แม้แต่คนรุ่นใหม่ลงชนบทหญิงสองสามคนที่อยู่ข้างกายฟู่ชิงหลี ก็ได้รับรอยยิ้มจากชาวบ้านทุกคน ทำให้ซวี่ฮุ่ยกับพวกทั้งรู้สึกปลื้มปีติและทำตัวไม่ถูก
ให้ตายเถอะ พวกเธอมาอยู่ที่นี่อย่างน้อยก็สองปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นชาวบ้านยิ้มให้
ตอนแบ่งเนื้อหมูก็ยิ่งเห็นได้ชัด ถึงกับให้พวกคนรุ่นใหม่ลงชนบทเลือกแบ่งก่อน
หัวหน้ากองใหญ่กับชาวบ้านมองฟู่ชิงหลีแล้วพูดว่า “คนรุ่นใหม่ลงชนบทฟู่ หมูตัวนี้ชำแหละเรียบร้อยแล้ว คุณเลือกก่อนเลย และด้วยความเห็นชอบของชาวบ้าน คุณจะได้เนื้อหมูห้าชั่ง ส่วนชาวบ้านกับคนรุ่นใหม่ลงชนบทที่เหลือได้คนละสามชั่ง หมู่บ้านเรามีทั้งหมดสองร้อยแปดสิบเอ็ดครัวเรือน”
ฟู่ชิงหลีเห็นหัวหน้ากองใหญ่พูดเช่นนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธ เดินเข้าไปเลือกเนื้อชิ้นที่ไม่ติดมันที่สุด หัวหน้ากองใหญ่กับชาวบ้านเห็นเธอเลือกชิ้นที่ไม่ติดมัน ก็พากันเตือนว่า “คนรุ่นใหม่ลงชนบทฟู่ คุณยังเด็ก เลือกไม่เป็นหรอก เนื้อไม่ติดมันน่ะไม่อร่อย แถมยังติดซอกฟันด้วย”
คุณป้าอายุมากคนหนึ่งรีบหยิบเนื้อชิ้นที่แทบจะเป็นมันล้วนจากข้าง ๆ มาวางตรงหน้าฟู่ชิงหลี “หนู ฟังป้านะ เอาชิ้นนี้สิ ชิ้นนี้ดี กินแล้วหายอยากเนื้อ แถมยังเอาไปเจียวน้ำมันได้ น้ำมันที่เจียวออกมาเอาไปผัดผักหอมสุด ๆ กากหมูก็ยังเอาไปทำเกี๊ยวได้อีก ชิ้นไม่ติดมันนั่นไม่ดีหรอก ฟังป้านะ เอาชิ้นนี้แหละ”
ชาวบ้านกับหัวหน้ากองใหญ่ก็พากันช่วยเกลี้ยกล่อม “ใช่แล้ว คนรุ่นใหม่ลงชนบทฟู่ เลือกชิ้นนี้เถอะ ชิ้นนี้ดี”
ฟู่ชิงหลีมองเนื้อมันชิ้นโตแล้วส่ายหน้า “ขอบคุณทุกคนที่หวังดีนะคะ แต่ฉันไม่ชอบกินเนื้อติดมัน ฉันเอาชิ้นไม่ติดมันนี้ก็พอค่ะ”