ตอนนั้นเอง ลู่อี้ชวนหันไปมองชายที่เรียกว่าพี่ห้า «พูดมา ใครส่งแกมาทำร้ายหลีเอ๋อร์?»
ชายที่ถูกเรียกว่าพี่ห้ากลืนน้ำลาย «ผม... ผมไม่เข้าใจว่าคุณพูดเรื่องอะไร»
ลู่อี้ชวน «งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะช่วยให้แกนึกออกเอง»
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน เขาก็ฟันแขนของชายที่เรียกว่าพี่ห้าขาด เลือดสดพุ่งกระฉูดทันที
ชายที่เรียกว่าพี่ห้าดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด «ไอ้คนบ้า แกมันบ้า! แกรู้ไหมว่าฆ่าคนมันผิดกฎหมาย!»
ลู่อี้ชวน «ฆ่าคนมันผิดกฎหมายก็จริง แต่ฉันไม่ได้ฆ่าคน ฉันฆ่าเดรัจฉานต่างหาก»
จากนั้นเขาก็เหยียบลงบนบาดแผลของอีกฝ่าย «พูดมา ใครส่งแกมา»
ชายที่เรียกว่าพี่ห้าฝืนทนความเจ็บปวดไปทั่วร่าง ใบหน้าซีดเผือดขณะตอบ «ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร พวกเราแค่เผลอเข้ามาในลานบ้านนี้เท่านั้น»
«เผลอเข้ามางั้นเหรอ?»
«ใช่ ใช่ครับ พวกเราเผลอเข้ามาจริง ๆ»
ลู่อี้ชวน «ในเมื่อเผลอเข้ามา งั้นก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว ใครใช้ให้พวกแกเห็นฉันฆ่าคนล่ะ»
จากนั้น ต่อหน้าสายตาตื่นตะลึงของพี่ห้า เขาก็ฟันแขนอีกข้างของชายคนนั้นขาด
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ชายที่เรียกว่าพี่ห้าหมดสติไปในทันที
«ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม»
คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นก็กลัวจนฉี่ราด
พอเห็นลู่อี้ชวนหันมามองพวกเขา ทุกคนก็รีบพูดแย่งกัน «ผมรู้ว่าเป็นใคร! ผมรู้ว่าเป็นใคร!»
«เป็นเฟิงเทา»
ลู่อี้ชวน «เฟิงเทาคนไหน?»
«เฟิงเทา ลูกชายคนเล็กของหัวหน้าคณะกรรมการปฏิวัติเมืองหลวง»
ฟู่ชิงหลีได้ยินชื่อเฟิงเทา แววสังหารก็วาบผ่านดวงตา