เมื่อมาถึงสถานีอนามัย ก็เห็นสามีของหัวหน้ากองผลิตเดินวนไปวนมาอยู่ตรงทางเดิน พอเห็นภาพนี้ ภรรยาหัวหน้ากองผลิตก็ถลึงตามองเขา ช่างเถอะ หาเรื่องมาให้เธอไม่หยุดเลยจริง ๆ
จากนั้นเธอก็เข้าไปในห้องผู้ป่วย มองไป๋ถิงถิงที่ใบหน้าซีดเผือด ก่อนวางปิ่นโตกับไข่ไก่ไว้บนตู้
ขณะนั้นเอง ไป๋ถิงถิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองสภาพแวดล้อมแปลกตาตรงหน้าอย่างงุนงง “ที่นี่...ที่นี่ที่ไหน?”
ภรรยาหัวหน้ากองผลิตเห็นไป๋ถิงถิงฟื้นแล้ว จึงตอบว่า “ที่นี่โรงพยาบาล”
โรงพยาบาลหรือ? ไป๋ถิงถิงยังคงมึนงง เธอมาอยู่โรงพยาบาลได้อย่างไร?
เมื่อเอ่อไลจื่อเห็นไป๋ถิงถิงฟื้น ก็รีบเข้าไปหา “เมียจ๋า ฟื้นแล้วเหรอ ไม่เป็นไรใช่ไหม? ยังปวดท้องอยู่หรือเปล่า?” พูดจบ ขอบตาก็แดงก่ำ “เมียจ๋า ลูกของเราไม่อยู่แล้ว”
พอได้ยินคำว่าลูก ไป๋ถิงถิงก็ยิ่งสับสน “ลูก? ลูกอะไร?”
เอ่อไลจื่อตอบว่า “ลูกของเรา แต่ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋ถิงถิงก็พลันนึกถึงตอนที่ตัวเองกลิ้งตกจากเนินเขา ตอนนั้นเธอปวดท้องราวกับถูกมีดกรีด ยังไม่ทันได้ร้องออกมา ก็หมดสติไปเสียก่อน
ที่แท้...ลูกไม่อยู่แล้วหรือ? ถึงเธอจะเกลียดเอ่อไลจื่อ แต่เด็กก็ไม่มีความผิด
เมื่อนึกถึงตอนที่กลิ้งตกจากเนินเขา ขอบตาก็แดงขึ้นทันที เธอมองเอ่อไลจื่อแล้วพูดว่า “ฉันถูกผลักตกจากเนินเขา”
พอได้ยินเช่นนั้น เอ่อไลจื่อก็เดือดดาลขึ้นมาทันที “เมียจ๋า พูดว่าอะไรนะ? เธอถูกผลักตกจากเนินเขาเหรอ? ใคร ใครผลักเธอตกลงไป?”