เช้าวันใหม่
เวินโยวหนิงตื่นขึ้นมา
เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับกอดสมุดเล่มเล็กเล่มนั้นไว้
นอนมาทั้งคืน เรื่องราวเมื่อวานที่ทั้งอบอุ่นและเหนื่อยล้า ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ปะปนกันเป็นก้อน
เธอขยี้ตา
ลุกขึ้นนั่ง แล้วทำความคุ้นเคยกับรองเท้าแตะไซส์ใหญ่ที่อยู่ข้างเตียง
รองเท้าแตะคู่นั้นเป็นของหลินลั่ว
รองเท้าของเธอเองหายบ่อย หลินลั่วก็เลยเอารองเท้าแตะเก่าของตัวเองให้เธอ และบอกว่า ใส่ไปก่อน เดี๋ยวซื้อคู่ที่มีลายหมีให้
เธอไม่เคยได้รองเท้าแตะลายหมีคู่นั้นเลย
แต่เธอก็ไม่เคยรังเกียจรองเท้าคู่ใหญ่คู่นี้
เวินโยวหนิงสวมรองเท้าแตะไซส์ใหญ่คู่นั้น กอดสมุดเล่มเล็ก แล้วค่อยๆ เดินออกไปทีละก้าว
เธอจะไปที่ห้องของหลินลั่ว
นี่เป็นนิสัยที่เธอทำมาตลอดช่วงนี้
ตื่นขึ้นมาทีแรก ก็ต้องไปหาหลินลั่วก่อน
หลินลั่วไม่กำลังพิมพ์งาน ก็กำลังนอนขี้เกียจ
เธอก็จะนอนที่หน้าประตู มองหลินลั่วเขียนหนังสือเล่มนั้น
《รับเลี้ยงฝาแฝดตกอับ ฉันไม่ได้คิดจะรักใครนะ》
ตั้งแต่หลินลั่วรู้ว่าพวกเธออ่านหมดแล้ว เขาก็ยอมให้เธอดูได้ตามใจ
เธอดูแล้ว
พี่สาวดูแล้ว
พี่จงหลิงก็ดูแล้ว
เธอยังแอบคิดว่า ฝาแฝดที่ถูกเลี้ยงดูในหนังสือ เขียนถึงเธอกับพี่สาว
เวินโยวหนิงเดินไปถึงหน้าห้องหลินลั่ว
ประตู เปิดอยู่
เธอยื่นหัวเข้าไปมอง
ว่างเปล่า
เตียง ถูกจัดเรียบร้อย ไม่มีคนนอน
คอมพิวเตอร์ หน้าจอดำ
เคอร์เซอร์ที่เคยกระพริบๆ อยู่นั่น หายไปแล้ว
เก้าอี้ว่าง
คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นตลอด หันมามองแล้วยิ้มให้เธอเสมอ ไม่ได้อยู่ที่นั่น
เวินโยวหนิงชะงัก
เธอกอดสมุดเล่มเล็ก ยืนอยู่หน้าประตู ไม่ขยับแม้แต่น้อย
หลายวันมานี้ ตลอดมาเป็นหลินลั่วที่เคาะประตู เรียกเธอ