วู่วว~
เบื้องหน้าคือถ้ำดำมืดราวกับสัตว์ร้ายที่กลืนกินสายน้ำทั้งสาย
ความเย็นยะเยือกแผ่ออกจากถ้ำ
เมื่อหลายคนเดินเข้าใกล้ถ้ำ ราวกับถูกความหนาวเย็นปกคลุม
หลี่เฟิงใช้ไม้ค้ำที่ผาหินข้างถ้ำเพื่อยึดแพไม้ให้มั่นคง
กันไม่ให้แพไม้ลอยตามกระแสน้ำเข้าไปในถ้ำ
เมื่อแพไม้หยุดนิ่ง เขาก็สังเกตเห็นร่องรอยบนผาหินข้างถ้ำ
ร่องรอยเหล่านี้เพิ่งถูกทิ้งไว้
เวลาคงไม่นานนัก
“ที่นี่มีร่องรอย” หลี่เฟิงชี้ไปที่รอยบนหิน
“มีร่องรอยจริงๆ ด้วยนะ นี่มันรอยที่ทีมนั้นทิ้งไว้หรือเปล่า?” หลินผิงสงสัย
“คนของทีมนั้นเมื่อมาถึงที่นี่ คงใช้วิธีเดียวกันนี้ เพื่อจอดแพไม้ไว้ข้างทาง” หลี่เฟิงคาดเดา
“อืม มีเหตุผล” หลินผิงพยักหน้า
อวี๋เสี่ยวลี่ก็เห็นด้วยเช่นกัน
“ทีมนั้นเคยหยุดอยู่ที่นี่ แล้วหลังจากนั้นก็เข้าไปในถ้ำมืดๆ นี่ พวกเขามีคบเพลิงด้วยหรือ?” อวี๋เสี่ยวลี่พึมพำกับตัวเอง
หลี่เฟิงส่ายหน้า “พวกเขาหนีเอาชีวิตรอดอย่างรีบร้อน ไม่มีทางมีไฟได้หรอก”
“ใช่ พวกเขารีบหนี ไม่มีทางเตรียมคบเพลิงไว้ก่อน”
หลินผิงก็คิดว่าทีมนั้นคงไม่มีคบเพลิง
ใครจะมานั่งเตรียมคบเพลิงไว้ล่วงหน้าโดยใช่เหตุ
“ถ้าไม่มีคบเพลิง แล้วพวกเขากล้าเข้าไปในถ้ำได้ยังไง?” อวี๋เสี่ยวลี่เต็มไปด้วยความสงสัย
หลี่เฟิงเงียบไป
หลินผิงก็เงียบตาม
ทีมนั้นไม่มีคบเพลิงแต่กลับเข้าไปในถ้ำ