เรื่องทั้งหมดนี้ ทั้ง ๆ ที่ทุกคนรู้กันหมดแล้ว มีแค่หลินลั่วคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เขายังคงนั่งเขียนนิยายของเขาต่อไป
เขียนถึงตอนที่พระเอกเปิดใจในที่สุด รู้ว่าสาวข้างกายแอบชอบเขาอยู่
เขาเขียนไปก็เกาหัวแกรก ๆ รู้สึกว่าพล็อตเรื่องนี้มันช่างเกินจริงเหลือเกิน
"ใครจะไปชอบใครแล้วตัวเองไม่รู้อะไรแบบนั้นเนี่ย"
เขาบ่นพึมพำกับหน้าจอ "โคตรจะมั่วเลย"
พูดไปก็กัดแป้งที่เวินซูเหยาเหลือไว้ให้ตอนกลางวันเข้าไปคำโต
แป้งอันนั้น ก็เหมือนเดิมคือ"ขายไม่หมด"
เหมือนเดิม คือไหม้แค่มุมเดียวเล็กน้อย
เหมือนเดิม คือยังอุ่น ๆ อยู่
หลินลั่วกัดแป้งไป แก้ต้นฉบับไป โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้คิดจะมีความรักจริง ๆ นะ
เขาอยากแค่เขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบ เก็บค่าต้นฉบับไว้ ทำให้ชีวิตของสองสาวพี่น้องนั้นสบายขึ้นมาหน่อย
ส่วนเรื่องอื่น ๆ น่ะเหรอ
"โคตรจะมั่วเลย"
เขาพูดซ้ำอีกรอบ แล้วลบบทบรรยายที่ว่า"นางเอกหูแดง"ทิ้งไป
ลบเสร็จ พระจันทร์นอกหน้าต่างก็สวยพอดี
ที่ใต้ห้องเช่า ใบอุ๋ยท้งก็ไหวพลิ้วเสียงซ่า ๆ
ในห้องข้าง ๆ พัดลมของคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าของเวินซูเหยาก็ยังคงส่งเสียงครางหวืด ๆ อยู่
เธอกำลังเขียนโปรแกรมอีกแล้ว
งานชิ้นที่สองรับมาแล้ว
รอบนี้เธอไม่บอกราคากับหลินลั่ว
นั่งทำงานเพิ่มอีกสองชั่วโมง
ไฟเปิดดึกมาก
......
คืนวันนั้น เวินโยวหนิงตื่นขึ้นมาห้องน้ำ เห็นเงาหลังของพี่สาว
เวินซูเหยานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แสงจากจอส่องเธอ เธอกำลังพิมพ์คีย์บอร์ดราวกับฟ้ารัว
"พี่สาว"
เวินโยวหนิงเรียกเสียงเบา
เวินซูเหยาเหลียวหน้ากลับมา
"ว่าไง? ตื่นแล้วเหรอ?"
เวินโยวหนิงส่ายหน้า
เธอเดินเข้าไป ยืนข้าง ๆ พี่สาว จ้องดูรหัสโปรแกรมเต็มหน้าจอ
มองอยู่นาน
"พี่สาว"
จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้น เสียงเบามาก "...พี่เก่งจังเลย"
เวินซูเหยายิ้มบาง ๆ
"นอนเถอะ"
"พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียนอีก"
เวินโยวหนิงไม่ขยับ
เธอจ้องหน้าจออยู่พักหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ล้วงลูกอมออกมาจากกระเป๋าชุดนอน
เป็นของที่จงหลิงให้
เธอเก็บไว้หลายเม็ด ทุกเม็ดยังไม่ได้กินเลยแม้แต่เม็ดเดียว
เธอวางลูกอมเม็ดนั้นนั้นไว้ข้างคีย์บอร์ดของพี่สาว
"...ให้พี่"
"ไว้นอนดึก ๆ กิน"
เวินซูเหยามองดูลูกอมเม็ดนั้นนั้น