ขุนนางผู้เย็นชาผมหงอกขาวหน้าหลุมศพนาง

ตอนที่ 4 ความเคลือบแคลงในดวงตาจี้เฉิงหรู

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เกออิง ผู้ติดตามและองครักษ์ของจี้เฉิงหรู หิ้วกล่องอาหารก้าวเข้ามา

เมื่อเห็นฮวาเจา เกออิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปกล่าวกับแม่ครัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “คุณชายสี่ไม่ค่อยอยากอาหารในวันนี้”

เกออิงวางกล่องอาหารลง ทำราวกับไม่เห็นฮวาเจา แล้วหมุนกายจากไป

ฮวาเจาชินเสียแล้ว

ไม่ใช่เพียงคนในจวนกั๋วกงเท่านั้น คนทั้งเมืองหลวงต่างก็เห็นว่านางไม่คู่ควรกับจี้เฉิงหรู

ในฐานะองครักษ์ผู้ภักดีที่สุดข้างกายจี้เฉิงหรู เกออิงย่อมเป็นปรปักษ์กับนางอย่างยิ่ง

“อาหารยังไม่แตะเลย!” แม่ครัวอู๋เปิดกล่องอาหาร พลางเอ่ยขึ้น

“หลายวันมานี้คุณชายสี่ไม่ค่อยอยากอาหาร...”

ได้ยินบทสนทนาของเหล่าแม่ครัว ฮวาเจาจึงโน้มตัวเข้าไปมอง

เนื้อหั่นชิ้นต้มจนซีดขาว กับปลาทั้งตัวที่นึ่งสุก มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่น่ากิน

ฮวาเจามองไส้ที่ตนยังใช้ไม่หมด ดวงตาดำขลับกลอกไปมาสองครา “ข้าทำเอง”

นางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วถามว่า “ยังมีแผ่นแป้งห่อเกี๊ยวหรือไม่”

“ไม่มีแล้ว”

ฮวาเจากล่าวว่า “ไม่มีแผ่นแป้งห่อเกี๊ยว ใช้แผ่นแป้งห่อจี่ยวจื่อก็ได้”

แม่ครัวอู๋พยักหน้า “มีเจ้าค่ะ มีแผ่นแป้งห่อจี่ยวจื่อ”

เมื่อแม่ครัวอู๋นำแผ่นแป้งมาให้ ฮวาเจาก็เริ่มใช้ตะเกียบตักไส้เนื้อ

“คุณหนูจะห่อจี่ยวจื่อหรือเจ้าคะ” อาหลวี่ขยับเข้ามาถาม

“ไม่ใช่”

ท่าทางของฮวาเจาตอบคำถามอาหลวี่แล้ว

“หมั่นโถวหรือเจ้าคะ” เซี่ยเถาที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม

ฮวาเจายิ้มน้อย ๆ

“นับว่าเป็นซาลาเปาทอดชิ้นจิ๋วก็แล้วกัน!”

สายตาหลายคู่ในครัวจับจ้องอยู่

ฮวาเจาห่อไส้เสร็จแล้วทาน้ำมันบาง ๆ ลงในกระทะ ก่อนเรียงซาลาเปาชิ้นเล็กทีละลูกอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นกำชับสาวใช้ที่ก่อไฟให้ใช้ไฟอ่อนทอดช้า ๆ

ระหว่างรอ ฮวาเจาก็เตรียมวัตถุดิบอื่นที่ใช้ได้ไว้อีก

นางราดน้ำแป้งลงในกระทะอีกชั้น ปิดฝาอบไว้

อบอยู่หลายอึดใจ ฮวาเจาก็เปิดฝา กลิ่นหอมพลันอบอวลไปทั่ว

หลายคนชะโงกหน้าเข้ามา

ฮวาเจาโปรยงาดำในมือลงไป พลางยิ้มกล่าวว่า “ถ้าใส่เยลลี่หนังหมูลงในไส้ซาลาเปาทอดชิ้นจิ๋ว จะยิ่งอร่อยขึ้น”

“เยลลี่หนังหมูหรือเจ้าคะ” เซี่ยเถาถามเร็วกว่าหลวี่เสียอีก

“อืม เยลลี่หนังหมู พอกัดลงไป น้ำซุปก็จะพุ่งทะลัก รสสดหวานเสียจนอยากกลืนลิ้นลงไปด้วย”

เซี่ยเถากลืนน้ำลายเงียบ ๆ

ฮวาเจายังใช้วัตถุดิบที่เตรียมไว้มาทำน้ำแกงเปรี้ยวเผ็ดอีกชาม

อาหารที่ทำเสร็จถูกจัดใส่กล่อง แล้วนำไปส่งที่เรือนหลานย่วนขณะยังร้อน

ฮวาเจาหิ้วกล่องอาหารไปเคาะประตูห้องหนังสือ

เสียงทุ้มต่ำของบุรุษดังมาจากด้านใน “เข้ามา”

ฮวาเจาผลักประตูเข้าไป

จี้เฉิงหรูกำลังอ่านเอกสารราชการอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า เขาเปลี่ยนจากชุดขุนนางเป็นชุดคลุมแพรสีขาวนวลประหนึ่งสีจันทร์ เส้นด้ายเงินบนปกเสื้อและแขนเสื้อปักลายเมฆมงคล

สะอาดสะอ้านและสูงศักดิ์

ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จี้เฉิงหรูจึงเงยหน้าขึ้น ครั้นเห็นเด็กสาวยืนอยู่ตรงประตู แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตาสีหมึกของเขา ก่อนเลือนหายไปในพริบตา

“ข้าทำอาหารมาบ้าง”

ฮวาเจาเดินไปยังโต๊ะด้านข้าง

คิ้วงามของจี้เฉิงหรูขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากบางเผยอ ทว่ายังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด

ฮวาเจาหันกลับมา เผยรอยยิ้มสดใส “ข้ารู้ว่าคุณชายสี่ไม่ค่อยอยากอาหาร แต่ทำเสร็จแล้วก็ช่วยให้เกียรติลองชิมสักหน่อยได้หรือไม่”

ยามเด็กสาวยิ้ม ข้างแก้มก็ปรากฏลักยิ้มสองข้าง ดวงตาและคิ้วคล้ายมีแสงส่องประกาย

จี้เฉิงหรูชะงักไปเล็กน้อย

คลื่นระลอกบาง ๆ พลันก่อตัวขึ้นในดวงตาที่สงบนิ่ง

ทว่าในชั่วขณะถัดมา ความสงสัยใคร่รู้ลึกล้ำก็แผ่ขยายจากก้นบึ้งดวงตา

ฮวาเจาเปิดกล่องอาหาร กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่ว

จี้เฉิงหรูมองมือของนางโดยไม่รู้ตัว

เด็กสาวอายุสิบห้าสิบหกปี มือกลับเล็กกว่าคนวัยเดียวกันอยู่บ้าง

เล็บถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย กลมมนและเปล่งประกายสีชมพูจาง ๆ

นางยกถ้วยน้ำแกงออกมาพร้อมกับซาลาเปาหรือ?

ซาลาเปาทอดชิ้นจิ๋วแต่ละลูกโรยงาดำไว้ด้านบน ก้นซาลาเปาทอดจนเหลืองกรอบ

เมื่อยกฝาถ้วยน้ำแกงเปรี้ยวเผ็ด กลิ่นน้ำส้มสายชูหอมชวนเจริญอาหารก็ลอยขึ้นมา แม้แต่ฮวาเจาที่เพิ่งกินอิ่ม ยังอยากดื่มสักชาม

“ซาลาเปาทอดชิ้นจิ๋วต้องกินตอนร้อน ๆ เชิญคุณชายค่อย ๆ รับประทาน ข้าขอตัวกลับห้องก่อน”

เห็นเขาไม่ตอบ ฮวาเจาจึงกล่าวจบแล้วเดินไปทางประตูห้องหนังสือ

ทันใดนั้น ฮวาเจาก็หันกลับมา

นางกะพริบตาปริบ ๆ “วางใจเถิด ข้าไม่ได้ใส่ยาถ่ายลงไปหรอก”

จี้เฉิงหรูชะงักเล็กน้อย ก่อนเม้มริมฝีปากบางเข้าหากัน

ฮวาเจายิ้มพลางแตะจมูกงามของตน

เมื่อนางแต่งเข้าจวนกั๋วกง ก็มีความขุ่นเคืองอยู่ในใจ

ดังนั้นในช่วงแรก นางจึงใช้เล่ห์กลเล็กน้อย ทว่าล้วนถูกจี้เฉิงหรูจับได้หมด

ฮวาเจาหมุนกายจากไป

ดวงตาสีหมึกของจี้เฉิงหรูจับจ้องแผ่นหลังของนางไม่วาง ราวกับต้องการมองทะลุนางให้ได้ ในแววตานั้นมีทั้งความเฉียบคม ความลึกล้ำ และ...ความเคลือบแคลง

จนกระทั่งเด็กสาวปิดประตูห้องแล้วจากไป

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป

จี้เฉิงหรูลุกขึ้น เดินไปยังโต๊ะ

เขามองไอร้อนสีขาวที่ลอยขึ้นจากถ้วยน้ำแกง

เขายกชายเสื้อคลุมขึ้น แล้วค่อย ๆ นั่งลง

ความเคลือบแคลงในดวงตายังไม่จางหาย

กลับยิ่งแผ่ขยายออกไป

จี้เฉิงหรูหยิบตะเกียบขึ้นมา จิ้มซาลาเปาทอดชิ้นจิ๋วให้ทะลุ แล้วนำปลายตะเกียบไปแตะใต้จมูก สูดกลิ่นเบา ๆ

ครู่ต่อมา จี้เฉิงหรูคีบซาลาเปาทอดชิ้นจิ๋วที่ยังสมบูรณ์เข้าปาก ท่วงท่าหรูหราประหนึ่งกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรส

เขาตักน้ำแกงเปรี้ยวเผ็ดขึ้นมาหนึ่งช้อน สูดกลิ่นเช่นกัน ก่อนส่งเข้าปาก...

จี้เฉิงหรูดื่มติดกันอีกสี่ห้าคำ ท่วงท่ายังคงเนิบช้าไม่เร่งร้อนดังเดิม

เมื่อเกออิงรู้ว่าฮวาเจาทำอาหาร ทั้งยังฉวยโอกาสยามเขาไม่อยู่ส่งไปให้ถึงห้องหนังสือ ก็รีบมาที่นี่ทันที

สตรีไร้ยางอายนางนั้นคิดกลอุบายชั่วร้ายอะไรขึ้นมาอีก?

ลงมือทำอาหารด้วยตนเอง?

หึ ๆ

คนเช่นนางจะทำอาหารอะไรออกมาได้

คงไม่ได้ใส่ยาถ่ายลงในอาหารหรอกกระมัง?

เรื่องเช่นนี้ สตรีนางนั้นก็ใช่ว่าจะไม่เคยทำ

นายท่านของเขาจะกินหรือ?

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

เกรงว่าเอาไปให้สุนัขกิน สุนัขยังไม่ยอมกินด้วยซ้ำ!

ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงสองวันนี้นายท่านของเขาก็ไม่ค่อยอยากอาหาร

หลังเกออิงเข้ามาในห้องหนังสือ จี้เฉิงหรูก็กล่าวโดยไม่เงยหน้าว่า “เก็บไป”

เกออิงเห็นกล่องอาหารบนโต๊ะ

เห็นหรือไม่

เขารู้อยู่แล้วว่านายท่านไม่มีทางกิน!

เกออิงขานรับแล้วรีบเดินไปหยิบกล่องอาหาร

แต่ทว่า?

จานเปล่าข้างกล่องอาหาร?

ถ้วยน้ำแกงเกลี้ยงเกลา?

???

นายท่าน ท่านมิได้บอกว่าไม่อยากอาหารหรอกหรือ?

อีกด้านหนึ่ง

ฮวาเจาไม่ได้กลับห้อง แต่เดินเล่นในสวนดอกไม้เล็ก ๆ ด้านหลังเรือนหลานย่วนอยู่รอบหนึ่ง

เมื่อเห็นฮวาเจากลับมา อาหลวี่ก็อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “คุณหนู เหตุใดจึงแบ่งเจียนปิ่งกั่วจื่อให้เซี่ยเถาด้วยเจ้าคะ ให้กินไปก็สิ้นเปลืองเปล่า ๆ”

กล่าวจบ อาหลวี่ก็ฮึดฮัดสองเสียง

ฮวาเจายิ้ม “นางเป็นคนที่ฮูหยินกั๋วกงส่งมาคอยจับตาพวกเราจริง แต่เอาเข้าจริง นางก็ไม่ได้ทำเรื่องเกินเลย อีกอย่าง...”

ไม่ใช่แค่ตอนฝังศพ แม้แต่ในความฝัน...ยามนางไปร่วมงานเลี้ยงก็ถูกคนขังไว้ในห้อง ผู้ที่ช่วยนางออกมาคือเซี่ยเถา ตอนนั้นนางยังถูกวางยาปลุกกำหนัดด้วย

มีคนไม่น้อยที่อยากขับไล่นางออกจากจวนกั๋วกง นางไม่คิดเลยว่าคนแรกที่ช่วยนางในวันนั้นจะเป็นเซี่ยเถา

ความจริงแล้ว ในความฝัน

เมื่อขาดการคุ้มครองจากท่านน้าหญิง ชีวิตของนางก็ไม่สู้ดีนัก

ในจวนกั๋วกงมีทั้งสายตาดูแคลนและความเหยียดหยาม ทว่าไม่ได้มีเล่ห์กลเข่นฆ่ากันในเรือนหลังอย่างที่คิด

ตระกูลเดิมของฮูหยินเจิ้นกั๋วกงเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ภายในเรือนหลังมีภรรยาและอนุภรรยามากมาย นางเติบโตมาท่ามกลางเรื่องเหล่านี้ จึงนับว่าเป็นยอดฝีมือที่ฝ่าฟันการต่อสู้ในเรือนหลังมาได้ หากคิดจะสังหารตัวนางที่ไร้ความทรงจำ ย่อมไม่ใช่เรื่องยากมิใช่หรือ?

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น

หลังความทรงจำกลับคืนมา นางก็พอระลึกถึงเนื้อหาในหนังสือได้ราง ๆ

คนทั้งตระกูลนี้สุดท้ายล้วนกลายเป็นตัวร้าย!

สามีภรรยากั๋วกงเข้าไปพัวพันกับกระแสลมในราชสำนักเพื่อช่วยบุตรชายของตน ลงมือคราใดก็มีคนตายครานั้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป