หลินลั่วคืนโทรศัพท์ให้ทีละเครื่อง
คืนให้เวินซูเหยาก่อน
แล้วคืนให้เวินโยวหนิง
เขาลุกขึ้นยืน ดึงผ้าม่านออกอีกหน่อย ให้แสงส่องเข้ามาเพิ่ม
จากนั้น เขาดึงเก้าอี้สำหรับเล่นเกมสามตัว มาเรียงเป็นแถวหน้าจอ
ตัวกลาง ทิ้งให้เวินโยวหนิง
ตัวซ้าย ตัวเขาเองนั่ง
ตัวขวา เขามองเวินซูเหยาไปหนึ่งที ความหมายคือ นั่ง
เวินซูเหยาค่อย ๆ นั่งลง
เธอยังไม่ทันตั้งตัว
พกบัตรประชาชน นั่งรถ ไปโรงแรม
คนขับเกือบโทรหาตำรวจ น้องสาวยกสมุดขึ้นเขียนว่า “หลินลั่วเป็นคนดี”
วกวนมาขนาดนี้
สุดท้าย ก็คือเรื่องนี้
หลินลั่วหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา เปิดไอคอนนั้น
เขาหันข้าง มองเวินโยวหนิงก่อน แล้วมองเวินซูเหยา
ในดวงตาเขา ครั้งนี้ มีรอยยิ้มจาง ๆ อยู่บ้าง
“มา”
“พวกเรามาเล่นคิงส์ด้วยกัน”
เวินโยวหนิงก้มหน้าลง มองไอคอนที่เพิ่งติดตั้งในโทรศัพท์ตัวเอง
เธอยื่นนิ้วออกมา ค่อย ๆ กดหนึ่งที
หน้าจอสว่างขึ้น
แสง ตกลงบนใบหน้าเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นทันใด มองพี่สาว ดวงตาเป็นประกาย
เวินซูเหถามองตาน้องสาว
เธอก็เข้าใจทันที
ทำไมต้องเป็นที่เงียบ ๆ
ทำไมต้องไม่ได้อยู่ในโรงเรียนที่มีคนเยอะ
ทำไมหลินลั่วไม่อธิบายอะไรเลย แค่พูดว่า “เชื่อฉัน”
เธอหันข้าง มองหลินลั่วที่นั่งอยู่อีกฝั่ง
หลินลั่วกำลังก้มหน้า
สอนเวินโยวหนิงเล่นอย่างตั้งใจ เสียงเบามาก
“อันนี้ คือสมัครบัญชี”
“อันนี้ กดเข้าไป คือเข้าสู่เกม”
“ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ไป”
[ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ไป]