หลี่เฟิงเดินเข้าไปในห้องโดยสาร เห็นว่าข้างในรกมาก
เครื่องบินเต็มไปด้วยสนิม ผุพังเสียหาย
แผ่นกั้นระหว่างห้องโดยสารกับห้องนักบินผุเป็นสนิมอย่างหนักจนพังลงมา
เครื่องบินลำนี้หลังจากเกิดอุบัติเหตุ ก็ต้องตากแดดตากฝนมาเจ็ดสิบแปดสิบปี เน่าเปื่อยไปหมดแล้ว
เขาเพิ่งก้าวเข้าไปในห้องโดยสาร ก็เห็นกระโหลกศีรษะสองอันกำลังจ้องมองเขาอย่างน่ากลัว
โอ้ย~
หลังจากเห็นกระโหลกศีรษะสองอันนั้น หลี่เฟิงก็ตกใจสะดุ้ง
กระโหลกศีรษะสีขาวซีด เบ้าตาที่ว่างเปล่า จ้องเขาอย่างไม่กะพริบ
หมวกเหล็กข้าง ๆ ก็ขึ้นสนิมหมดแล้ว
นี่คือทหารจากประเทศหมู่แมลงในทะเล
“ไอ้สัตว์พวกเอ็ง ตอนยังมีชีวิตอยู่ก็คิดจะรุกรานแผ่นดินเสินโจวของข้า พอตายแล้วยังคิดจะแกล้งทำเป็นผีมาหลอกข้าอีก”
หลี่เฟิงด่าทอแล้วก้าวไปข้างหน้าปลดเข็มขัด
ฉี่รดกระโหลกศีรษะสองอันนั้น
ฉี่ให้พวกมันตาย
แต่พวกมันตายไปหลายสิบปีแล้ว
เหลือแต่กระดูกขาวโพลน
แม้จะบอกว่าผู้ตายเป็นใหญ่ แต่ไอ้สัตว์สองคนนี้ไม่ใช่คน เป็นหมา
“ไอ้สัตว์ ปล่อยเอ็งไปง่ายไป กลิ้งไป”
ปัง ปัง~
หลี่เฟิงเตะไปสองที แล้วเตะกระโหลกศีรษะสองอันนั้นกระเด็นลงไป
“อ๊ายยย~”
หลินผิงกับอีกคนก็ร้องกรี๊ดขึ้นมาทันที
“น้าหลิน พวกคุณเป็นอะไรไปครับ”
หลี่เฟิงถามด้วยความร้อนใจ
“กระโหลกศีรษะน่ะสิ น่ากลัวมาก”
กระโหลกทั้งสองกลิ้งตกเครื่องบินลงไป ทำให้ทั้งสองคนตกใจกลัวมาก