คิ้วตาของเจียงตั๋วถูกไอร้อนอบจนดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย ทว่าเปลวไฟมืดมนในดวงตากลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
เสินฉือถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังแนบกับผนังสระที่เย็นเล็กน้อย ถอยต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
“หลบทำไม?”
เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ น้ำเสียงต่ำแหบเจือความชื้นจากไอน้ำ
เสินฉือเงยหน้ามองเขา บนแพขนตายังมีหยดน้ำเล็กละเอียดเกาะอยู่ แววตาสับสนเลื่อนลอยราวกับแมวที่เพิ่งตื่นนอน
ลูกกระเดือกของเจียงตั๋วขยับขึ้นลง เขายื่นมือยันผนังสระข้างหูเธอ ขังเธอไว้ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้
กลิ่นยา ไอร้อน และกลิ่นซีดาร์หอมสะอาดจากกายเขาปะปนกัน อบอวลจนคนเวียนหัว
“ทำไมมาแช่อยู่ตรงนี้คนเดียว?” เขาโน้มตัวลงมา ปลายจมูกแทบสัมผัสเธอ “เซี่ยซูหยุนพวกนั้นล่ะ?”
“พวกเธอไปแช่น้ำพุร้อนด้านนอก ฉันกลัวหนาว ก็เลยไม่ได้ไปด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของเจียงตั๋วหยุดอยู่บนแก้มแดงระเรื่อจากไอร้อนของเธอสองวินาที ก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำ
เขายื่นมือออกมา ใช้ปลายนิ้วลูบหยดน้ำเล็ก ๆ ตรงหางตาเธออย่างแผ่วเบา นุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ
น้ำยาสีน้ำตาลอ่อนท่วมถึงหน้าอก ผิวน้ำไหวกระเพื่อมเล็กน้อย ขับให้ผิวบริเวณนั้นขาวผ่องเนียนตายิ่งขึ้น ราวกับหยกเนื้อดีแช่อยู่ในถ้วยชาอุ่น ๆ สะท้อนแสงจนตาพร่า
หยดน้ำไหลเลาะผ่านกระดูกไหปลาร้าของเธอ จมหายลงไปในน้ำ ทิ้งรอยวาววับเอาไว้
เขาฝืนใจถอนสายตากลับมา สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่แพขนตายาวซึ่งหลุบต่ำของเธอ
เธอยังคงง่วงงุนอยู่บ้าง แววตามีความสับสนชื้นฉ่ำจาง ๆ ราวกับกลีบดอกไม้ที่ถูกฝนพร่างพรม นุ่มนวลเสียจนเหลือเชื่อ