ในกรุ๊ปเจ้าของห้องนั้น ยังคงเห็นป้าหลินพร่ำพูดไม่หยุดอยู่เช่นเดิม
“ทุกคนดูข่าวกันแล้วใช่ไหม ประเทศเรามีกำลัง สามารถรับมือภัยหิมะครั้งนี้ได้แน่นอน!”
“อย่าตื่นตระหนก ทุกปัญหาจะคลี่คลายไปได้ด้วยดี”
“เอ่อ ใครที่บ้านขาดแคลนเสบียง ทุกคนที่มีกำลังช่วยเหลือก็พยายามช่วยเหลือหน่อยเถอะ ยังไงภัยหิมะครั้งนี้ก็จะผ่านไปเร็ว ๆ นี้ ไม่จำเป็นต้องกักตุนของหรอก”
แต่ทว่า มีคนตอบกลับเธอเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่า ผ่านมาสองวันแล้ว ภัยหิมะยังไม่มีทีท่าว่าจะยุติ ทำให้ในใจของใครหลายคนเริ่มกังวลขึ้นมา
ฟางอวี่ฉิงส่งข้อความมาหาจางอี้อีกครั้ง
“จางอี้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”
จางอี้เลิกคิ้วขึ้น ฟางอวี่ฉิงคงคิดว่าเขาถูกเฉินเจิ้งหาวจัดการไปแล้ว
แต่เขาไม่ได้คิดว่าฟางอวี่ฉิงถามด้วยความหวังดี
“ฉันสบายดี”
“อ๋อ ดีแล้ว”
ในใจของฟางอวี่ฉิงนั้น แท้จริงแล้วค่อนข้างผิดหวัง
แต่ไม่นาน เธอก็พูดว่า “บ้านเราไม่มีอะไรกินแล้ว ฉันจำได้ว่าเธอซื้อของไว้ไม่น้อยเลย ให้ฉันสักหน่อยได้ไหม”
“เดี๋ยวจะเลี้ยงข้าวเธอเป็นค่าตอบแทนนะღ( ´･ᴗ･` )”
มุมปากของจางอี้เผยรอยยิ้มเย็น
สมกับที่คิดไว้เลย ผู้หญิงคนนี้มาหาเขาต้องมีจุดประสงค์แน่
เขาจำได้ว่าครั้งก่อนที่ไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ฟางอวี่ฉิงกับหลินไฉ่หนิงก็ซื้อติดไม้ติดมือไปด้วยเหมือนกัน
ถึงจะไม่มากเท่าที่เขาซื้อ แต่ก็ไม่ถึงกับอยู่ได้แค่สองวัน