คำสั่งเอ่ยขึ้น หมัวมัวร่างสูงใหญ่สองนางก็เดินเข้ามา บังคับให้ฉู่หยุนเจี่ยวคุกเข่าบนพื้น
“พวกเจ้าทำอะไรกัน?” อี๋เหนียงเฉินพยายามขัดขวาง “พวกเจ้าบังอาจนัก ยังไม่ปล่อยเจี่ยวเอ๋อร์อีก!”
ไม่มีผู้ใดสนใจนาง
จากนั้นก็มีคนนำไม้เท้าสีดำยาวเท่าท่อนแขน หนาเท่านิ้วหัวแม่มือ มีลวดลายไม่ทราบรูปสลักอยู่ที่ด้ามจับส่งมาให้
ฮูหยินฉู่ออกคำสั่ง “หมัวมัวไห่ โบย!”
“เจ้าค่ะ” หมัวมัวไห่ถือไม้เท้า ยกขึ้นฟาดลง ฟาดลงบนแผ่นหลังของฉู่หยุนเจี่ยวอย่างไร้ปรานี
“อ๊า!” ฉู่หยุนเจี่ยวเจ็บจนน้ำตาไหลพรากในทันที “ข้ากับอ๋องรักกันด้วยใจจริง ท่านแม่… ต่อให้ท่านแม่โบยข้าตาย ก็ไม่มีทางพรากเราจากกันได้… อ๊า!”
“โบยหนัก ๆ!” ฮูหยินฉู่ฟังคำนาง โทสะยิ่งทวี “โบยไม่ตายก็โบยให้ตาย!”
“เจี่ยวเอ๋อร์!” อี๋เหนียงเฉินหน้าเผือดสี เลือดลมหมดสิ้น แทบจะพุ่งเข้าไปขัดขวางด้วยสัญชาตญาณ “พวกเจ้าปล่อยเจี่ยวเอ๋อร์! มิฉะนั้นรอผู้เป็นนายกลับจากเข้าเฝ้า จะไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!”
ฉู่หยุนเฟยแค่นหัวเราะเย็นชา
ถึงตอนนี้ยังไม่รู้ฐานะของตัวเองอีก แม่ลูกคู่นี้คิดจริง ๆ งั้นหรือว่าแค่ได้รับความโปรดปรานจากบิดา ก็จะทำอะไรตามอำเภอใจในบ้านได้?
นางจะทำให้พวกนางรู้ว่าความคิดของตนนั้นน่าขันเพียงใด
“ท่านจ้านหวัง!” จู่ ๆ อี๋เหนียงเฉินก็หันหน้า มองหรงชางด้วยแววตาวิงวอน “ขออ๋องโปรดช่วยเจี่ยวเอ๋อร์ด้วย! นางรักอ๋องอย่างสุดซึ้ง ฟ้าดินเป็นพยาน ขออ๋องโปรดช่วยนางด้วยเถิด!”
หรงชางกำลังจะเอ่ยปาก สายตาของฉู่หยุนเฟยก็ตวัดมาทันใด “ฉู่หยุนเจี่ยวเป็นบุตรีอนุของตระกูลฉู่ ยังไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับจวนจ้านหวังในตอนนี้ ต่อให้อ๋องมีใจจะรับนางเป็นอนุ ก็ต้องรอให้พรุ่งนี้ส่งเกี้ยวมารับนางเข้าวังก่อนค่อยว่ากัน”