“เหลวไหล ข้าเป็นคนประเทศมังกรอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
หลี่เฟิงตอบอย่างดูแคลนต่อคำถามของกู่โชวเทียน
ชายหนวดสองคนนี้อายุราวสามสิบปี
ส่วนสูงอยู่ในระดับปานกลาง
แต่กล้ามเนื้อของทั้งคู่กำยำเป็นอย่างมาก
พวกเขาทั้งคู่เป็นผู้ฝึกยุทธ์
“ที่แท้เจ้าก็เป็นคนประเทศมังกรนี่เอง ไม่คิดเลยว่าจะได้พบผู้รอดชีวิตอีกคน ยินดีที่ได้พบเจ้า ต่อไปขอฝากตัวด้วย”
กู่โชวเทียนโค้งคำนับให้หลี่เฟิง แสร้งทำเป็นให้ความสำคัญกับมารยาท
ทั้งสองสัมผัสได้ว่าหลี่เฟิงมีกลิ่นอายแข็งแกร่ง ไม่ใช่คนธรรมดา จึงแสร้งก้มศีรษะ
“ข้าไม่มีอารมณ์จะชี้แนะอะไรเจ้า ข้าแค่อยากกำจัดเจ้า อยากฆ่าเจ้าเท่านั้น”
ฉิว~
หลี่เฟิงชักดาบยาวในมือออกมา ดวงตาเย็นเยียบ จ้องมองทั้งสองด้วยจิตสังหารคุกรุ่น
“พี่ชาย พวกเราไม่เคยมีความแค้นกันในอดีต ทั้งช่วงนี้ก็ไม่มีความบาดหมาง อีกทั้งต่างก็เป็นผู้ประสบภัย ควรร่วมมือช่วยเหลือกัน จะเข่นฆ่ากันไปทำไม”
คนฉลาดย่อมไม่เสียเปรียบต่อหน้า กู่โชวเทียนเพียงอยากรีบเผ่นหนีไป
ต่อให้พวกเขาสองคนร่วมมือกัน ก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะจิงหลานได้
ตอนนี้มีหลี่เฟิงผู้แสนอันตรายอยู่ด้วย สองพี่น้องยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นและขลาดกลัว
“พวกเจ้าฆ่าเพื่อนร่วมชาติของข้าสองคน แถมยังคิดจะลงมือกับเพื่อนร่วมชาติผู้หญิงของข้าอีก เจ้ากล้าพูดได้อย่างไรว่าไม่เคยมีความแค้นกันในอดีตและช่วงนี้ก็ไม่มีความบาดหมาง”
“พี่ชาย นี่เป็นความเข้าใจผิด! ชางหลางเป็นคนฆ่าเพื่อนร่วมชาติของพวกเจ้า แต่ชางหลางก็ถูกจิงหลานฆ่าตายแล้ว ความแค้นนี้ก็น่าจะถือว่ายุติกันไปแล้ว”
ทั้งสองไม่กล้าลงมือ รีบร้อนยอมอ่อนข้อ
ตราบใดที่ยังรักษาภูเขาเขียวไว้ได้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไร้ฟืนเผา
พวกเขาเพียงต้องการรักษาชีวิตไว้