เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างก็มองไปทางนักพรตเสวียนชิง ส่วนนักพรตเสวียนชิงหันไปมองโจวเหม่ยอวิ๋น “สหายหญิงคนนี้ ช่วงนี้คุณรู้สึกเวียนหัว อ่อนเพลีย และคลื่นไส้บ้างไหม?”
โจวเหม่ยอวิ๋นตอบ “แน่นอนว่าฉันรู้สึก เพราะฉันท้องอยู่”
นักพรตเสวียนชิงกล่าว “ท้องงั้นหรือ? ไม่ใช่หรอก ในท้องคุณไม่ใช่เด็กน้อยเสียหน่อย”
โจวเหม่ยอวิ๋นได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือกุมท้องโดยไม่รู้ตัว “คุณ...พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?”
นักพรตเสวียนชิงกล่าว “ในท้องคุณเป็นหนอน ไม่ใช่เด็กสักหน่อย และหนอนตัวนี้ก็ไม่ใช่หนอนธรรมดา แต่เป็นหนอนกู่ที่กำลังกัดกินเลือดเนื้อของคุณ คุณไม่สังเกตเลยหรือ? นอกจากคลื่นไส้และอ่อนเพลียแล้ว ยังปวดบีบที่หน้าอกด้วยใช่ไหม?”
โจวเหม่ยอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ยกมือกุมหน้าอกโดยไม่รู้ตัว “คุณ...รู้ได้ยังไง?”
นักพรตเสวียนชิงกล่าว “เพราะหัวใจของคุณถูกหนอนกู่กัดกินจนเหลือเพียงเปลือกว่างเปล่าแล้ว ตอนนี้แค่รอจังหวะหนึ่ง คุณก็จะหัวใจสลายตาย”
โจวเหม่ยอวิ๋นได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือด “เป็นไปไม่ได้ คุณหลอกฉันใช่ไหม?”
นักพรตเสวียนชิงแค่นเสียง “ฉันหลอกคุณงั้นหรือ? คุณคู่ควรให้ฉันหลอกด้วยหรือไง”
โจวเหม่ยฟางได้ยินดังนั้นก็รู้สึกมืดมัวไปทั้งตา รีบเอ่ยขึ้น “นักพรต ได้โปรดช่วยน้องสาวฉันด้วย”
นักพรตเสวียนชิงกล่าว “ช่วยเธอ? เธอวางแผนใส่ร้ายศิษย์ของฉันครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วฉันจะช่วยเธอไปทำไม?”
เจียงเซิ่งกั๋วขมวดคิ้ว “อย่าพูดวกวน พาตัวไป”