วันสุดท้ายของการฝึกทหาร หลินลั่วโพสต์รูปภาพหนึ่งลงในโมเมนต์
ในรูปคือสนามกีฬาตอนสองทุ่ม
คำบรรยายใต้รูปมีเพียงสี่คำ:
[ในที่สุดก็จบ]
ใต้โพสต์ ซ่งจื้ออี้กดไลก์ เจียงเค่อเอ่อร์คอมเมนต์ว่า “โปรยกลีบดอกไม้”
เวินซูเหยามองรูปนั้น นานมาก
มองหลินลั่วที่ยืนอยู่นอกเฟรม แม้แต่เงาก็ไม่ทิ้งไว้
เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังมองอะไร
เธอแค่รู้สึกว่า รูปนั้น มันเงียบสงบมาก
เหมือนตัวหลินลั่ว
......
หลังการฝึกทหารจบ มีวันหยุดสองวัน
วันแรกของวันหยุด กลุ่มแชทสามคนกลับมาคึกคักอย่างน่าประหลาด
เก้าโมงเช้า ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาในกลุ่ม
หลินลั่ว: การรักษาเฟสแรกของโยวหนิงใกล้เสร็จแล้ว
พกบัตรประชาชนของพวกเธอมาด้วย เริ่มเฟสที่สองของโยวหนิงได้เลย
เวินซูเหยาจ้องข้อความนั้น นิ้วลอยอยู่เหนือหน้าจอ
เยาไม่เอื้อม: ทำไมต้องพกบัตรประชาชนด้วย?
ซุ่ยซุยฉางหนิง: ได้
เวินซูเหยาหันไปมอง
เวินโยวหนิงนั่งอยู่ที่ขอบเตียงของตัวเอง มือถือกุมโทรศัพท์ ก้มหน้าพิมพ์ทีละตัวอักษร
พิมพ์เสร็จ ก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เธอทีหนึ่ง
เธอหันกลับมา มองข้อความของหลินลั่วอีกครั้ง
รักษาปกติ ทำไมต้องพกบัตรประชาชน
ไปโรงพยาบาลตรวจร่างกาย ลงทะเบียนต้องใช้บัตรประชาชนจริง
แต่หลินลั่วไม่ได้บอกว่าไปโรงพยาบาล
การบำบัดทางจิตใจ ไม่เคยต้องใช้บัตรประชาชน
แต่เธอรู้จักหลินลั่วมาสามเดือนแล้ว
หลินลั่วเป็นคนค่อย ๆ ดึงน้องสาวเธอขึ้นมาจากบ่อน้ำนั้นทีละนิด ๆ
ปลายนิ้วนิ่งอยู่บนหน้าจอสามวินาที สุดท้ายก็ยังพิมพ์ไป
เยาไม่เอื้อม: ไปไหน?
หลินลั่ว: วางใจเถอะ แค่ไปบำบัดตามปกติ ผมรอพวกเธออยู่ที่ประตูใต้
[วางใจเถอะ]
[แค่ไปบำบัดตามปกติ]
เวินซูเหยามองสองประโยคนี้ เธอไม่วางใจเลย