บทที่ 81 “นี่... นี่มันคนประเภทไหนกัน ทำไมลงมือก็ฆ่าคนเลย?”
หลิวซานเหยได้ยินเช่นนั้นก็ใจหาย รีบกล่าวเอาใจว่า “เป็นเพราะผมคิดไม่รอบคอบเอง ไม่รู้ว่าคุณชอบแบบไหน เลยขนมาทั้งหมดเลยครับ คุณถูกใจชิ้นไหนก็เลือกได้ตามสบาย ที่เหลือผมจะขนกลับไปตามเดิม”
ฟู่ชิงหลีพยักหน้าบาง ๆ สายตากวาดผ่านของในหีบอย่างรวดเร็ว ก่อนหยิบแจกันลายครามออกมาสองคู่ ชามลายครามหนึ่งคู่ กำไลหยกสามคู่ ปักปิ่นสองอัน ถ้วยชาลายกล้วยไม้ลายครามสมัยปลายราชวงศ์ชิงหนึ่งใบ ชามใบใหญ่ลายภูเขาสายน้ำจากเตาเผาชาวบ้านช่วงกลางราชวงศ์ชิงหนึ่งใบ โอ่งเคลือบน้ำตาลสำหรับเก็บของสมัยสาธารณรัฐจีนหนึ่งใบ ขวดสูดยาสูบสองใบ และชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้หนานมู่ลายทองอีกหนึ่งชุด จากนั้นจึงเงยหน้ามองหลิวซานเหย “เอาแค่นี้ ที่เหลือขนกลับไป”
หลิวซานเหยไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบรับคำทันที “ไม่มีปัญหาครับ!” แล้วหยิบทองแท่งสองแท่งออกมา “คุณป้า ทองแท่งนี้แท่งละ 2 เหลี่ยง สองแท่งก็ 4 เหลี่ยง คิดตามราคาตลาดมืด กรัมละ 10 หยวน รวมเป็น 2,000 หยวน ส่วนที่เหลือใช้ของเก่าพวกนั้นหักแทน คุณว่าอย่างไรครับ?”
ฟู่ชิงหลีตอบว่า “ได้” แล้วรับทองแท่งทั้งสองมาชั่งน้ำหนักในมือ
หลิวซานเหยถามว่า “แล้วของพวกนี้...”
ฟู่ชิงหลีบอกว่า “วางไว้ก่อน ไว้ถึงเวลาเดี๋ยวฉันมาเอาเอง” จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
เมื่อเห็นภาพนั้น หลิวซานเหยเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ก่อนมองของในหีบแล้วสั่งว่า “รีบขนของทั้งหมดนี้กลับไป ส่วนของที่คุณป้าคนนั้นเลือก วางไว้ในลาน อย่าแตะต้อง”