หลินฮ่าวเดินออกจากร้านค้าสหกรณ์ ของกินพวกนั้นถือกลับไปแบบนี้ไม่ได้ อย่างไรเสียก็มีรถขนมูลสัตว์อยู่ ระวังจะติดกลิ่นเหม็นเอาอีก
เมื่อเลี้ยวเข้าตรอกแคบ ๆ แล้วเดินออกมา หลินฮ่าวก็สะพายห่อผ้าใบหนึ่ง ข้างในบรรจุกระดาษพรมกับกระดาษทิชชู
กลับมาถึงห้องส้วม เฉินเจี้ยนกั้วกับพวกขนมูลสัตว์เสร็จแล้ว นั่งพักอยู่บนก้อนหิน ส่วนวัวก็กำลังดื่มน้ำอย่างสงบ
“พี่เฉิน ผมกลับมาแล้ว วัวไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก! แต่ว่า จื้อชิงหลิน ของที่นายเอาให้วัวกินนั่น...”
หลินฮ่าวรู้ว่าเฉินเจี้ยนกั้วกับพวกคงสงสัยเรื่องย่างเสื่ออยู่เหมือนกัน อย่างไรเสียมันก็ทำจากแป้งชั้นดี แถมยังใช้น้ำมันอีก
“นั่นเป็นขนมที่ผมเตรียมไว้ให้น้องสาวครับ เธอกำลังโต ต้องการสารอาหาร ผมไม่คิดเลยว่าตอนเช้า...”
เฉินเจี้ยนกั้วกับพวกเข้าใจ ตอนเช้าที่หลินฮ่าวปราบวัว คงเอาขนมไปล่อวัวนั่นเอง
แป้งชั้นดีเป็นของดีจริง ๆ แต่เอามาให้วัวกิน ชายฉกรรจ์หลายคนก็ไม่ได้พูดอะไร วัวในกองผลิตมีค่ากว่าคนเสียอีก!
ถังมูลสัตว์เต็มแล้ว หลินฮ่าวจูงวัวเดินนำหน้า เฉินเจี้ยนกั้วกับพวกหาที่ล้างมือกับล้างหน้าพอเป็นพิธี แล้วเดินตามรถวัวกลับไป
ตอนกลับถึงกองผลิตก็เกือบสิบโมงครึ่งแล้ว หลินฮ่าวขับรถวัวไปยังที่ดินรกร้างด้านหลังกองผลิต มีคนมาขนของลงจากรถอยู่แล้ว
หลินฮ่าวถอยไปหลายก้าว กลิ่นเหม็นแรงเหลือเกิน แต่สมาชิกคอมมูนในกองผลิตกลับเหมือนไม่ได้กลิ่น ขนมูลสัตว์ออกจากถังทั้งสองอย่างรวดเร็ว แล้วยังใช้น้ำสะอาดล้างถังอีกด้วย
ใช้แปรงล้างหรือ?
พอเถอะน่า!
แปรงสมัยนี้ทำจากขนหมู ถ้าจะซื้อก็ต้องมีตั๋วแลกสินค้าอุตสาหกรรม