“คุณ...กลับมาแล้วเหรอ?” กู้เฉาซีพยายามยิ้มให้เป็นธรรมชาติ ก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง เสิ่นฉีอวิ๋นคงไม่ถึงกับโกรธหรอกมั้ง
“อืม” เสิ่นฉีอวิ๋นวางขนมถั่วเหลืองสองชั่งที่หิ้วกลับมาลงบนโต๊ะ “เอาไปแบ่งให้เพื่อนคุณได้”
เพื่อนอะไรกัน? พวกนั้นก็แค่คนใจร้ายที่คิดจะหลอกพาภรรยาของเขาหนีไป
“ไม่ต้องหรอก พวกเราขอตัวก่อนนะ” จางอวิ๋นโหรวไม่มีแม้แต่เวลาหยิบหนังสือ ตรงดิ่งออกไปพร้อมซูอวี่ฉิง
“เอานี่ไปด้วย” กู้เฉาซีหยิบขนมถั่วเหลืองห่อหนึ่งยัดใส่มือพวกเธอ “พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นกันใหม่นะ”
หลังทั้งสองคนจากไป เสิ่นฉีอวิ๋นถึงปิดประตูห้อง แล้วก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว
แววตาของเขามืดครึ้ม จ้องเธอนิ่ง “คุณอยากย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเหรอ?”
กู้เฉาซีลังเลอยู่สองสามวินาที ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
บางทีตอนนี้เธอควรพูดกับเสิ่นฉีอวิ๋นให้ชัดเจนเสียที
ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องไปจากที่นี่ ส่วนเสิ่นฉีอวิ๋นในตอนนี้ก็คงไม่ถูกน้ำท่วมพัดหายไปตอนซ่อมเขื่อนเหมือนในหนังสือ
เธอเผลอถอยห่าง แต่ยังไม่ทันหันตัว ข้อมือก็ถูกเสิ่นฉีอวิ๋นคว้าไว้ เขาออกแรงดึงจนร่างทั้งร่างของกู้เฉาซีเซถลาเข้าหา
เสิ่นฉีอวิ๋นนั่งอยู่บนเตียง รับตัวกู้เฉาซีไว้แล้วอุ้มขึ้นมาวางบนตัก ก่อนปรับท่าทางให้เข้าที่
กู้เฉาซีจำต้องนั่งบนตักเขา เข่าทั้งสองข้างยันอยู่บนเตียง ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง สัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน
เธอมองเห็นขนตาหนา ดวงตาลึกล้ำ และริมฝีปากที่เม้มแน่นเล็กน้อยของเสิ่นฉีอวิ๋น ราวกับเขากำลังข่มกลั้นความโกรธเอาไว้