จากนั้น ชายชุดดำก็โยนไข่มุกโลหิตวิญญาณขึ้นไปกลางอากาศ ทันใดนั้นลำแสงสีแดงนับหมื่นสายก็พุ่งออกมาจากไข่มุกโลหิตวิญญาณ พันรัดร่างของคนหนุ่มสาวกลุ่มนั้น
เมื่อเห็นร่างของตนถูกแสงสีแดงพันธนาการไว้ในพริบตา คนหนุ่มสาวเหล่านั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “อย่าเลย อย่าเลย ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ”
ชายชุดดำมองแววตาหวาดกลัวของทุกคน พลางดูดกลืนความหวาดกลัวเหล่านั้นอย่างละโมบ
ไม่นานนัก ทุกคนก็กลายเป็นศพแห้งกรังท่ามกลางลำแสงนับหมื่นจากไข่มุกโลหิตวิญญาณ
ชายชุดดำมองคนเหล่านั้นที่ถูกไข่มุกโลหิตวิญญาณดูดจนกลายเป็นศพแห้งกรัง แล้วเบ้ปาก “ไร้ประโยชน์จริง ๆ” จากนั้นก็เหลือบมองโม่เฟิง “จัดการให้เรียบร้อย”
โม่เฟิงกลืนน้ำลาย “ครับ อาจารย์”
จากนั้นโม่เฟิงก็จัดการศพแห้งกรังทั้งหมดจนไม่เหลือร่องรอย
ส่วนชายชุดดำก้มมองหน้าอกของตนอย่างพึงพอใจ บาดแผลของนางหายดีเสียที
อีกด้านหนึ่ง ฟู่ชิงหลีนอนหลับอย่างกระสับกระส่าย นางได้ยินเสียงผู้คนมากมายร้องเรียกอย่างสิ้นหวัง “ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที”
ฟู่ชิงหลีขมวดคิ้ว จู่ ๆ ก็เห็นลำแสงสีแดงนับหมื่นสายพุ่งตรงมาหาตน นางสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะยกมือกุมหน้าอก “ใครกัน? ใครกำลังร้องขอความช่วยเหลือ? แล้วแสงสีแดงพวกนั้นคืออะไร?”
นางนวดขมับแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง ล้างหน้า ก่อนจะมองตนเองในกระจก ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหน