โจวเหม่ยฟางถอนหายใจ “เธอไม่รู้หรอก เหยียนเหยียน เด็กคนนั้นหัวแข็งมาตั้งแต่เล็ก เพราะชอบลู่คนที่สาม เลยปฏิเสธคนอื่นไปไม่รู้ตั้งเท่าไร ถ้าบอกว่าลู่คนที่สามมีคนที่ชอบแล้ว ฉันกลัวว่าเธอจะรับไม่ไหวในทันที”
ลู่อี้หงกล่าวว่า “จะรับไม่ได้ตรงไหน เจ็บสั้นดีกว่าทนเจ็บนาน พรุ่งนี้หาเวลาคุยกับน้องสาวให้ดีเถอะ เอาละ นอนกันได้แล้ว ดึกมากแล้ว”
จากนั้นเขาก็ดึงผ้าห่มที่วางอยู่ข้าง ๆ มาคลุมตัว แล้วกรนหลับไปอย่างรวดเร็ว
โจวเหม่ยฟางเห็นลู่อี้หงเป็นแบบนี้ก็พูดไม่ออก จึงพลิกตัวหันหลังให้เสียเลย จะได้ไม่ต้องเห็นให้ขัดตา
เช้าวันถัดมา ลู่อี้ชวนตื่นแต่เช้าตรู่ ตั้งใจจะไปหาฟู่ชิงหลีที่ตระกูลฟู่
ลู่เจิ้งขวางเขาไว้ “ไอ้เด็กเวร วันขึ้นปีใหม่จะไปเยี่ยมบ้านคนอื่นได้ยังไง รออีกสองวันค่อยไป”
ลู่อี้ชวนถาม “ทำไมต้องรออีกสองวันด้วยครับ?”
ลู่เจิ้งตอบ “บอกให้รอก็รอสิ จะถามให้มากความไปทำไม”
ลู่อี้ชวนว่า “ก็ได้ครับ งั้นผมไปหาท่านอาจารย์ก่อน”
ลู่เจิ้งตอบ “ไปเถอะ จะได้ไม่ต้องอึดอัดอยู่บ้าน”
เมื่อลู่อี้ชวนไปถึงที่พักของนักพรตเสวียนชิง เหยี่ยวเทากับพวกพ้องก็มองเขาอย่างประหลาดใจ “หัวหน้า ทำไมมาเร็วขนาดนี้ล่ะ ไม่อยู่เป็นเพื่อนครอบครัวให้เต็มที่หน่อยหรือ?”
ลู่อี้ชวนขมวดคิ้ว “ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย ไม่สะดวกครับ”
นักพรตเสวียนชิงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “เรื่องอะไรถึงไม่สะดวก?”
ลู่อี้ชวนตอบ “ท่านอาจารย์ อย่าถามเลยครับ”