เกานานาพยักหน้า “ใช่แล้ว งั้นเรารีบไปกันเถอะ เรียกสหายฟู่ไปด้วย”
ทั้งสองคนล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ แล้วเดินไปเคาะประตูห้องของฟู่ชิงหลี แต่กลับเห็นว่าประตูล็อกอยู่ ในห้องไม่มีใคร
ไป๋ถิงถิงขมวดคิ้ว “เช้าขนาดนี้ คนรุ่นใหม่ลงชนบทฟู่ไปไหนนะ”
เกานานาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บางทีเธออาจไปเองแล้วก็ได้”
ไป๋ถิงถิงไปเองแบบนี้ ช่างเห็นแก่ตัวจริง ๆ ไม่รู้จักชวนพวกเราไปด้วย พวกเราก็เป็นคนรุ่นใหม่ลงชนบทที่มาด้วยกันแท้ ๆ ไม่รู้จักสามัคคีรักใคร่กันบ้างเลย
เกานานาเหลือบมองไป๋ถิงถิง “เอาน่า บางทีสหายฟู่อาจมีธุระ เลยไปก่อนก็ได้”
ไป๋ถิงถิงเบ้ปาก “งั้นเราไปกันเถอะ” เพิ่งเดินไปถึงทางแยกก็เจอคนรุ่นใหม่ลงชนบทชายอีกสองคนพอดี ทั้งสี่จึงเดินทางไปสหกรณ์ด้วยกัน
……
ขณะนั้น บนเขาด้านหลัง ฟู่ชิงหลีเพิ่งฟันฟืนได้สองมัด กำลังจะกลับ ก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัวดังมาจากไกล ๆ พร้อมเสียงคำรามของหมูป่า
จิตใจของเธอพลันตึงเครียดขึ้นมา หากจำไม่ผิด ชาติก่อนช่วงเวลานี้ ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านพาหนุ่ม ๆ กลุ่มหนึ่งขึ้นเขาไปล่าสัตว์ แต่กลับเจอหมูป่าตัวเต็มวัยเข้า มีคนตายสามคน บาดเจ็บห้าคน
มีหนุ่มคนหนึ่งไหวพริบดี รีบวิ่งลงเขาไปตามคนมา แต่กว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะพาชาวบ้านมาถึง ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
ตอนนั้นเรื่องนี้สร้างความฮือฮาอย่างมาก ถึงขั้นมีคนจากสหกรณ์มาด้วย ตำแหน่งหัวหน้ากองใหญ่ก็ถูกปลดในตอนนั้น
หัวหน้ากองใหญ่คนใหม่ที่มารับตำแหน่งทีหลัง ไม่เพียงพูดจาไม่เป็นมิตรเท่าหัวหน้ากองหลิว แต่จิตใจยังโหดเหี้ยมอีกด้วย ผู้เฒ่าหลายคนในโรงเรือนวัวถูกลากออกมาประณามอยู่บ่อย ๆ