หลายวันต่อมา ตอนเที่ยง ทันทีที่เจียงหลีโม่เดินเข้าไปในร้านกาแฟ ก็เห็นจี้เนี่ยน แม่ของจี้เนี่ยน และถังอ้ายเหลียนนั่งหัวเราะพูดคุยกันอยู่ด้วยกัน
วินาทีต่อมา พวกเธอก็เห็นเจียงหลีโม่ เสียงหัวเราะพลันหยุดชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปด้วย
เจียงหลีโม่แสร้งทำเป็นไม่เห็น เดินผ่านโต๊ะของพวกเธอไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตอนนั้นจี้เนี่ยนเห็นเธอเข้าพอดี จึงเป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นก่อน “หลีโม่...”
ถังอ้ายเหลียนถึงได้หันมามองเจียงหลีโม่ เธอไม่ได้มีมารยาทดีเหมือนลูกพี่ลูกน้อง จึงกลอกตาใส่เจียงหลีโม่
ส่วนถังเนี่ยนฉือเพียงยกกาแฟขึ้นจิบอย่างสง่างาม ก่อนจะทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง...
เจียงหลีโม่ไม่ตอบ เธอเหลือบมองจี้เนี่ยนแวบหนึ่ง แล้วเดินเลยไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง
“เธอไม่มีมารยาทเอาเสียเลย” ถังอ้ายเหลียนขมวดคิ้วพูดกับจี้เนี่ยน “พี่จะไปสนใจเธอทำไมคะ”
ถังเนี่ยนฉือก็พูดขึ้นเช่นกัน “เนี่ยนเนี่ยน ไหนบอกว่าพวกจ้านเยี่ยนเซินไม่สนใจเธอแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วจะไปยุ่งกับเธออีกทำไม ถูกเมินยังไม่พอหรือไง”
จี้เนี่ยนนั่งลงอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มอย่างอารมณ์ดี
ทางด้านเจียงหลีโม่ได้นั่งลงตรงโต๊ะริมหน้าต่างแล้ว เธอเพิ่งออกมาจากบริษัท จึงสวมชุดทำงานของดิออร์ทั้งชุด
กลับดูคล้ายกับชุดที่จี้เนี่ยนใส่ไปทำงานอยู่บ้าง
ถังอ้ายเหลียนมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบ้ปาก “พี่ฉันใส่อะไร เธอก็ใส่ตามหมด”
“พี่ลู่จิ่งบอกว่าเมื่อก่อนเธอแต่งตัวเหมือนเด็กที่ยังเรียนไม่จบ ไม่ค่อยใส่ชุดทางการด้วยซ้ำ ตอนนี้แม้แต่สไตล์การแต่งตัวยังเลียนแบบพี่ฉันเลย”
ถังเนี่ยนฉือได้ยินแล้วกลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
เสื้อผ้าที่จี้เนี่ยนสวมเป็นของที่จ้านเยี่ยนเซินซื้อให้ แค่ผ้าพันคอที่เข้าชุดกันก็ราคาหลายหมื่นแล้ว
ถึงจะเป็นแบรนด์เดียวกัน แต่เสื้อผ้าทั้งชุดของเธอก็ยังแพงกว่าของเจียงหลีโม่ไม่น้อย