เฉินเจิ้งหาวเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ
เขาหยิบมือถือขึ้นมา โทรหาเบอร์ 120
แต่สายก็ไม่เคยติดเลย เฉินเจิ้งหาวโทรอยู่นานกว่าสองนาที ได้แต่สัญญาณสายไม่ว่าง
ใจของเฉินเจิ้งหาววาบเยือก ตอนนี้โลกภายนอกหนาวเหน็บจนแข็งไปหมด ขนาดโรงพยาบาลยังหยุดชะงักลง
ต่อให้มีโรงพยาบาลไหนยังเปิดทำการอยู่ แต่นอกนั้นหิมะถล่มท่วมเมือง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะส่งรถพยาบาลออกมาช่วยคน
เฉินเจิ้งหาวก็เป็นคนโหดเหี้ยมคนหนึ่ง ลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจผ่าตัดตัวเอง
อย่างน้อย ๆ ก็ต้องเอาลูกหน้าไม้นี้ออกมาให้ได้
พอกลับถึงบ้านอย่างทุลักทุเล เขาก็เอามีดกับตะเกียงแอลกอฮอล์ ผ้าก๊อซ และยาห้ามเลือดออกมาจากลิ้นชัก
ปกติมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นจนเป็นนิสัย ที่บ้านก็เลยมีของพวกนี้อยู่เสมอ
เฉินเจิ้งหาวใช้มีดกรีดขากางเกงออก พอเห็นแผลก็ตกใจจนหน้าซีด
ในสภาพหนาวเย็นจัดแบบนี้ แผลที่ขาของเขาแข็งเป็นน้ำแข็งไปแล้ว
ถึงแม้จะทำให้เลือดหยุดไหลชั่วคราว
แต่รอบ ๆ แผลเริ่มกลายเป็นสีม่วงคล้ำ น่องขาดความรู้สึกไปเลย
ในใจเฉินเจิ้งหาวสิ้นหวังสุดขีด เขารู้ว่าตอนนี้ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น
ยังดีที่เขาเป็นคนโหด ๆ ที่คลุกคลีกับแก๊งข้างถนน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลงมือผ่าตัดให้ตัวเอง
เพราะน่องถูกความเย็นทำร้ายไปแล้ว ภายใต้อุณหภูมิต่ำ ความเจ็บปวดเลยชาลงไปมาก
ดังนั้นถึงแม้จะไม่มียาชา เขาก็ผ่าตัดสำเร็จ
แต่ขั้นตอนนี้มันทรมานเกินไป จนเขาเกือบจะสลบตายไปเลย
ส่วนน่องข้างนั้น ก็ต้องพิการแน่นอน
เฉินเจิ้งหาวนอนแผ่บนโซฟา หายใจหอบหนัก ในใจนั้นเกลียดจางอี้ที่ยิงเขาด้วยธนูหน้าไม้เข้ากระดูกดำ!
"จางอี้ ไอ้เด็กเวรเอ๊ย พ่อจะเชือดแกให้ได้ แน่นอน!"
ในตาของเฉินเจิ้งหาวเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
เขาไม่ได้ล้อเล่น แต่ตั้งใจจะฆ่าจางอี้จริง ๆ!