ด้านนอกห้องน้ำของโรงงาน เดิมทีเป็นพื้นที่โล่งไม่มีอะไรบดบัง แต่ตอนนี้มีวัสดุก่อสร้างกองอยู่พอสมควร กลายเป็นที่ซ่อนตัวให้สวีเทียนโย่วได้พอดี
สวีเทียนโย่วรีบถอดชุดนักโทษออก แล้วเปลี่ยนเป็นแจ็กเก็ตสีทองสะท้อนแสง เสื้อเชิ้ตลายฉูดฉาด นาฬิกาทองเรือนใหญ่ และวิกผมสีทองที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
“ให้ตายสิ แต่งตัวเด่นเกินไปหรือเปล่าวะ...” สวีเทียนโย่วนึกภาพตัวเองในตอนนี้ออก
ไม่มีเวลามาคิดมาก เขาหาแว่นกันแดดมาใส่ สูดหายใจลึก แล้วทำตามที่อันเสี่ยวไห่บอก เดินออกจากที่ซ่อนอย่างวางมาด
ด้านนอกค่อนข้างวุ่นวาย รถผสมปูนสองคันส่งเสียงครืน ๆ กำลังเทปูนที่ผสมเสร็จแล้วลงในแบบเหล็กเส้น มีนักโทษสิบกว่าคนกำลังทำงานอยู่ใกล้ ๆ ส่วนตามมุมต่าง ๆ ก็มีผู้คุมหลายคนคอยเฝ้าดู
สวีเทียนโย่วแต่งตัวสะดุดตามาก พอโผล่ออกมาก็เป็นที่สนใจของคนไม่น้อย
คนงานที่มาจากข้างนอกหลายคนไม่ได้รู้สึกแปลกใจ กลับก้มหัวทักทายเขาอย่างนอบน้อม สวีเทียนโย่วทำตามคำแนะนำของอันเสี่ยวไห่ ไม่ตอบรับแม้แต่น้อย แถมยังเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง
มีผู้คุมคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้า สวีเทียนโย่วตื่นเต้นจนแทบทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ยังยิ้มประจบแล้วหยิบบุหรี่เป่าลู่ยื่นให้ ผู้คุมไม่รับบุหรี่ เพียงโบกมือไล่ให้เขารีบไปจากที่นี่
ตอนนี้สวีเทียนโย่วไม่กล้าหาเรื่องใส่ตัว รีบเก็บบุหรี่แล้วยิ้มแฉ่งเดินจากไปทันที
“แม่งเอ๊ย ได้ผลจริงด้วย!”
สวีเทียนโย่วเดินทอดน่องไปยังจุดนัดหมาย พลางคิดในใจ ไม่รู้ว่าอันเสี่ยวไห่คิดแผนนี้ออกมาได้ยังไง ที่สำคัญคือเขารู้ข้อมูลพวกนี้ได้ยังไงกัน...