สองสาวพากันพายแพไม้อย่างสุดกำลัง ทั้งเหนื่อยทั้งหิว จนหมดเรี่ยวแรง
เหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัว
เช้านี้พวกเธอไม่ได้กินข้าวเช้า พอเจอวิกฤตคนป่าก็ต้องรีบหนีตาย
ท้องว่าง ไม่มีอะไรตกถึงท้อง หิวจนหมดแรง
ใกล้จะถึงทางออกแล้ว สองข้างทางเป็นผาหินแคบลง
กว้างแค่ประมาณสี่ห้าเมตรเท่านั้น
พอพื้นที่จำกัด คบเพลิงก็ยิ่งสว่างชัดขึ้น
เห็นได้ว่าบนผาหินสองข้างนั้น มีพืชในที่มืดชนิดหนึ่งขึ้นอยู่ เป็นตะไคร่น้ำขนาดเล็ก
ตะไคร่น้ำพวกนี้ช่างมีชีวิตที่แข็งแกร่งจริงๆ
กลับเติบโตได้ในที่ที่ไร้แสงสว่าง
“งูสองหัวไม่ตามมาใช่ไหม?” อวี๋เสี่ยวลี่อยากจะหันกลับไปมอง
“ไอ้สัตว์นั่นไม่ตามมาหรอก ต่อให้ตามมาก็ไม่กลัว”
พอมาถึงตรงนี้ หลี่เฟิงไม่กลัวงูสองหัวแล้ว
เมื่อครู่ตอนอยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ รอบข้างมืดมิดราวกับหมึก เขากลัวว่าจะถูกจู่โจมลับหลัง
พอมาถึงตรงนี้ ซ้ายขวาเป็นผาหิน ความกว้างจำกัด เขาไม่กลัวไอ้สัตว์นั่นจะมาลอบโจมตี
ถ้าไอ้สัตว์นั่นกล้ามา ก็จะจัดการให้สิ้นซาก
“ดีมาก ไอ้สัตว์นั่นไม่ตามมา”
อวี๋เสี่ยวลี่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
“พวกเรามีคบเพลิงเหลือแค่ 10 กว่าอันเอง พอไหม?”
หลินผิงกลัวคบเพลิงจะไม่พอใช้
คบเพลิงแต่ละอัน จุดได้แค่ประมาณสิบนาทีเท่านั้น
ถ้าคบเพลิงหมด พวกเธอจะหนีออกไปได้ยากมาก
“เราใกล้ถึงทางออกแล้ว คบเพลิงพอใช้แน่นอน”
หลี่เฟิงไม่กังวลเรื่องแหล่งไฟอีกแล้ว
“พี่หลี่ คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเราใกล้ถึงทางออกแล้ว?” อวี๋เสี่ยวลี่ถาม