หลินฮ่าวเดินลึกเข้าไปในป่าอย่างระมัดระวัง มือถือมีดพร้าที่ได้จากแพ็กเกจใหญ่สำหรับการใช้ชีวิต จิตของเขาแผ่ครอบคลุมบริเวณโดยรอบรัศมีสิบเมตร หากมีอันตรายก็สามารถหลบเข้าไปในพื้นที่วิเศษของจี้หยกได้ทุกเมื่อ
พระเอกในนิยายของฟานเฉียล้วนเป็นคนใจเด็ด จับหมูป่ากับหมาป่าด้วยมือเปล่าเป็นเรื่องปกติ แต่เขาไม่มีความสามารถแบบนั้น!
เขาแค่มีร่างกายแข็งแรงกว่าคนทั่วไปเท่านั้น ไม่ได้มีทักษะการล่าสัตว์อะไรเป็นพิเศษ เผชิญหน้ากับหมูป่าก็ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า
ปืนเหรอ?
ค่อยคิดเรื่องนั้นทีหลังก็ได้!
พื้นที่วิเศษเก็บสิ่งมีชีวิตได้ก็จริง แต่ในรัศมีสิบเมตร หมูป่าพุ่งเข้ามาถึงตัวได้ในพริบตา เขาจะตอบสนองทันหรือไม่ก็ยังไม่รู้
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง หลินฮ่าวยังไม่เห็นแม้แต่ขนหมูป่าสักเส้น แต่กลับขุดโพรงกระต่ายได้หลายรัง จับกระต่ายตัวเล็กตัวใหญ่รวมสิบแปดตัว
เก็บทั้งหมดเข้าไปเลี้ยงไว้ในพื้นที่วิเศษ ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีกระต่ายกินแล้ว!
ยิงไก่ป่าได้สามตัว เขาเก็บใส่พื้นที่จัดเก็บไว้ จะได้ไม่กระทบกับการล่าต่อจากนี้
“ฮึด ฮึด!”
หลินฮ่าวเพิ่งข้ามเนินเขาเล็ก ๆ ลูกหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงของเพ่ยฉี
หลินฮ่าวก้มตัว ย่องให้เบาที่สุด ก่อนจะแหวกพุ่มหญ้าออก ก็เห็นครอบครัวเพ่ยฉีหกตัว
กะด้วยสายตา มีตัวใหญ่หนักกว่าสี่ร้อยชั่งหนึ่งตัว แม่หมูป่าที่ตัวเล็กกว่าสองตัว และลูกหมูขนเหลืองหนักราวหนึ่งร้อยชั่งอีกห้าตัว
หลินฮ่าวอยู่ทางเหนือลม ครอบครัวเพ่ยฉียังไม่ทันสังเกตเห็นเขา ระยะห่างน่าจะราวสามสิบเมตร
“จัดการยากแฮะ ไม่รู้ว่าในระยะสิบเมตรจะเก็บหมูป่าเข้าไปได้ไหม?”
หลินฮ่าวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขณะมองครอบครัวเพ่ยฉีที่กำลังกินหญ้าอยู่ไกล ๆ พลางนึกถึงหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊ว และขาหมูตุ๋น...