"หลี่เฟิง มีอันตรายอะไรเหรอ?"
หลินผิงกับอีกคนตกใจรีบมองไปรอบ ๆ
เพราะเจอวิกฤตบ่อยครั้ง ทั้งคู่จึงระมัดระวังตัวมาก
แค่มีอะไรขยับนิดหน่อย ทั้งสองสาวก็จะตื่นตระหนก
เด็กสาวคนนั้นยังคงถือดอกไม้ป่าอย่างไร้เดียงสา
เธอไม่รู้ว่าอันตรายหมายความว่าอะไร
"มีบางอย่างเข้ามาในแคมป์ของเรา"
หลี่เฟิงชี้ไปใกล้กองไฟ
"ว้าว ดูเหมือนมีบางอย่างเข้ามาจริง ๆ ฉันจำได้ว่าแคมป์ไม่ได้รกแบบนี้นี่นา"
อวี๋เสี่ยวลี่ก็สังเกตว่าพื้นค่อนข้างรกรุงรัง
ประตูถ้ำก็ถูกเปิดออก
ตอนที่พวกเขาออกไป ใช้แผ่นหินปิดประตูถ้ำจากข้างนอก
แต่แผ่นหินนั้นล้มลงกับพื้น
ฝนคงพัดไม่ได้
แรงลมไม่แรงขนาดนั้น
"หลี่เฟิง แผ่นหินที่พวกเรากั้นประตูถ้ำล้มลงแล้ว"
หลินผิงมองเข้าไปในถ้ำอย่างระแวดระวัง
ต้องมีบางอย่างเข้าไปข้างในแน่
"พวกคุณยืนอยู่ข้างผาหินก่อน"
หลี่เฟิงชี้ไปที่หน้าผาชันข้าง ๆ บอกให้พวกเธอยืนใต้หน้าผา
"ฮี่ ฮี่ ดอกไม้ ดอกไม้~"
เด็กสาวยิ้มซื่อ ๆ ยกดอกไม้ป่าในมือขึ้นเหนือหัวแล้วหมุนตัว
"เด็กดี อย่าซนนะ เราไปเล่นซ่อนแอบกันตรงนั้นดีกว่า"
หลินผิงพาเธอไปยืนใต้ผาหิน บอกให้เธออยู่นิ่ง ๆ อย่าก่อกวน
หลังจากทั้งสามสาวหลบใต้ผาหิน หลี่เฟิงถือดาบยาว ค่อย ๆ เดินไปที่ประตูถ้ำ
เขากังวลว่ามีบางอย่างอยู่ในถ้ำ
หรือไม่ก็คนป่ามาแล้ว
เขาไม่กลัวสัตว์ป่า แต่กลัวว่าพวกคนป่าจะหามาที่นี่เจอ
หลี่เฟิงเข้าใกล้ประตูถ้ำ มองลอดช่องระบายอากาศเข้าไปข้างใน