
ผู้เล่นทั้งสองผลัดกันยิงตัวเอง ฝากชีวิตให้โชคชะตา ดูว่ากระสุนนัดนั้นจะถูกใคร ผ่านไปกี่รอบ ใครอยู่รอดคนนั้นคือผู้ชนะ
【ลมหายใจแห่งกระดูก】ก่อนกลายเป็นวัตถุต้องห้าม ก็เป็นอุปกรณ์ใช้เล่นวงล้อแห่งโชคชะตา อาจเพราะยิงคนมาเยอะ หรือเหตุผลอื่น ปืนพกธรรมดากระบอกนี้เลยกลายเป็นวัตถุต้องห้าม
เงื่อนไขครอบครองของวัตถุต้องห้ามส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ในอดีต ดังนั้นเงื่อนไขครอบครองของมันก็คือชนะวงล้อแห่งโชคชะตา ชนะรอบเดียวไม่ได้ ต้องชนะไปเรื่อย ๆ จนกว่ามันจะยอมรับ!
มีแต่คนที่โชคดีพอ กล้าหาญพอเท่านั้น ถึงจะได้รับความโปรดปรานจาก【ลมหายใจแห่งกระดูก】
ไป่เหย่มองนาฬิกาติดผนังหินของจัตุรัส 23:49!
รออีกหน่อย........ยังไม่ถึงเวลา พลังของเขาต้องหลังเที่ยงคืนถึงจะฟื้นฟู
“ถานเจี๋ย พวกเขตตะวันออกแกถ้าไม่มีใครกล้าขึ้นมาเดิมพัน 【ลมหายใจแห่งกระดูก】ก็จะตกเป็นของเขตตะวันตกเราแล้วนะ”
หวังเฉอหัวหน้าเขตตะวันตกหัวเราะเย็น ตาเทียมโลหะในเบ้าตาซ้ายของเขากระพริบแสงแดงประหลาด
ถานเจี๋ยหน้าบึ้งตึงพูดว่า: “วัตถุต้องห้ามเดิมทีก็เป็นข้าเจอ พวกเขตตะวันตกอย่าคิดมาแตะ!”
“อ้าวเหอะ” หวังเฉอหัวเราะประหลาด: “วัตถุต้องห้ามแกได้มาหลายวันแล้ว? ก็พวกเขตตะวันออกแกมันขยะเอง ไม่มีใครสักคนที่ทำให้วัตถุต้องห้ามยอมรับเจ้าของ ตอนนี้เมืองฝุ่นเทาเรากำลังถูกสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ข้างนอกจับตามองอยู่ ถ้าไม่มีวัตถุต้องห้ามจะสู้สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ยังไง?
เมื่อลูกน้องแกไม่สามารถทำให้【ลมหายใจแห่งกระดูก】ยอมรับเจ้าของได้ ยังจะขัดขวางคนของข้าอีกหรือ?
แกจะเอาประโยชน์ส่วนตัว มาทำลายทั้งเมืองฝุ่นเทาเลยรึไง!?”
คำพูดของเขาทำให้ชาวเมืองหลายคนมีสีหน้าแตกต่างกันไป ชาวเมืองไม่สนว่าใครหัวหน้าเขตตะวันออกหรือตะวันตกจะได้วัตถุต้องห้าม พวกเขาสนแค่ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไหม
เห็นผู้คนจิตใจลอยไปมา สีหน้าถานเจี๋ยยิ่งยากนัก เขารู้ว่า ถ้าฝืนครอบครองวัตถุต้องห้ามจะต้องโดนคนทั้งเมืองโกรธ คนเหล่านี้เพื่อเอาชีวิตรอดไม่รังเกียจที่จะฉีกเขาหัวหน้าเขตตะวันออกเป็นชิ้น ๆ
แต่พอคิดจะยกวัตถุต้องห้ามให้คนอื่นฟรี ๆ มันทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก
เขตตะวันออกกับตะวันตกขัดแย้งกันมาหลายปี แม้ภายนอกปรองดอง แต่มักจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกัน ถานเจี๋ยรู้ดีว่า ถ้าเขตตะวันตกครอบครองวัตถุต้องห้ามได้ พอพวกเขาตีสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ถอยไป พวกต่อไปที่จะเล่นงานก็ต้องเป็นเขาแน่
เฮ้อ
เขาสูดลมหายใจลึก พูดเสียงหนักแน่น: “ข้าถานเจี๋ยไม่มีทางเอาประโยชน์ส่วนตัวมาทำลายเมืองฝุ่นเทา วัตถุต้องห้ามเดิมทีก็เป็นของผู้มีความสามารถครอบครอง แต่ว่า.......”
เขาเปลี่ยนน้ำเสียง จ้องหวังเฉอเย็นชา: “เขตตะวันออกยังไม่แพ้!”
หวังเฉอแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม: “ดูท่าแกคงจะให้คนของแกตายหมดถึงจะยอมหยุดสินะ งั้นก็เดิมพันต่อไป ข้าจะดูว่าเขตตะวันออกมีใครกล้าขึ้นมา!”
ถานเจี๋ยหันกลับมา สายตาหนักแน่นกวาดมองพวกเขตตะวันออก ลูกน้องกลัวกันหงอ
ทว่าสายตาเขาไม่ได้หยุดที่ลูกน้อง แต่มองข้ามพวกเขาไป ไปยังชาวเมืองเขตตะวันออกที่มุงดูอยู่
“ชาวเขตตะวันออกทั้งหลาย ข้าถานเจี๋ยขอสัญญาไว้ที่นี่ ตราบใดที่ในพวกเจ้ามีใครทำให้【ลมหายใจแห่งกระดูก】ยอมรับเจ้าของได้ จากนี้ไป เจ้าคนนั้นก็คือพี่น้องของข้าถานเจี๋ย! เป็นรองหัวหน้าเขตตะวันออก!”
คนเขตตะวันออกมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครตอบ บรรยากาศอึดอัดไปพักหนึ่ง
พี่น้องที่ถูกถานเจี๋ยแกล้งตายไปก็น้อยซะเมื่อไหร่? ใครกล้าเป็นพี่น้องแก?
ถานเจี๋ยโกรธเกรี้ยว ความคิดของเขาง่ายมาก ถึงลูกน้องตัวเองจะไม่ได้วัตถุต้องห้าม อย่างน้อยก็ให้วัตถุต้องห้ามตกอยู่ในมือชาวบ้านเขตตะวันออก ยังดีกว่าตกเป็นของเขตตะวันตก
ไม่คิดเลยว่าขนาดให้การจริงใจถึงขนาดนี้ พวกชาวบ้านพวกนี้กลับไม่มีใครตอบรับ
ขณะที่เขากำลังโมโหจนแทบบ้าบิ่น เสียงโซ่เหล็กกระทบกันกรุ๊งกริ๊งดังขึ้น
“หลีกไปให้หมด! ไม่รู้ก็คิดว่าเขตตะวันออกเราไม่มีคนเสียแล้ว!” เสียงอวดดีของวัยรุ่นดังออกมาจากฝูงชน