บทที่ 1 หลังจากวันสิ้นโลก ข้าพเจ้าได้เกิดใหม่
เจ็บ เจ็บเหลือเกิน!
ความเจ็บปวดเสียดแทงกระดูกดำดิ่งไปทั่วร่างของจางอี้
มันไม่ใช่เพียงความรู้สึก แต่เป็นความจริงที่เกิดขึ้นกับเขาอย่างจัง
ในยามนี้ เขาถูกเพื่อนฝูงและเพื่อนบ้านที่เคยไว้วางใจและช่วยเหลือมา เหยียบย่ำลงบนพื้นอย่างเหี้ยมโหด หมัดเท้าและกระทั่งไม้กระบองกระหน่ำลงบนร่างเขาดุจสายฝน
ในโลกหลังวันสิ้นโลกที่ทรัพยากรขาดแคลน พวกเขากลับไม่สนใจถึงความช่วยเหลือที่จางอี้เคยให้ ลงมือทำร้ายเขา!
ในวาระสุดท้าย เขาเห็นราง ๆ ว่าเทพธิดาในใจ ฟางอวี่ฉิง ยืนอยู่หลังฝูงชน ทำท่าทางน่าสงสารพลางตะโกนสุดเสียงว่า “ข้าเองที่ให้เขาเปิดประตู พวกเจ้าต้องแบ่งของให้ข้ามากขึ้น!”
ก็เพราะผู้หญิงคนนี้นี่เอง ที่หลอกให้จางอี้เปิดประตู แล้วทำให้เขาต้องตาย
จางอี้มองนาง ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความเสียใจ
ต้องโทษก็โทษตัวเองที่โง่เกินไป ใจดีเกินไป จึงกลายเป็นหินลับเล็บให้คนอื่นในวันสิ้นโลก
เขาหวังเหลือเกินว่าทุกสิ่งจะเริ่มต้นใหม่ได้
หากถึงตอนนั้น เขาจะไม่อ่อนข้อให้ใครอีก จะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้น!
ไม่นานจางอี้ก็พร่ามัวไปหมด หมดสติสัมปชัญญะ
แต่แล้วในชั่วพริบตาถัดมา เขาก็ลืมตาขึ้นพรวด แล้วลุกขึ้นนั่งจากโซฟา
ภาพนรกที่เพิ่งประสบมา ความเจ็บปวดน่าสะพรึงกลัวนั้นยังติดตาติดใจ
จางอี้หอบหายใจแรง เหงื่อกาฬไหลโซมกายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าในพริบตา
“เกิดอะไรขึ้น? ข้าไม่ได้ถูกเพื่อนบ้านเดนมนุษย์พวกนั้นฆ่าตายไปแล้วหรือ?”
เมื่อได้สติ จางอี้จึงเริ่มสำรวจทุกสิ่งรอบตัว
ที่แห่งนี้เขาไม่คุ้นนัก มันคือบ้านของเขาเอง
อุณหภูมิสบาย ๆ ในอากาศกลับทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
เพราะในเดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 2050 ดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้รับผลกระทบจากการระเบิดของซูเปอร์โนวาที่อยู่ห่างออกไปห้าแสนปีแสง นำมาซึ่งพายุเยือกแข็งแคมเบรียนที่เกิดทั่วโลก
อุณหภูมิทั่วโลกทรุดลงอย่างหนัก อุณหภูมิประจำวันในเมืองเทียนไห่ที่จางอี้อาศัยอยู่ต่ำถึง -60 ถึง -70 องศา พายุหิมะตกต่อเนื่องนานหนึ่งเดือนเต็ม ท่วมท้นไปทั้งเมือง
กล่าวกันว่าทางเหนือของประเทศหัวเซี่ย อุณหภูมิลดลงถึง -100 กว่าองศาอย่างน่าสะพรึงกลัว พื้นดินถูกน้ำแข็งและหิมะฝังกลบจนมิด
สิ่งมีชีวิตหลายชนิดสูญพันธุ์เป็นบริเวณกว้าง แม้แต่มนุษย์ก็ตายไปมากกว่า 95% ในภัยพิบัติครั้งนี้
จางอี้ลุกขึ้นยืน หยิบน้ำขวดหนึ่งจากตู้เย็น “อึกอึก” ดื่มลงไปกว่าครึ่งขวด
แม้น้ำแช่เย็นจะมีอุณหภูมิต่ำมาก แต่สำหรับเขาในตอนนี้ น้ำแบบนี้เปรียบเสมือนสุทธารสจากสวรรค์
ในวันสิ้นโลก วิธีเดียวที่ผู้คนจะได้น้ำคือต้องออกไปข้างนอก ทวนกับความหนาวเย็น -60 ถึง -70 องศา ขุดหิมะมาละลายเป็นน้ำ
กิจกรรมเช่นนี้ทำให้คนหนาวตายได้ง่าย ๆ
หลังจากดื่มน้ำหมด จางอี้ก็เปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู
หน้าจอแสดงเวลา “11 ธันวาคม”
เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนเต็มก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง
“ดูเหมือนว่าข้าพเจ้าจะเกิดใหม่แล้ว”
จางอี้สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็เข้าใจอย่างรวดเร็วว่าเกิดอะไรขึ้น
ประสบการณ์ในเดือนนั้นไม่มีทางเป็นความฝัน โดยเฉพาะความเจ็บปวดจากการถูกคนอื่นเชือดเฉือนนั้น แท้จริงเกินไป
จางอี้เงยศีรษะขึ้น หลังจากรอดพ้นจากหายนะ หัวใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด
ในเวลาเดียวกัน ดวงตาของเขาก็ฉายแวบคมกริบอย่างรุนแรง
คนพวกนั้นที่เคยทำร้ายเขาให้ตาย เขาจดจำได้อย่างแม่นยำ
ชาตินี้ เขาจะต้องใช้ชีวิตให้ดี จะไม่เมตตาพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นอีก
และภายใต้เงื่อนไขที่รักษาความปลอดภัยของตัวเองไว้ก่อน เขาจะต้องแก้แค้นพวกเลวทรามพวกนั้นอย่างสาสม!
แต่ในตอนนี้ สิ่งแรกที่จางอี้ต้องพิจารณาก็คือ จะทำอย่างไรให้ตัวเองมีชีวิตรอดในวันสิ้นโลกที่จะมาถึงในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า
สภาพชีวิตของจางอี้เองนับว่าไม่เลว
พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปแต่เนิ่น ๆ เขาจึงรับมรดกบ้านหลังหนึ่งในเมืองเทียนไห่ เนื้อที่ถึง 120 ตารางเมตร
เงินเก็บในมือก็มีมากกว่า 2 ล้าน หากมองในยามปกติก็นับว่าเหลือเฟือ
แต่เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง ทรัพยากรทั่วโลกจะขาดแคลนอย่างหนัก
ด้วยเงินเพียงเล็กน้อยในมือ เขาไม่มีทางอยู่ได้นานเลย
เพราะการใช้ชีวิตคนเดียว ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล
ในเมื่อสามารถเตรียมการล่วงหน้าได้ จางอี้ไม่ได้ต้องการแค่มีชีวิตรอด แต่ยังหวังว่าชีวิตในอนาคตจะมีคุณภาพในระดับหนึ่ง
ต้องคำนึงทั้งอาหารการกินและความบันเทิง มิฉะนั้น เมื่อเวลาผ่านไปจิตใจต้องพังทลายแน่
และอาวุธยุทโธปกรณ์ก็เป็นสิ่งจำเป็นต้องมี เพียงเท่านั้นเขาจึงจะปกป้องความปลอดภัยของตัวเอง และแก้แค้นเพื่อนบ้านพวกนั้นให้สำเร็จ
ขณะนั้นเอง ตรงหน้าของจางอี้พลันเกิดแสงสีขาววาบหนึ่งขึ้น
เขารู้สึกว่าตาขวาของตัวเองพร่ามัว จึงยกมือขึ้นขยี้มัน
แต่ทันใดนั้น ในสมองก็พลันเกิดความคิดประหลาดขึ้นมาวาบหนึ่ง
ราวกับว่าแสงสีขาววาบนั้นเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาเอง และในสมองเขาก็มีข้อมูลของแสงสีขาววาบนั้นปรากฏขึ้น
จางอี้ขยับความคิด สติสัมปชัญญะก็หลุดเข้าไปในแสงขาววาบนั้นในพริบตา
ผลคือเมื่อเข้าไปดู ก็พบว่าที่นี่เป็นพื้นที่โล่งกว้างสีขาวโพลนขนาดใหญ่มหึมา
ภายในนั้นไม่อาจรู้ว่าใหญ่แค่ไหน มีเพียงความว่างเปล่าสีขาวกว้างใหญ่
“นี่มัน... มิติพิเศษ?”
“ดูเหมือนว่าหลังจากข้าพเจ้าเกิดใหม่ ก็ได้ครอบครองพลังพิเศษบางอย่าง”
หัวใจของจางอี้เปี่ยมด้วยความยินดีในทันใด
ดูเหมือนว่าการผ่านของรังสีแกมมาจะทำให้ร่างกายของเขาเกิดการกลายพันธุ์ ก่อเกิดพลังเหนือธรรมชาติขึ้น
เมื่อมีพื้นที่ขนาดมหึมานี้ การกักเก็บทรัพยากรสำหรับวันสิ้นโลกก็สะดวกขึ้นเป็นอันมาก
อย่างไรก็ตาม จางอี้ต้องการรู้ว่าพื้นที่นี้สามารถเก็บของได้มากแค่ไหน และของที่เก็บเข้าไปได้มีข้อจำกัดหรือไม่
สติของเขาหวนคืนห้องของตัวเองทันที จากนั้นก็เริ่มลองยัดของในบ้านเข้าไปในพื้นที่
เริ่มจากถ้วยชาและอ่างล้างหน้า ก็สามารถใส่เข้าไปได้อย่างง่ายดาย
จางอี้เริ่มลองยัดเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่เข้าไป
ทีวีสี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า คอมพิวเตอร์ เครื่องปรับอากาศ เครื่องดูดฝุ่น
พื้นที่สีขาวไม่ปฏิเสธสิ่งใด เก็บทุกอย่างเข้าไปจนหมด
และเพียงแค่จางอี้ขยับความคิด ก็สามารถเอาของออกจากพื้นที่ได้
แต่ทว่า ของบางอย่างที่ถูกแรงภายนอกกระทำอย่างรุนแรงและไม่ได้เป็นวัตถุเดี่ยว ๆ กลับยากจะเก็บเข้าพื้นที่
ตัวอย่างเช่นเขาอยากจะงัดแผ่นพื้นขึ้นมาจากพื้น ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เกิดขึ้น
“มิติพิเศษดูเหมือนจะมีกฎเกณฑ์มากมาย ข้าพเจ้าต้องค่อย ๆ สำรวจศึกษา”
“แต่ว่าเพียงแค่พื้นที่มหึมาที่สามารถเก็บของได้นี้ ก็ทำให้ข้าพเจ้าเก็บทรัพยากรได้มหาศาล!”
เขาเลียริมฝีปาก แผนการอันบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในสมอง
งานของจางอี้ คือผู้จัดการแผนกคลังสินค้าเขตหัวหนาน ของซูเปอร์มาร์เก็ตวอล-มาร์ท
วอล-มาร์ทในฐานะซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีสินค้าพร้อมสรรพทุกอย่างเท่าที่จะหาได้
ในประเทศหัวเซี่ยมีคลังสินค้าขนาดยักษ์สามแห่งคือ หัวจง หัวหนาน และหัวเป่ย
ขนาดของคลังทั้งสามนี้น่าพรั่นพรึงนัก โดยเฉพาะคลังหัวหนาน
สร้างเสร็จในปี 2040 ยาว 1500 เมตร กว้าง 720 เมตร ครอบคลุมพื้นที่กว่าหนึ่งล้านตารางเมตร! เป็นคลังสินค้าขนาดยักษ์อันดับหนึ่งของโลก!
เคยได้รับคำยกย่องจากประธานวอล-มาร์ทเขตหัวเซี่ยใหญ่ว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่แปดของโลก!
แน่นอนว่า สิ่งมหัศจรรย์ที่โลกยอมรับมีเพียงเจ็ดสิ่งเท่านั้น ส่วนสิ่งมหัศจรรย์ที่แปดนั้นต่างประเมินกันเอง มีมากถึงหลายพันอย่าง
แต่พื้นที่และศักยภาพในการจัดเก็บของคลังหัวหนานนั้น เป็นหนึ่งในวงการคลังสินค้าทั่วโลกอย่างแท้จริง
ทรัพยากรประจำคลังภายในสามารถจัดส่งสินค้าให้กับหลายเมืองและประชากรกว่าสิบล้านคนบริโภคได้นานหนึ่งสัปดาห์
นั่นก็คือว่า เพียงแค่จางอี้ขนทรัพยากรในคลังสินค้าหนึ่งแห่งไปจนเกลี้ยง แล้วย้ายไปยังพื้นที่ของเขา
เช่นนั้นอย่าว่าแต่ชั่วชีวิตเดียวเลย ต่อให้สิบชั่วชีวิตก็ใช้ทรัพยากรพวกนั้นไม่หมด!
ที่สำคัญที่สุดคือ การควบคุมคุณภาพของวอล-มาร์ทนั้นเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง
ในคลังสินค้าไม่มีของเบ็ดเตล็ดเกรดต่ำ
ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ของใช้อุปโภคบริโภค หรือสินค้าหรูหรา ก็ล้วนเป็นยี่ห้อชั้นนำที่มีชื่อเสียงดี
หากจางอี้สามารถขนคลังสินค้าแห่งใดแห่งหนึ่งของวอล-มาร์ทได้จนเกลี้ยง ไม่เพียงแต่จะไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรในวันสิ้นโลก แต่ยังใช้ชีวิตได้อย่างหรูหรา
จางอี้ในฐานะผู้จัดการคลังสินค้า ย่อมคุ้นเคยกับทุกชั้นวางของ อุปกรณ์เฝ้าระวัง และตารางเวรของพนักงานเป็นอย่างดี
การจะขนคลังสินค้าให้เกลี้ยง ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลย
หลังจากตัดสินใจในใจได้แล้ว จิตใจของจางอี้ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
“หวิว~”
ในตอนนั้นเอง ท้องของจางอี้ก็ส่งเสียงร้องประท้วง
จางอี้ลูบท้อง แล้วเหลือบมองข้าวมันไก่อบหม้อดินที่ซื้อมาบนโต๊ะ
จางอี้ลูบคางลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ส่ายหัวยิ้ม ๆ ตัดสินใจเลิกกินอาหารกลับบ้าน
“อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงวันสิ้นโลกแล้ว ของอร่อย ๆ หลายอย่างต้องรีบกิน ไม่งั้นหลังจากนี้ก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว จะมัวขี้เหนียวกับตัวเองทำไม”
เขาเอาชีวิตรอดในความหนาวเหน็บและหิวโหยมาหนึ่งเดือน ตอนนี้จึงอยากกินอาหารร้อน ๆ อร่อย ๆ เป็นอย่างยิ่ง
เงินทองพวกนี้จะเก็บไว้ทำไม?
พอถึงวันสิ้นโลก เงินก็กลายเป็นเศษกระดาษ สู้เอามันไปใช้ให้หมดตอนนี้ดีกว่า จะได้ไม่เสียเปล่า
จางอี้หันร่างองอาจ ก้าวออกไปหมายตามหาร้านอาหารหรูที่เมื่อก่อนเคยเสียดายเงินไม่กล้าเข้าไป เพื่อที่จะกินให้หนำใจเสียที