เสินหวี่ถูกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ตกใจจนใบหน้าซีดเผือด
ตอนที่นักธุรกิจร่ำรวยคนนั้นคุกเข่ากราบพื้นพลางร้องเรียก “คุณเจียง” เธอก็เดาออกแล้ว
คนที่จะทำให้นักธุรกิจร่ำรวยที่คลุกคลีได้ทั้งวงการมืดและวงการสว่างหวาดกลัวถึงขนาดนี้ได้ มีเพียงตระกูลเจียงเท่านั้น...
แต่จะเป็นไปได้ยังไงกัน?!
เสินหวี่จ้องเสินฉือเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ครั้งก่อนคนที่ออกหน้าช่วยเสินฉือก็เป็นผู้ชายแซ่เซี่ยชัด ๆ แล้วเธอไปเกาะต้นไม้ใหญ่ตระกูลเจียงได้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เสินหวี่คุกเข่าอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้น
เธอเห็นคุณเจียงผู้สูงส่งเหนือใครและเย็นชาไร้หัวใจในคำบอกเล่าของคนอื่น กำลังกอดเสินฉือไว้อย่างระมัดระวัง มือข้างหนึ่งตบไหล่เธอเบา ๆ
ดวงตาที่หลุบต่ำเต็มไปด้วยความทะนุถนอมและสงสารจนยากจะสลัดทิ้ง
ความอิจฉาริษยาอย่างรุนแรงพลันพรั่งพรูออกมา
มันเลื้อยพันขึ้นมาจากรอยร้าวในหัวใจอย่างบ้าคลั่งราวกับเถาพิษ รัดลำคอของเธอไว้ และรุนแรงยิ่งกว่าความหวาดกลัวในใจเสียอีก
ทำไม? ทำไมเสินฉือถึงมีคนช่วยอยู่เสมอ มีคนรักอยู่เสมอ และมีคนประคองเธอไว้บนฝ่ามืออยู่เสมอ?
เสินหวี่ดิ้นรน ไหล่ที่ถูกบอดี้การ์ดกดไว้บิดงอเป็นมุมประหลาด แม้แต่น้ำเสียงก็แปร่งเพี้ยนไป:
“คุณเจียง! คุณเจียง! อย่าถูกเสินฉือหลอกนะคะ!”
“เธอเคยคบผู้ชายมาแล้วตั้งหลายคน ทั้งคนตระกูลไป๋ คนตระกูลเซี่ย...”
เสินหวี่กรีดร้องอย่างเสียสติ ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด ราวกับต้องการระบายความเคียดแค้นในใจออกมาให้หมด “เธอมันเป็นของเหลือเดนไปแล้ว!”
เสินฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังคำพูดร้ายกาจของอีกฝ่าย