สีหน้าฟางอวี่ฉิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เพราะเรื่องที่เธอเคยทำไว้ในอดีต เธอเองก็รู้ตัวดีอยู่บ้าง
แต่ว่าสาวน้อยร้อยชั่งจะรู้สึกกระดากอายได้ยังไง?
โดยเฉพาะกับคนที่เธอมองว่าเป็นของตายในสายตา
ถึงจางอี้จะยังทำท่าเย็นชากับเธอ แต่ฟางอวี่ฉิงกลับคิดว่าเขาแค่แสร้งถอยเพื่อให้เธอตายใจ
เธอมั่นใจว่าจางอี้หลงใหลเธอ แค่ต้องพยายามอีกหน่อย ก็ต้องคว้าตัวเขามาได้แน่
เธอเลยอ้อนต่อ "ที่เคยทำไปก็เพื่อนายนะ! พี่จางอี้ อย่าใจแคบนักสิ!"
"ถือว่าฉินเอ๋อผิดเอง โอเคมั้ย? เดี๋ยวจะไปขอโทษถึงที่เลย"
พูดพลางกัดริมฝีปากเบาๆ หน้าแดงระเรื่อ
"อย่างมากสุด... ก็ช่วยนวดขา นวดไหล่ให้ก็ได้นะ!"
จางอี้ถึงกับต้องร้อง 'แม่เจ้า!' อยู่ในใจ
ท่ามกลางอากาศหนาวขนาดนี้ เธอยังเล่นละครเก่งถึงขั้นทำตัวเป็นสาวน้อยขี้อายได้
ไม่ไปเป็นนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมนี่เสียดายคนจริงๆ!
น่าเสียดาย จางอี้ไม่กินเส้นนี้
"จะดีได้ยังไง! เราไม่ได้เป็นแฟนกัน ทำอะไรใกล้ชิดแบบนั้น ผมรับไม่ได้"
จางอี้ทำหน้าตาย พูดอย่างถือตัว "ผมเป็นคนรักนวลสงวนตัวนะ!"
ฟางอวี่ฉิงแทบระเบิดอารมณ์กับคำพูดนี้
เธอยอมถึงขั้นจะไปถึงที่แล้ว แกจะมายึกยักอะไรอีก?
ต้องให้พูดตรงๆ เลยใช่มั้ย?
แค่ให้นายยอมให้พักในบ้าน ชีวิตดี๊ดีสารพัด