ทุกเที่ยงวัน กู้เฉาซีจะไปส่งอาหารที่โรงเรียน วันนี้เธอเพิ่งวางตะกร้าลง ก็เห็นหัวหน้ากองผลิตเสิ่นเจี้ยนกั๋วพาหลี่เซี่ยงหนานเดินมาจากอีกฟากของไซต์ก่อสร้าง ด้านหลังยังมีคนตามมาอีกหลายคน
เธอยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มไม้ มองหลี่เซี่ยงหนานจากระยะไกล ชายคนนั้นสวมชุดจงซาน ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินดูไปรอบ ๆ ราวกับกำลังตามหาใครสักคน กระทั่งเดินมาถึงด้านหลังเสิ่นฉีอวิ๋นจึงหยุดลง
เสิ่นเจี้ยนกั๋วเดินอยู่ข้างเขา เห็นผู้อำนวยการหลี่มองไม่วางตา ก็รีบแนะนำว่า “นี่หลานชายผมครับ ทำงานคล่องแคล่วใช้ได้”
เสิ่นฉีอวิ๋นกำลังก่ออิฐ คนด้านหลังส่งอิฐมาให้ เขาก็รับไว้แล้วก่อเรียงอย่างคล่องแคล่ว ดูเพลินตาเป็นพิเศษ อิฐทุกก้อนเรียงเป็นระเบียบแนบสนิทไร้ช่องว่าง แม้จะมีคนยืนล้อมอยู่หลายคน จังหวะการทำงานของเขาก็ไม่รวน
“ไม่เลวเลย ขยันขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเป็นทหารล่ะ?” หลี่เซี่ยงหนานถาม
“เขาซื่อเกินไปครับ เอาไม้สามท่อนมาตีก็ยังรีดเสียงผายลมไม่ออกสักแอะ” เสิ่นเจี้ยนกั๋วหัวเราะ
หลี่เซี่ยงหนานครุ่นคิด “ไม่อย่างนั้นเข้าเมืองไปหางานในโรงงานดีไหม? ถ้ามีตำแหน่งว่างเหมาะ ๆ ฉันจะจัดการให้เขาสักที่”
“จะรบกวนคุณได้ยังไงครับ” เสิ่นเจี้ยนกั๋วเดาท่าทีของอีกฝ่ายไม่ออก บางทีผู้ใหญ่คนนี้อาจแค่พูดไปอย่างนั้น
“แล้วทำไมไม่เห็นสหายกู้เฉาซีล่ะ? ทางอำเภอต้องการคนหนุ่มสาวที่มีความรู้ เธอพูดเก่ง ไหวพริบดี ไปทำงานในหน่วยงานของอำเภอเป็นเจ้าหน้าที่ได้”
คนรอบข้างได้ยินดังนั้น ต่างเผยแววอิจฉาแล้วหันไปมองเสิ่นฉีอวิ๋น เขาไม่ได้ตอบอะไร สีหน้าที่เดิมสงบนิ่งหม่นลงเล็กน้อย
“นั่นสหายกู้ไม่ใช่เหรอ?” เสิ่นเจี้ยนกั๋วตาไว เห็นกู้เฉาซีใต้ต้นไม้เข้าทันที จึงโบกมือเรียก
เดิมทีกู้เฉาซีไม่อยากเข้าไป แต่พอถูกเรียก เธอก็จำต้องเดินออกมา “ผู้อำนวยการหลี่ หัวหน้ากองผลิต”
หลี่เซี่ยงหนานเห็นเธอเดินมา รอยยิ้มก็ยิ่งลึกขึ้น “สหายกู้ เรากำลังพูดถึงเธออยู่พอดี ถ้าเธอยอมไปทำงานที่อำเภอก็คงดี อยู่หมู่บ้านเสี่ยวเหอแบบนี้เสียความสามารถเปล่า ๆ”