ฉู่หยุนเฟยไม่ต้องการสนใจองค์หญิงห้าผู้เอาแต่ใจและโอหัง นางยกเท้าเดินเข้าไปในเรือน
กลิ่นยาฉุนโชยมาแต่ไกล
นางหยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว มองไปยังแพทย์หลวงที่กำลังปฐมพยาบาลจ้านหวังอยู่ในห้องชั้นใน แววตาล้ำลึก
ฉางชิงยืนอยู่หัวเตียง หันมาเห็นฉู่หยุนเฟยเดินเข้ามา สีหน้าเย็นชา “เพียงเพราะหนังสือหย่าฉบับเดียว องค์หญิงหวังทำเรื่องให้บานปลายถึงเพียงนี้ ถึงกับให้ฉู่ซื่อหลางเข้าวังไปถวายฎีกาเลยหรือ?”
ฉู่หยุนเฟยไม่สนใจเขา ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินเข้าห้องชั้นใน เหลือบมองยาที่อยู่ในมือแพทย์หลวงอย่างไม่ใส่ใจ “แพทย์หลวง อาการบาดเจ็บของอ๋องเป็นเช่นไรบ้าง?”
แพทย์หลวงหันกายมา คารวะฉู่หยุนเฟยอย่างลวก ๆ “กระหม่อมกำลังทายาให้อ๋องอยู่ ขอองค์หญิงหวังทรงอภัยที่กระหม่อมไม่อาจทำความเคารพได้เต็มรูปแบบ”
“ไม่เป็นไร” ฉู่หยุนเฟยยืนอยู่หน้าแท่นบรรทม มองหรงชางที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง หว่างคิ้วขมวดเล็กน้อย “อ๋องบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
หรงชางหลับตานอนคว่ำบนเตียง แผ่นหลังแข็งแกร่งเต็มไปด้วยเลือด สันหลังที่เคยเรียบลื่นบวมขึ้นเพราะแผลจากไม้เรียว ดูแล้วน่าสยดสยอง
แม้แผลจะถูกชำระล้างและทายาสีใสวาววับไว้ชั้นหนึ่งแล้ว แต่เมื่อมองเผิน ๆ ก็ยังน่าตกใจ
“อ๋องบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะองค์หญิงหวังไม่ใช่หรือ?” ฉางชิงเอ่ยเย็นชา “อ๋องมีใจจริงต่อองค์หญิงหวัง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าองค์หญิงหวังจะใจร้ายถึงเพียงนี้”
“บาดแผลบนร่าง เพียงพักรักษาสักระยะก็หาย” ฉู่หยุนเฟยหันไปมองเขา เอ่ยปราศจากความรู้สึก “แต่บาดแผลในใจ ทำให้คนเป็นตายทั้งเป็น”
ฉางชิงพูดไม่ออก ชะงักไปชั่วขณะ
“นี่คือยาที่กระหม่อมทิ้งไว้ให้อ๋อง ใช้ขับเลือดลมและสลายเลือดคั่ง” แพทย์หลวงลุกขึ้น ส่งตลับยาขี้ผึ้งให้ฉู่หยุนเฟย “บาดแผลจากไม้เรียวไม่อาจละเลยได้ ค่ำนี้องค์หญิงหวังโปรดทายาให้อ๋องอีกครั้ง กระหม่อมจะไปเขียนใบสั่งยา อีกสักครู่ขอองค์หญิงหวังส่งคนไปจ่ายยาที่กรมแพทย์หลวง มาต้มให้อ๋องเสวยวันละสองครั้ง”