หลี่เฟิงกระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้สูงสองเมตร แล้วปีนขึ้นไปอีกสี่ห้าเมตรอย่างรวดเร็ว
เขามองลงมาจากที่สูง สำรวจรอบๆ อย่างละเอียด
ก็เห็นคนป่าคนนั้นหมอบอยู่ในพุ่มหญ้าแห่งหนึ่ง
พุ่มหญ้าตรงนั้นรกชัฏ ซ่อนคนได้ง่าย
"เจ้าสัตว์ร้าย! ข้าเห็นเจ้าแล้ว! มาดูกันว่าเจ้าจะวิ่งหนีไปไหนได้!"
“ไอ้สัตว์เอ๊ย ข้าเห็นเอ็งแล้ว ดูซิจะหนีไปไหน”
หลี่เฟิงกระโดดลงมาจากต้นไม้ แล้วรีบเดินไปยังพุ่มหญ้าที่คนป่าซ่อนตัว
คนป่าคนนี้รู้ว่าถูกพบแล้ว
เขาพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธ
“อูลู่ลู่~”
หลังจากพุ่งออกมา เขายังคิดจะใช้ไม้ตายเดิมอีก คิดจะกอดเอวหลี่เฟิงต่อไป
“ให้ตายสิ ข้าไม่ใช้ดาบ สู้กับเอ็งเหมือนเมื่อกี้ ข้าไม่เชื่อว่าจะฆ่าเอ็งไม่ตาย”
ฟิ้ว~
หลี่เฟิงปักดาบยาวลงบนพื้นข้างๆ เตรียมใช้มือเปล่าฆ่าคนป่าคนนี้
อวี๋เสี่ยวลี่กับหลินผิงคงไม่มีอันตราย
เนื่องจากคนป่าพวกนี้มาปรากฏตัวอยู่ใกล้ๆ
แถวนี้ไม่มีสัตว์ป่าแน่
สาวทั้งสองคงไม่มีอันตรายชั่วคราว
หลังจากเขาปักดาบยาวลงบนพื้น คนป่าคนนั้นยังคิดใช้วิธีเมื่อครู่ ใช้แรงทั้งหมดกอดเอวเขาแล้วพุ่งไปข้างหลัง
เห็นคนป่าพุ่งเข้ามา หลี่เฟิงถอยหลังไปสองก้าว
คนป่าพุ่งวืดในทันใด
ผัวะ!
ไอ้สัตว์นี่ก้มตัวพุ่งวืดแล้ว หลี่เฟิงฟาดฝ่ามือลงบนท้ายทอยของมัน
“อ๊าก~”
คนป่าเวียนหัวสมองชา ถูกฟาดจนมึนตึ้บ ตาพร่าเป็นดาว โลกหมุนติ้ว
หลี่เฟิงจับหัวมัน บิดอย่างรวดเร็วเหมือนบิดแตงโม
กร๊อบ~
คอของคนป่าถูกเขาบิดหัก
ตายสนิท สิ้นใจตายแล้ว