หลินฮ่าวหัวเราะพลางเล่าเรื่องเมื่อเช้าให้ฟังจนจบ หลินจิ้งชูใจอ่อน รีบพูดว่า “พี่ฮ่าว เราไปดูกันเถอะ ตอนนี้ลมเย็นแล้ว อย่าปล่อยให้คุณตาหนาวจนป่วยเลย”
หลินฮ่าวไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ “เขาคงไม่โง่ถึงขั้นคุกเข่าทั้งวันหรอกมั้ง?”
หลินจิ้งชูเม้มปากยิ้ม “ไปเถอะน่า ถือว่าเดินเล่นหลังอาหารก็แล้วกัน”
หวังซิ่วจือก็ช่วยพูดด้วย “ไปดูสักหน่อยก็ดี เผื่อเขาดื้อขึ้นมาจนหนาวป่วยจริง ๆ จะยุ่งเอา”
หลินฮ่าวพยักหน้า “ก็ได้ ฉันไปกับจิ้งชูสักรอบ”
พูดจบก็จับมือเธอเดินออกจากบ้าน
สวนสาธารณะ มุมเงียบสงบ
หลี่เซิ่งลี่ยังคงคุกเข่าอย่างหลังตรงอยู่ที่เดิม ข้างกายเขามีชายวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึมยืนอยู่ ท่าทางน่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธ ดูก็รู้ว่าเป็นผู้มีอำนาจมานาน ด้านหลังยังมีหนุ่มสาวอีกคู่ยืนอยู่ ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา แต่หญิงสาวคนนั้น หากหลินฮ่าวอยู่ที่นี่คงต้องตกตะลึง นี่ไม่ใช่อีจีอึน นักร้องชาวเกาหลีที่เขาชื่นชอบในชาติก่อนหรอกหรือ?
หลี่เจี้ยนกั๋วเอ่ยเสียงต่ำ แฝงความร้อนใจอยู่หลายส่วน “พ่อ! พ่อจะคุกเข่าไปถึงเมื่อไหร่กัน? พ่อลืมแล้วหรือว่าตัวเองเป็นใคร? ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะเป็นยังไง!”
หญิงสาวกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ “คุณปู่ อากาศเย็นลงมากแล้วนะคะ ถ้าฝืนต่อไปแบบนี้ ร่างกายจะทนไหวได้ยังไง!”
หลี่เซิ่งลี่แค่นเสียงเย็นชา แผ่นหลังตั้งตรง “พวกเธอเข้าใจอะไรกับคำว่า ‘จิตใจจริงแท้ย่อมสัมฤทธิผล’ กัน? ขอแค่ฉันจริงใจ อาจารย์ก็ต้องยอมรับเข้าสักวัน อีกอย่าง พวกเธอไม่รู้หรอกว่าเขาเก่งแค่ไหน จือเอิน เชื่อฟังปู่ ปู่เป็นยอดฝีมือระดับอั้นจิ้น แค่อากาศเย็นเท่านี้ทนได้อยู่แล้ว!”
หลี่จือเอินได้ยินแล้วก็ยิ่งโมโห กระทืบเท้าปึงปัง ในใจพาลหงุดหงิดชายที่ยังไม่เคยพบหน้าคนนั้นมากขึ้น พลางกัดฟันคิดว่า พอเจอหน้ากันเมื่อไร จะต้องทำให้เขาเจ็บตัวสักหน่อย! ไม่รู้ว่าเขากรอกยาลวงอะไรให้คุณปู่ ถึงทำให้ชายชราทุ่มเทให้ขนาดนี้