ฟู่ชิงหลีฟังแล้วขมวดคิ้ว “ไม่ยุติธรรมนี่ แล้วน้าสะใภ้เฮ่อกับเด็กสองคนล่ะ?”
ฟู่เว่ยกั๋วถาม “แล้วจะให้ฉันทำยังไง?”
ฟู่ชิงหลีมองสีหน้าเจ็บปวดของลุงใหญ่ ก่อนถอนหายใจ “หวังว่าลุงจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจวันนี้นะคะ”
จากนั้นเธอก็มองลู่อี้ชวน “พวกเรากลับกันเถอะ!”
ท่านผู้เฒ่าฟู่ถาม “หลานซี จะไปไหนหรือ?”
ฟู่ชิงหลีตอบ “คุณปู่คะ ภารกิจที่ผู้นำใหญ่มอบหมายให้พวกเรายังไม่เสร็จ และที่ครั้งนี้หนูกลับมาก็เพื่อส่งน้าสะใภ้เฮ่อกับเด็กสองคน เพราะฉะนั้นพวกเราต้องกลับไปแล้วค่ะ ส่วนเรื่องที่เหลือ พวกคุณก็จัดการกันเองนะคะ”
ท่านผู้เฒ่าฟู่กล่าว “ไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นเลย พรุ่งนี้ค่อยไปได้ไหม?”
ฟู่ชิงหลีเห็นความร้อนใจและความห่วงใยในแววตาของท่านผู้เฒ่าฟู่ จึงสูดหายใจลึก ก่อนมองอี้ชวน “งั้นพวกเราค่อยไปพรุ่งนี้นะคะ”
ลู่อี้ชวนตอบ “ได้ พรุ่งนี้ผมมารับคุณ”
ฟู่ชิงหลีพยักหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เดี๋ยวก่อน ไปหานักพรตด้วยกันหน่อยค่ะ ฉันมีเรื่องจะถามเขา”
ลู่อี้ชวนตอบ “ได้ ผมไปเป็นเพื่อนคุณ” จากนั้นทั้งสองก็เดินทางไปยังที่พักของนักพรตเสวียนชิง
นักพรตเสวียนชิงเห็นทั้งคู่ก็ประหลาดใจมาก “พวกคุณกลับมาทำไม?”
ฟู่ชิงหลีตอบ “มีเรื่องนิดหน่อยค่ะ”
จากนั้นฟู่ชิงหลีก็นำกล่องหยกออกมาจากมิติพื้นที่ แล้วหยิบกำไลเงินวงนั้นออกมา นับตั้งแต่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ป้าสะใภ้ใหญ่ตัวจริง เธอก็รู้สึกมาตลอดว่ากำไลที่อีกฝ่ายให้มาน่าจะมีปัญหา