จากนั้นเธอก็มองไฉ่เอ๋อร์กับชางอู๋ “เมื่อกี้ตอนฉันหลับไป เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
ไฉ่เอ๋อร์กับชางอู๋สบตากัน ไฉ่เอ๋อร์เอ่ยขึ้นว่า “นายท่าน เมื่อครู่ท่านดูโกรธมากเลยค่ะ แล้วก็มีลูกแก้วเม็ดหนึ่งพุ่งออกมาจากร่างของท่าน”
“หลังจากนั้นพลังพิเศษของนายท่านก็เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง”
ฟู่ชิงหลีถาม “ลูกแก้ว? ลูกแก้วอะไร?”
ชางอู๋ตอบ “ก็ลูกแก้วเม็ดที่พี่ใหญ่ลู่ให้คุณไง”
ฟู่ชิงหลีถาม “พี่ใหญ่ลู่คือใคร?”
ชางอู๋ตอบ “พี่ใหญ่ลู่ก็คือลู่อี้ชวนไง ฉันเห็นพวกเขาเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ ฉันก็เลยเรียกตาม”
ฟู่ชิงหลีว่า “อ้อ งั้นเล่าต่อสิ”
ชางอู๋ตอบ “อ้อ ได้ เดิมทีลูกแก้วเม็ดนั้นเป็นของฉัน ต่อมาพี่ใหญ่ลู่ชอบ ฉันก็เลยยกให้เขา
แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเขาจะมอบให้คุณ รู้อย่างนี้ฉันน่าจะให้คุณตั้งแต่แรก”
ฟู่ชิงหลีถาม “ลูกแก้วเม็ดนี้มีอะไรพิเศษเหรอ?”
ชางอู๋ครุ่นคิดก่อนตอบ “ก็ไม่ได้พิเศษอะไรนี่ เหมือนจะช่วยเร่งเวลาได้ ส่วนรายละเอียดฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะตอนอยู่ในมือฉัน มันก็เป็นแค่ลูกแก้วธรรมดา แค่สว่างกว่านิดหน่อย แล้วก็มีพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นมานิดเดียว”
ฟู่ชิงหลีได้ยินดังนั้นก็จมอยู่ในห้วงความคิด หรือเรื่องที่เธอต่อยชายชุดดำในฝันเมื่อครู่จะเกี่ยวข้องกับลูกแก้วเม็ดนี้? ถ้าอย่างนั้นเมื่อครู่ก็ไม่ใช่ความฝัน เธอต่อยชายชุดดำจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง ชายชุดดำซึ่งหมดสติจากการถูกพลังสะท้อนกลับเพราะเสิ่นซีตาย เพิ่งฟื้นขึ้นมาในห้องลับ เขาสบถอย่างเดือดดาล “ไร้ประโยชน์ เสียหน้าตาดี ๆ นั่นเปล่า ๆ”