"ข้าแค่อยากฆ่าเจ้า ไม่คิดว่าจะต้องเจอกันอีก"
หลี่เฟิงทิ้งคำพูดนั้นไว้ แล้วยกดาบไล่ฆ่าต่อไป
ไอ้สัตว์ตัวนี้ช่างคิดไปได้ไกล
มันยังคิดว่าจะได้เจอกันอีกงั้นรึ
ไปฝันกลางวันเถอะ
เมื่อหลี่เฟิงพุ่งเข้ามา กู่โชวตี้ก็รีบหนีอย่างตกใจ
"พี่ชาย รีบใช้ดาบฟันมันให้ตายสิ" อ้วนตุ้ยตะโกนอยู่ข้างหลัง
"ใช้ดาบฟันมันให้ตาย" ซุนต้าโหวก็ตะโกนตาม
หลี่เฟิงเดิมทีสามารถฟันด้วยดาบได้เลย
แต่เขาสนใจเสื้อผ้าของกู่โชวตี้
เสื้อผ้านี้คุณภาพดี น่าจะเป็นผ้าไหม
ถ้าฟันมันบาดเจ็บ เลือดไหล
ไม่เพียงแต่จะทำให้เสื้อผ้าเสียหาย ยังทำให้ชุดทั้งชุดพังอีกด้วย
วืด~
หลี่เฟิงโยนมือเบา ๆ ดาบยาวพุ่งไป
"อ้วนตุ้ย ช่วยเก็บดาบยาวให้ข้าด้วย"
เขาสั่งให้อ้วนตุ้ยเก็บดาบยาวไว้อย่างดี
"ให้ตายเถอะ หลี่เฟิง อย่ามั่นใจเกินไปสิ"
ซุนต้าโหวกลัวว่าเขาจะไว้ตัวแล้วเอาชีวิตเข้าแลก
อ้วนตุ้ยรีบเก็บดาบยาวขึ้นมา
กู่โชวตี้รีบหนีเอาชีวิตรอด พอเห็นว่ามือหลี่เฟิงไม่มีดาบแล้ว และวิ่งตามมา เขาก็รีบหันกลับมา "ไอ้แซ่หลี่ ข้าจะฆ่าเจ้า"
เขาตีมาอย่างดุร้ายด้วยไม้ค้ำ
แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้มาก เขาเพิ่งยกไม้ค้ำขึ้นด้วยสองมือ หลี่เฟิงก็ถีบเข้าที่ตัว
กู่โชวตี้ได้รับแรงผลักมหาศาล เดินโซเซถอยหลังไปหลายสิบก้าว
เขายังไม่ทันตั้งหลัก หลี่เฟิงก็พุ่งเข้ามาเหมือนเสือดุร้าย
ตอนที่เขาจะลงมือ หลี่เฟิงก็กระโดดขึ้นกลางอากาศ ใช้ศอกกระแทกลงที่ไหล่เขาอย่างรวดเร็ว
ปัง~
"อ๊าก!"
กู่โชวตี้ร้องด้วยความเจ็บปวด รู้สึกเจ็บไปทั้งกระดูกและเส้นเอ็น