ฟู่ชิงเหยา: “ไม่ ไม่จริง! ฉันไม่ยอมรับ ฉันไม่อยากกลายเป็นแบบนี้!”
หวงเม่ยเอ๋อร์ฟังเสียงร้องอ๊บ ๆ โวยวายแล้วนวดหูตัวเอง “พอได้แล้ว อย่าเสียงดังอีก ถ้ายังไม่หยุด ระวังฉันจะกินเธอเสีย”
ฟู่ชิงเหยา: “เธอกล้าเหรอ! ถ้าเธอกินฉัน ผู้ใหญ่คนนั้นไม่มีทางยกโทษให้เธอแน่”
พอหวงเม่ยเอ๋อร์นึกถึงคนคนนั้น ก็เบ้ปาก ก่อนจะหมุนตัวจากไป
เมื่อเห็นหวงเม่ยเอ๋อร์จากไป ฟู่ชิงเหยาก็กระโดดออกจากถ้ำอย่างเศร้าสร้อย
ในตอนนั้นเอง เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย
พอได้กลิ่นนั้น ดวงตาของฟู่ชิงเหยาก็เป็นประกาย แม่!
เธอต้องไปหาแม่ ให้แม่หาคนมาช่วยเธอ แล้วเธอก็กระโดดร้องอ๊บ ๆ ไปจนถึงบริเวณที่เจียงเหมยฮวาอยู่
ขณะที่ฟู่ชิงเหยาเข้าใกล้ กระดูกในแหวนมิติของลู่อี้ชวนก็เริ่มสั่นไหว
ลู่อี้ชวนจับตำแหน่งคางคกที่ร้องอ๊บ ๆ โวยวายได้ทันที
เขาหรี่ตาลง กำลังจะลงมือ แต่กลับเห็นคางคกตัวนั้นกระโดดไปเกาะบนตัวเจียงเหมยฮวา เจียงเหมยฮวาตกใจจนกรีดร้อง ก่อนจะตบคางคกกระเด็นออกจากตัว
เมื่อเห็นดังนั้น ฟู่ชิงเหยาก็รีบร้องอ๊บ ๆ แม่คะ หนูเอง หนูเอง หนูคือเหยาเหยานะ
ลู่อี้ชวนเห็นภาพตรงหน้าแล้วนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงทำมือเป็นเคล็ดแล้วแตะดวงตากับใบหูของฟู่ชิงหลี ฟู่ชิงหลีรู้สึกร้อนวูบที่ดวงตา แล้วก็ขยี้หู ก่อนจะถลึงตาใส่ลู่อี้ชวน
ทำอะไรของคุณน่ะ? วินาทีถัดมา เธอก็เห็นฟู่ชิงเหยาในร่างคางคก