ฟู่อ้ายกั๋วยกมือกุมแก้มที่บวมช้ำ รีบอธิบายว่า “ไม่ครับพี่ใหญ่ ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลย”
เนี่ยนเนี่ยนจากไป ผมเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ผมไม่เคยคิดเลยว่าเนี่ยนเนี่ยนจะคิดสั้น
“เสิ่นมู่ไป๋ หุบปาก!”
เจียงเหมยฮวาเห็นฟู่อ้ายกั๋วถูกตี ก็รีบก้าวออกมาขวางอยู่ตรงหน้าเขา “คุณตีคนอื่นได้ยังไง?”
เสิ่นมู่ไป๋ย้อนว่า “ฉันตีเขา ไม่ได้ตีคุณใช่ไหม?”
พูดจบเขาก็ตบเจียงเหมยฮวา เสียงเพี๊ยะดังขึ้น ใบหน้าของเจียงเหมยฮวาสะบัดไปด้านข้าง เลือดไหลจากมุมปาก เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือนี้ลงน้ำหนักมากเพียงใด
ฟู่อ้ายกั๋วเห็นเจียงเหมยฮวาถูกตี ก็อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายกลับเงียบไป
เจียงเหมยฮวายกมือกุมแก้ม มองเสิ่นมู่ไป๋อย่างไม่อยากเชื่อ “คุณกล้าตีฉันเหรอ!”
เสิ่นมู่ไป๋เหลือบมองเธอด้วยแววรังเกียจ เจียงเหมยฮวา ผู้หญิงคนนี้เองที่เข้ามาแทรกกลางชีวิตสมรสของน้องสาว จนทำให้น้องสาวต้องตาย เขาไม่ได้แค่อยากตีเธอ แต่ยังอยากฆ่าเธอให้ตายเสียด้วยซ้ำ
จากนั้นเขาหันไปมองฟู่อ้ายกั๋ว “ดูแลผู้หญิงของคุณให้ดี ถ้ายังกล้าสอดปากอีก คราวหน้าคงไม่ได้จบแค่ตบทีเดียว”
เจียงเหมยฮวาได้ยินก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ฟู่อ้ายกั๋วก็ยื้อแขนเธอไว้แล้วตวาดว่า “ถ้าไม่อยากโดนซ้อมก็หุบปาก!”
เจียงเหมยฮวาหันไปมองฟู่อ้ายกั๋วอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ฟู่อ้ายกั๋วไม่สนใจเธออีก หันไปพูดกับเสิ่นมู่ไป๋แทน “พี่ใหญ่ เรื่องที่หลานซีต้องไปชนบท ผมเองก็ไม่มีทางเลือก”